📐 100 kPa
Το υλικό αντέχει βάρος περίπου 10 τόνων ανά τετραγωνικό μέτρο (με παραμόρφωση 10%).
Όταν επιλέγουμε θερμομόνωση για τους τοίχους, το μόνο βάρος που καλείται να σηκώσει το υλικό είναι ο σοβάς. Τι γίνεται όμως όταν θέλουμε να μονώσουμε το δάπεδο του σπιτιού μας, την ταράτσα όπου κάνουμε μπάρμπεκιου, ή το δάπεδο ενός υπόγειου γκαράζ;
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η θερμική απόδοση (το λ) μπαίνει για λίγο σε δεύτερη μοίρα. Ο απόλυτος ρυθμιστής της επιλογής μας γίνεται η Αντοχή σε Θλίψη (Compressive Strength). Αν επιλέξετε λάθος υλικό, η μόνωση θα «κάτσει» κάτω από το βάρος, η πλάκα θα βουλιάξει και τα πλακάκια σας θα σπάσουν.
Στις ετικέτες των μονωτικών υλικών, δίπλα στο λ, θα δείτε συχνά μια ένδειξη όπως CS(10)100 ή CS(10)300. Αυτός είναι ο δείκτης θλιπτικής τάσης. Με απλά λόγια, μας δείχνει πόση πίεση (σε kilopascals - kPa) πρέπει να ασκήσουμε στο υλικό ώστε αυτό να παραμορφωθεί (να συμπιεστεί) κατά 10% του πάχους του.
Το υλικό αντέχει βάρος περίπου 10 τόνων ανά τετραγωνικό μέτρο (με παραμόρφωση 10%).
Αντοχή περίπου 30 τόνων ανά τετραγωνικό μέτρο.
Ας δούμε πώς κατατάσσονται τα συνθετικά πολυμερή στη μάχη της αντοχής.
Το κλασικό φελιζόλ παράγεται σε διάφορες πυκνότητες: EPS 80, EPS 100, EPS 150 και EPS 200 (τα νούμερα δηλώνουν τα kPa). Το EPS 100 ή 150 είναι υπεραρκετό για τα δάπεδα κατοικιών ή για ταράτσες με μέτρια επισκεψιμότητα. Δεν είναι όμως κατάλληλο για βαριά βιομηχανική χρήση.
Τα άκαμπτα πάνελ πολυουρεθάνης προσφέρουν εξαιρετική θερμομόνωση και αρκετά καλή μηχανική αντοχή (συνήθως γύρω στα 120 με 150 kPa). Ιδανικά για βιομηχανικές μεταλλικές στέγες ή ταράτσες.
Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Το XPS, χάρη στην εξέλαση και την κλειστή κυτταρική του δομή, έχει τεράστια μηχανική αντοχή. Οι τυπικές πλάκες ξεκινάνε από τα 300 kPa και φτάνουν στα 500 kPa ή ακόμα και 700 kPa! Χρησιμοποιείται σε ταράτσες, δάπεδα βιομηχανικών ψυγείων, υπόγεια πάρκινγκ (όπου κινούνται αυτοκίνητα), σε αεροδρόμια, ή ακόμα και κάτω από τα θεμέλια κτιρίων!
Προσοχή: Τα νούμερα που είδαμε παραπάνω αφορούν βραχυχρόνια φόρτιση. Δηλαδή, πόσο βάρος αντέχει το υλικό αν πατήσει πάνω του ένα φορτηγό για λίγα λεπτά.
Τι γίνεται όμως αν βάλετε μια βαριά δεξαμενή νερού στην ταράτσα σας ή ένα βαρύ χρηματοκιβώτιο στο σαλόνι για 10 χρόνια; Σε μόνιμα, σταθερά φορτία, τα υλικά τείνουν να «κουράζονται» και να συμπιέζονται σιγά-σιγά με τον χρόνο (φαινόμενο Creep). Γι' αυτό, ο μηχανικός σας υπολογίζει πάντα ένα μεγάλο «περιθώριο ασφαλείας». Για μόνιμα φορτία, η πραγματική αντοχή του υλικού (χωρίς να παραμορφωθεί πάνω από 2%) υπολογίζεται συνήθως στο 1/3 της ονομαστικής του τιμής.
Αποφασίζουμε να φτιάξουμε ένα κλειστό γκαράζ για τα δύο αυτοκίνητά μας (βάρος περίπου 2 τόνοι το καθένα) και θέλουμε να μονώσουμε το δάπεδό του.
Ο εργολάβος βάζει φθηνό λευκό φελιζόλ τοίχου (80 kPa). Ρίχνουμε την τσιμεντοκονία και παρκάρουμε. Σε λίγους μήνες, στα σημεία που πατάνε οι ρόδες, η πίεση συνθλίβει το υλικό. Το δάπεδο δημιουργεί «λακκούβες» και το μπετόν ρηγματώνεται.
Τοποθετούμε εξηλασμένη πολυστερίνη (300 kPa). Το υλικό δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα από το βάρος των αυτοκινήτων, ακόμα και αν μείνουν παρκαρισμένα στο ίδιο σημείο για μια δεκαετία. Το δάπεδο παραμένει απόλυτα αλφαδιασμένο και ακέραιο.
💡 Συμπέρασμα: Όταν η μόνωση μπαίνει στο δάπεδο, η ερώτηση δεν είναι μόνο «πόσο ζεστό θέλω το δωμάτιο», αλλά κυρίως «τι σκοπεύω να βάλω πάνω σε αυτό το πάτωμα;». Η απάντηση θα σας οδηγήσει στο σωστό υλικό.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό