Μέχρι τώρα, όλα τα μονωτικά υλικά που είδαμε (φελιζόλ, πετροβάμβακας, πολυουρεθάνη) δουλεύουν με την ίδια λογική: καθυστερούν τη ζέστη που μεταδίδεται μέσω της επαφής (αγωγή). Είναι σαν ένα χοντρό μάλλινο πουλόβερ.
Τι γίνεται όμως με τη ζέστη που δεν ταξιδεύει με επαφή, αλλά «εκπέμπεται» από μακριά; Ο ήλιος τον Αύγουστο δεν ακουμπάει τη στέγη σας, αλλά την «πυρπολεί» μέσω της θερμικής ακτινοβολίας (υπέρυθρες ακτίνες). Όταν η θερμική ακτινοβολία χτυπήσει τα κεραμίδια, αυτά πυρώνονται και αρχίζουν με τη σειρά τους να ακτινοβολούν ζέστη προς τα κάτω, μέσα στη σοφίτα σας. Εκεί ακριβώς, τα παραδοσιακά «πουλόβερ» ζορίζονται. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ασπίδα. Χρειαζόμαστε την Ανακλαστική Μόνωση.
Στην πιο απλή της μορφή, πρόκειται για λεπτές μεμβράνες (ή «κουβέρτες» με φυσαλίδες αέρα) οι οποίες είναι επικαλυμμένες με καθαρό αλουμίνιο υψηλής ανακλαστικότητας (συνήθως από τις δύο πλευρές).
Αντί να προσπαθεί να «απορροφήσει» ή να καθυστερήσει τη ζέστη, το αλουμίνιο λειτουργεί κυριολεκτικά σαν καθρέφτης. Όταν η υπέρυθρη ακτινοβολία από τα πυρωμένα κεραμίδια φτάσει στη μεμβράνη, το αλουμίνιο ανακλά πίσω έως και το 95% με 97% αυτής της ακτινοβολίας! Η ζέστη «χτυπάει» στον καθρέφτη και γυρίζει πίσω, πριν καν προλάβει να μπει στο σπίτι.
Υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας στη φυσική αυτού του υλικού, τον οποίο αγνοούν πολλοί ερασιτέχνες (ακόμα και κάποιοι μάστορες): Η ανακλαστική μόνωση ΔΕΝ δουλεύει αν δεν υπάρχει κενό αέρα!
Για να λειτουργήσει το αλουμίνιο ως «καθρέφτης» ακτινοβολίας, πρέπει να κοιτάζει στο κενό. Αν πάρετε την ανακλαστική μεμβράνη και την κολλήσετε ακριβώς πάνω στο κεραμίδι, ή αν τη στριμώξετε σφιχτά ανάμεσα σε δύο πλάκες γυψοσανίδας χωρίς να αφήσετε καθόλου αέρα, ακυρώνετε την ιδιότητά της. Με την άμεση επαφή, το αλουμίνιο μετατρέπεται σε έναν εξαιρετικό αγωγό της θερμότητας, και αντί να μπλοκάρει τη ζέστη, τη μεταφέρει κατευθείαν μέσα!
Σωστή εφαρμογή: Πρέπει πάντα να αφήνεται ένα κενό αέρα (τουλάχιστον 2-3 εκατοστών) ανάμεσα στην ανακλαστική επιφάνεια και το υλικό που εκπέμπει τη ζέστη (π.χ. το πέτσωμα της στέγης).
Η ανακλαστική μόνωση δεν είναι πανάκεια. Έχει δύο σημαντικούς περιορισμούς.
Η ανακλαστική μόνωση είναι ο «βασιλιάς» του καλοκαιριού. Όμως, επειδή είναι πολύ λεπτή, δεν έχει καλό δείκτη θερμικής αντίστασης (το R που είδαμε σε προηγούμενο άρθρο). Τον χειμώνα, που προσπαθούμε να μην «δραπετεύσει» η ζέστη του καλοριφέρ μέσω επαφής, δεν κάνει μεγάλη διαφορά. Γι' αυτό, συνδυάζεται πάντα με παραδοσιακή μόνωση (π.χ. υαλοβάμβακα).
Αν η μεμβράνη τοποθετηθεί οριζόντια σε ένα ανοιχτό, σκονισμένο πατάρι και μαζέψει 1 πόντο σκόνη, το αλουμίνιο παύει να γυαλίζει. Αν χάσει τη γυαλάδα του, παύει να είναι καθρέφτης και η μόνωση αχρηστεύεται.
Είμαστε στα μέσα Αυγούστου. Η στέγη μας έχει κεραμίδια και από κάτω έχουμε βάλει 10 εκατοστά υαλοβάμβακα για τον χειμώνα.
Τα κεραμίδια «βράζουν» στους 70°C. Ακτινοβολούν αυτή τη ζέστη κατευθείαν πάνω στον υαλοβάμβακα. Ο υαλοβάμβακας ζορίζεται και, μετά από κάποιες ώρες, η ζέστη περνάει στο δωμάτιο. Το κλιματιστικό παλεύει.
Καρφώνουμε κάτω από τα ξύλα της στέγης (αφήνοντας κενό αέρα) μια ανακλαστική μεμβράνη, και από κάτω βρίσκεται ο υαλοβάμβακας. Τα κεραμίδια «πυροβολούν» με υπέρυθρη ζέστη, αλλά ο «καθρέφτης» της μεμβράνης ανακλά το 95% αυτής της ενέργειας πίσω προς τον ουρανό. Ο υαλοβάμβακας δέχεται μόνο το 5% της επίθεσης! Η θερμοκρασία στη σοφίτα πέφτει αμέσως κατά 5°C έως 8°C.
💡 Τελικό Συμπέρασμα: Η ανακλαστική μόνωση είναι η πιο value-for-money, «έξυπνη» προσθήκη που μπορείτε να κάνετε σε μια στέγη στην Ελλάδα. Με πολύ μικρό κόστος και ελάχιστο πάχος, μπλοκάρετε τη χειρότερη μορφή ζέστης: την ηλιακή ακτινοβολία. Απλώς βεβαιωθείτε ότι ο μάστορας θα αφήσει τον απαραίτητο αέρα για να «ανασάνει» ο καθρέφτης σας!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
