Είναι ίσως η πιο συχνή (και απολύτως δικαιολογημένη) ερώτηση που ακούμε από ιδιοκτήτες και αρχιτέκτονες όταν συζητάμε για ξύλινα παράθυρα: «Το ξύλο είναι πανέμορφο, αλλά τι γίνεται όταν βραχεί από τη βροχή ή το χτυπήσει ο καυτός ελληνικός ήλιος; Δεν θα σκεβρώσει;» Αυτός ο φόβος πηγάζει από την εμπειρία δεκαετιών με τα παλιά, παραδοσιακά παράθυρα που «κρεμούσαν», δεν έκλειναν καλά τον χειμώνα και άφηναν τον αέρα να περνάει.
Η απάντηση της σύγχρονης βιομηχανίας σε αυτό το πρόβλημα είναι ένα πραγματικό τεχνολογικό θαύμα που ακούει στο όνομα Πολυκολλητή Ξυλεία (Glulam - Glued Laminated Timber). Ας δούμε με το μάτι του μηχανικού γιατί αυτή η μέθοδος κατασκευής άλλαξε για πάντα τους κανόνες του παιχνιδιού, μετατρέποντας το ξύλο σε υλικό με τη σταθερότητα του μετάλλου.
Για να καταλάβουμε τη λύση, πρέπει να δούμε το πρόβλημα. Το ξύλο είναι ένας ζωντανός, υγροσκοπικός οργανισμός. Αυτό σημαίνει ότι συμπεριφέρεται σαν σφουγγάρι: απορροφά υγρασία από το περιβάλλον τον χειμώνα (φουσκώνει) και αποβάλλει υγρασία το καλοκαίρι (συρρικνώνεται).
Στα παλιά παράθυρα, το πλαίσιο κατασκευάζονταν από ένα ενιαίο, μασίφ (συμπαγές) κομμάτι ξύλου. Όταν αυτό το κομμάτι διαστελλόταν ή συστελλόταν, οι δυνάμεις ακολουθούσαν τη φορά των «νερών» (ινών) του. Επειδή το μασίφ ξύλο δεν είναι ομοιογενές, αυτές οι εσωτερικές τάσεις το οδηγούσαν αναπόφευκτα στο να στραβώσει, να στρίψει ή να «σκεβρώσει».
Η μηχανική έλυσε το πρόβλημα διασπώντας το. Αντί ο κατασκευαστής να πάρει ένα χοντρό, συμπαγές καδρόνι για να φτιάξει το προφίλ του παραθύρου, παίρνει τρεις ή τέσσερις λεπτότερες «φέτες» ξύλου (λαμέλες). Αυτές οι λαμέλες, αφού ξηρανθούν προσεκτικά σε ειδικούς φούρνους ώστε να φτάσουν στο ιδανικό ποσοστό υγρασίας (περίπου 10-12%), αλείφονται με πανίσχυρες κόλλες και πρεσάρονται μεταξύ τους με τεράστια υδραυλική δύναμη. Το τελικό κομμάτι που προκύπτει ονομάζεται πολυκολλητή ξυλεία.
Τα «νερά» του κάθε φύλλου τοποθετούνται αντίθετα από τα «νερά» του διπλανού. Όταν το εξωτερικό φύλλο προσπαθήσει να στραβώσει προς τα αριστερά, το μεσαίο φύλλο (αντίθετα νερά) το «τραβάει» προς τα δεξιά. Οι δυνάμεις αλληλοεξουδετερώνονται. Το προφίλ παραμένει ευθύγραμμο και ακίνητο, όσες δεκαετίες κι αν περάσουν.
Πριν κολληθούν, τα φύλλα περνούν από σαρωτές (scanners). Κάθε ρόζος, ρωγμή ή φυσικό ελάττωμα εντοπίζεται και κόβεται αυτόματα. Στο μασίφ ξύλο, ο ρόζος έμενε εκεί και αποτελούσε το αδύναμο σημείο.
Η ανησυχία «η κόλλα θα ξεκολλήσει» είναι αβάσιμη. Χρησιμοποιούνται δομικές πολυουρεθανικές κόλλες θαλάσσιας κλάσης (Class D4) - 100% αδιάβροχες, αντέχουν σε ακραίες θερμοκρασίες. Ο δεσμός της κόλλας είναι συχνά ισχυρότερος από το ίδιο το ξύλο!
Στα τεχνικά φυλλάδια θα δείτε συχνά τον διαχωρισμό μεταξύ 3-ply (τρικολλητή) και 4-ply (τετρακολλητή) ξυλείας:
Η Τρικολλητή Ξυλεία (3-ply) χρησιμοποιείται στα standard προφίλ (βάθους 68mm). Είναι υπέρ-αρκετή για τα περισσότερα κλίματα και προσφέρει εξαιρετική σταθερότητα με διπλούς ενεργειακούς υαλοπίνακες.
Η Τετρακολλητή Ξυλεία (4 στρώσεις) χρησιμοποιείται στα βαρέως τύπου προφίλ (βάθους 78mm ή 92mm). Εδώ το πάχος του ξύλου είναι τεράστιο, για να μπορέσει να φιλοξενήσει βαριά τριπλά τζάμια και να προσφέρει την ακραία θερμομόνωση που απαιτείται στα Παθητικά Κτίρια (Passive Houses).
Το μασίφ ξύλο έχει τη δική του άγρια ομορφιά για ένα έπιπλο, αλλά στην κατασκευή κουφωμάτων η πολυκολλητή ξυλεία (Glulam) είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος. Εκμηδενίζει τις φυσικές τάσεις στρέβλωσης, αντέχει τις πιο σκληρές καιρικές συνθήκες και μετατρέπει το παράθυρο σε ένα υπερσύγχρονο, σταθερό «μηχάνημα» που διατηρεί τη μόνωσή του για μια ζωή.
💡 Βασικό Συμπέρασμα: Η πολυκολλητή ξυλεία (Glulam) με αντίθετα «νερά» και κόλλες D4 μετατρέπει το ξύλο σε υλικό με τη σταθερότητα του μετάλλου - τέλος στο σκέβρωμα.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό