Ακόμα και η πιο ακριβή στεγανοποίηση και το πιο χοντρό XPS δεν μπορούν να παλεύουν για πάντα με τόνους στάσιμου νερού. Ο χρυσός κανόνας της οικοδομής λέει: Μην προσπαθείς απλώς να μπλοκάρεις το νερό. Δώσ' του έναν εύκολο δρόμο να φύγει!
Εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι το σύστημα αποστράγγισης (Drainage). Είναι ένα αόρατο, υπόγειο δίκτυο σωληνώσεων που τοποθετείται περιμετρικά, στη βάση των θεμελίων του σπιτιού, και λειτουργεί σαν «ηλεκτρική σκούπα» ρουφώντας τα λιμνάζοντα νερά.
Η κατασκευή του drainage γίνεται ακριβώς πριν το τελικό μπάζωμα (το ρίξιμο του χώματος) και αποτελείται από 4 αχώριστα στοιχεία. Αν λείπει έστω και ένα, το σύστημα θα βουλώσει και θα αχρηστευτεί:
Στο πιο χαμηλό σημείο της εκσκαφής, δίπλα ακριβώς στο «πέδιλο» (τη βάση) των θεμελίων, τοποθετείται ένας ειδικός πλαστικός σωλήνας. Αυτός ο σωλήνας δεν είναι κλειστός, αλλά γεμάτος μικρές τρύπες (σχισμές) σε όλη του την επιφάνεια. Το νερό που κατεβαίνει από το χώμα μπαίνει μέσα από αυτές τις τρύπες.
Ο σωλήνας δεν μπαίνει ποτέ γυμνός μέσα στο χώμα. Αν γίνει αυτό, η λάσπη θα μπει στις τρύπες και θα τον βουλώσει στην πρώτη βροχή. Στρώνουμε λοιπόν ένα μεγάλο, συνθετικό πανί (γεωύφασμα) μέσα στο χαντάκι, σαν σεντόνι.
Πάνω στο γεωύφασμα ρίχνουμε καθαρό, χοντρό χαλίκι. Μέσα σε αυτό το χαλίκι «θάβουμε» τον διάτρητο σωλήνα. Το χαλίκι λειτουργεί τέλεια γιατί έχει μεγάλα κενά ανάμεσα στις πέτρες, επιτρέποντας στο νερό να τρέξει αστραπιαία προς τον σωλήνα.
Αφού μπει ο σωλήνας και καλυφθεί με χαλίκι, παίρνουμε τις άκρες του γεωυφάσματος και τις κλείνουμε από πάνω (σαν να τυλίγουμε ένα μπουρίτο). Τώρα μπορούμε να ρίξουμε το χώμα από πάνω με ασφάλεια!
Το νερό της βροχής κατεβαίνει, περνάει το χώμα, φιλτράρεται από το γεωύφασμα (αφήνοντας τη λάσπη απ' έξω), τρέχει μέσα από τo χαλίκι και καταλήγει στον σωλήνα.
Ο διάτρητος σωλήνας πρέπει να έχει μια ελαφριά κατηφορική κλίση (όπως ακριβώς είδαμε και στις ταράτσες). Το νερό οδηγείται ελεγχόμενα είτε στη φυσική κατωφέρεια του οικοπέδου (αν υπάρχει κλίση), είτε σε ένα φρεάτιο συγκέντρωσης.
Μέσα στο φρεάτιο υπάρχει μια βυθιζόμενη αντλία (μοτέρ). Μόλις το φρεάτιο γεμίσει, η αντλία παίρνει μπρος αυτόματα και πετάει το νερό μακριά, στο δίκτυο ομβρίων υδάτων του δρόμου.
Βρέχει ασταμάτητα για 3 μέρες. Ο υδροφόρος ορίζοντας ανεβαίνει και το χώμα γύρω από το υπόγειο γίνεται βούρκος.
Το νερό συσσωρεύεται έξω από το τοιχίο. Η υδροστατική πίεση είναι τεράστια (εκατοντάδες κιλά ανά τετραγωνικό μέτρο). Πιέζει τη στεγανοποίηση. Μια μικροσκοπική αστοχία να υπήρχε στο ασφαλτικό γαλάκτωμα, το νερό περνάει με ορμή. Το υπόγειο πλημμυρίζει με 2 εκατοστά νερό.
Το νερό κατεβαίνει μέσα στο χώμα, αλλά μόλις φτάσει στα θεμέλια, «ρουφιέται» από το χαλίκι και τον διάτρητο σωλήνα. Ο σωλήνας το στέλνει στο φρεάτιο, και η αντλία το πετάει στον δρόμο. Η πίεση του νερού πάνω στον τοίχο της μόνωσης είναι… απολύτως μηδενική! Το XPS δεν καταπονείται καθόλου και το υπόγειο παραμένει στεγνό σαν έρημος.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Το να βάλετε έναν σωλήνα αποστράγγισης, λίγο χαλίκι και ένα γεωύφασμα όσο το σκάμμα είναι ακόμα ανοιχτό, κοστίζει κυριολεκτικά «ψίχουλα» σε σχέση με τον συνολικό προϋπολογισμό της οικοδομής. Αν όμως το παραλείψετε και το υπόγειο βγάλει νερά 5 χρόνια αργότερα, το κόστος για να σκάψετε ξανά τον κήπο, τα πεζοδρόμια και να βρείτε τα θεμέλια, θα σας φανεί εφιαλτικό. Μην το ρισκάρετε!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
