Όταν χτίζουμε έναν παραδοσιακό τοίχο από τούβλα (δρομικό ή μπατικό), η διαδικασία είναι γνωστή: Ο χτίστης ρίχνει λάσπη (τσιμεντοκονίαμα) στο πάτωμα, βάζει την πρώτη σειρά τούβλα, και συνεχίζει μέχρι να φτάσει στο ταβάνι, όπου σφηνώνει τα τελευταία τούβλα πάλι με λάσπη. Τέλος, «δένει» τον τοίχο στις πλαϊνές κολώνες του κτιρίου με σίδερα.
Για την ασφάλεια και τη στατικότητα, αυτός ο τοίχος είναι τέλειος. Για την ηχομόνωση ενός Studio, είναι καταστροφή. Το τσιμέντο που ενώνει τον τοίχο με το πάτωμα και το ταβάνι, λειτουργεί σαν «ομφάλιος λώρος» που μεταφέρει κάθε δόνηση (μπάσα, ντραμς) κατευθείαν στον σκελετό της πολυκατοικίας (Πλευρική Μετάδοση).
Για να πετύχουμε το απόλυτο «Room-in-Room» με βαριά υλικά, εφαρμόζουμε την Αποσύζευξη Τοιχοποιίας (Masonry Decoupling) σε 3 κρίσιμα σημεία.
Δεν ρίχνουμε ποτέ λάσπη κατευθείαν στο μπετόν του πατώματος. Πριν μπει το πρώτο τούβλο, απλώνουμε στο πάτωμα μια ειδική, βαρέως τύπου ελαστομερή λωρίδα έδρασης (strip bearing). Πρόκειται για πιστοποιημένα αντικραδασμικά υλικά (συχνά από πολυουρεθάνη υψηλής πυκνότητας, π.χ. Sylomer), τα οποία υπολογίζονται από μηχανικό ώστε να αντέχουν ακριβώς το βάρος του τοίχου που θα χτιστεί από πάνω τους.
Ο τοίχος χτίζεται πάνω σε αυτό το «λάστιχο». Έτσι, η τεράστια μάζα του τούβλου δεν ακουμπάει ποτέ την πλάκα του κτιρίου.
Ένας ελεύθερος τοίχος από τούβλα, που απλά πατάει σε ένα λάστιχο και δεν ακουμπάει πουθενά αλλού, είναι επικίνδυνος. Σε έναν σεισμό, θα πέσει να μας πλακώσει. Πρέπει αναγκαστικά να «δεθεί» με τον παλιό, εξωτερικό τοίχο ή τις κολώνες.
Πώς το κάνουμε χωρίς να φτιάξουμε ηχογέφυρα; Χρησιμοποιούμε Αντικραδασμικούς Συνδέσμους Τοιχοποιίας (Acoustic Wall Ties). Είναι ειδικά μεταλλικά εξαρτήματα («λάμες») που στη μέση τους έχουν ένα ισχυρό ελαστικό σινεμπλόκ. Το ένα άκρο βιδώνεται στον παλιό τοίχο, και το άλλο χτίζεται μέσα στη λάσπη του νέου τούβλινου τοίχου. Κρατάνε τον τοίχο όρθιο στον σεισμό, αλλά το ελαστικό τους κέντρο δεν αφήνει τον ήχο να περάσει!
Όταν ο χτίστης φτάσει στο ταβάνι, απαγορεύεται αυστηρά να «σφηνώσει» τον τοίχο με τσιμέντο ή λάσπη. Αν το κάνει, ο θόρυβος θα χτυπήσει την πλάκα της οροφής.
Αφήνουμε πάντα ένα κενό 1 έως 2 εκατοστών ανάμεσα στο τελευταίο τούβλο και το ταβάνι. Αυτό το κενό γεμίζεται με πετροβάμβακα (για ηχοαπορρόφηση) και σφραγίζεται και από τις δύο πλευρές με κορδόνι υποστήριξης και παχιά στρώση ελαστικής ακουστικής μαστίχης. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και στις κάθετες ενώσεις του τοίχου με τις πλαϊνές κολώνες.
Αποφασίζουμε να χτίσουμε έναν δεύτερο τοίχο από συμπαγή τούβλα μέσα στο δωμάτιό μας για να φτιάξουμε ένα Control Room ηχογράφησης.
Ο χτίστης ρίχνει λάσπες, χτίζει τον τοίχο, τον σφηνώνει στο ταβάνι και τον σοβατίζει. Ο τοίχος είναι «πέτρα». Βάζουμε τα τεράστια ηχεία (monitors) να παίξουν δυνατά. Τα μπάσα κουνούν τον βαρύ τοίχο ελάχιστα, αλλά επειδή είναι «ένα σώμα» με το πάτωμα και το ταβάνι, ολόκληρο το κτίριο λειτουργεί σαν αγωγός. Ο γείτονας ακούει τις μπότες των τραγουδιών.
Βάζουμε ελαστομερή ταινία στο πάτωμα. Χτίζουμε τον τοίχο με αντικραδασμικούς συνδέσμους ανά 1 μέτρο. Αφήνουμε αρμό στο ταβάνι και βάζουμε μαστίχη. Ο νέος μας τοίχος των 2 τόνων «επιπλέει» στο δωμάτιο. Τα ηχεία βαράνε στο φουλ. Ο τοίχος τρώει όλη την ενέργεια, αλλά δεν μπορεί να τη δώσει πουθενά! Στο διπλανό διαμέρισμα επικρατεί απόλυτη ησυχία.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Η αποσύζευξη δεν είναι μόνο για τις ελαφριές γυψοσανίδες. Όταν τα μπάσα και οι εντάσεις είναι τεράστιες, χρειαζόμαστε τη Μάζα του τούβλου. Αλλά χωρίς τα ειδικά ελαστομερή έδρανα και τους ακουστικούς συνδέσμους, ένας βαρύς τοίχος είναι απλώς ένας τεράστιος «πολιορκητικός κριός» που χτυπάει τον σκελετό της πολυκατοικίας.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
