Είναι η πιο κλασική συζήτηση που γίνεται σε κάθε σπίτι που ετοιμάζεται για ανακαίνιση. Μόλις πέσει στο τραπέζι η ιδέα για συνθετικά κουφώματα λόγω της εξαιρετικής τους θερμομόνωσης και της προσιτής τιμής, πάντα υπάρχει κάποιος που θα πει: «Μην βάλεις πλαστικά στην Ελλάδα! Ο ήλιος θα τα κάψει, θα κιτρινίσουν σε πέντε χρόνια και θα γίνουν εύθραυστα».
Αυτός ο φόβος είναι απολύτως δικαιολογημένος. Ο μεσογειακός ήλιος είναι αδυσώπητος και η υπεριώδης (UV) ακτινοβολία καταπονεί σκληρά τα δομικά υλικά. Όμως, αν ίσχυε ακόμα αυτός ο κανόνας, πώς εξηγείται ότι το uPVC κερδίζει συνεχώς έδαφος στην ελληνική αγορά;
Ας δούμε τι ακριβώς συνέβαινε στο παρελθόν, πώς η σύγχρονη βιομηχανία έλυσε οριστικά το πρόβλημα και τι ακριβώς πρέπει να ελέγξετε πριν αγοράσετε, για να παραμείνουν τα παράθυρά σας ολόλευκα για δεκαετίες.
Για να καταλάβουμε τον μύθο, πρέπει να γυρίσουμε στη δεκαετία του '90. Τότε, ξεκίνησαν οι πρώτες αθρόες εισαγωγές συνθετικών κουφωμάτων στην Ελλάδα, κυρίως από χώρες της Βόρειας ή της Ανατολικής Ευρώπης.
Το πρόβλημα ήταν ότι εκείνα τα προφίλ είχαν σχεδιαστεί για το κλίμα της Γερμανίας ή της Πολωνίας, όπου η ηλιοφάνεια είναι περιορισμένη. Όταν αυτά τα υλικά τοποθετήθηκαν στην ηλιόλουστη Αθήνα ή στα νησιά μας, η έντονη UV ακτινοβολία διέσπασε τις πολυμερείς αλυσίδες του πλαστικού. Το αποτέλεσμα ήταν τα κουφώματα να χάσουν τη γυαλάδα τους, να κιτρινίσουν («κιμωλίαση») και να γίνουν ψαθυρά (εύθραυστα).
Σήμερα, οι μεγάλες, επώνυμες εταιρείες παραγωγής uPVC δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Για να θωρακίσουν το υλικό απέναντι στην υπεριώδη ακτινοβολία, προσθέτουν στο μείγμα του πλαστικού ένα πανίσχυρο συστατικό: το Διοξείδιο του Τιτανίου (TiO2).
Σκεφτείτε το Διοξείδιο του Τιτανίου σαν το αντηλιακό του κουφώματος. Όπως ακριβώς εμείς βάζουμε αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας για να μην καούμε στην παραλία, έτσι και αυτό το συστατικό αντανακλά την UV ακτινοβολία, εμποδίζοντάς την να εισχωρήσει και να καταστρέψει τη δομή του προφίλ. Όσο υψηλότερη είναι η περιεκτικότητα σε TiO2, τόσο πιο «άτρωτο» είναι το λευκό χρώμα στον χρόνο.
Για να είστε 100% σίγουροι ότι τα χρήματά σας θα πιάσουν τόπο, δεν αρκεί τα λόγια του πωλητή. Πρέπει να αναζητήσετε τη σωστή ευρωπαϊκή πιστοποίηση.
Βάσει του ευρωπαϊκού προτύπου EN 12608, τα προφίλ uPVC χωρίζονται σε κλιματικές κλάσεις. Η Κλάση M προορίζεται για μέτρια κλίματα (Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη). Αυτά τα προφίλ απαγορεύεται πρακτικά να τοποθετούνται στην Ελλάδα.
Η Κλάση S προορίζεται για σκληρά, ηλιόλουστα κλίματα με υψηλές θερμοκρασίες (Μεσόγειος, Μέση Ανατολή). Τα προφίλ Κλάσης S ελέγχονται σε ειδικούς θαλάμους τεχνητής γήρανσης, όπου «βομβαρδίζονται» με ακραία δόση UV ακτινοβολίας για χιλιάδες ώρες. Στην Ελλάδα, πρέπει να απαιτείτε αυστηρά και μόνο προφίλ Class S.
Το λευκό χρώμα αντανακλά τη ζέστη. Τι γίνεται όμως αν θέλετε τα μοντέρνα σκούρα χρώματα (π.χ. Ανθρακί) ή όψεις ξύλου σε μια νότια πλευρά του σπιτιού;
Εδώ ο κίνδυνος δεν είναι το κιτρίνισμα, αλλά η θερμική παραμόρφωση. Ένα σκούρο πλαστικό κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο μπορεί να αναπτύξει θερμοκρασίες επιφάνειας 70-80°C.
Τα έγχρωμα PVC επενδύονται με ειδικά ακρυλικά φιλμ (foils) τεχνολογίας «CoolColors», τα οποία αντανακλούν την υπέρυθρη (θερμική) ακτινοβολία, ρίχνοντας τη θερμοκρασία του προφίλ κατά 10-15 βαθμούς.
Απαιτείται παχύτερος και ισχυρότερος γαλβανισμένος χάλυβας στο εσωτερικό του προφίλ για να συγκρατήσει τις διαστολές και να μην επιτρέψει στο παράθυρο να σκεβρώσει.
Ο μύθος του «κιτρινίσματος» ανήκει οριστικά στο παρελθόν, αρκεί να κάνετε τη σωστή επιλογή. Τα σύγχρονα, επώνυμα συνθετικά κουφώματα που προορίζονται για την ελληνική αγορά είναι βαρέως τύπου, ενισχυμένα με φίλτρα τιτανίου και σχεδιασμένα να αντέχουν τις πιο ακραίες θερμοκρασίες της Μεσογείου.
💡 Βασικό Συμπέρασμα: Απαιτήστε Τροπική Κλάση (Class S) κατά EN 12608 και TiO2 στη σύνθεση. Για σκούρα χρώματα, βεβαιωθείτε ότι υπάρχει CoolColors φιλμ και ενισχυμένος χάλυβας.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό