Στην οικοδομή, τα προβλήματα σπάνια ξεκινούν από τις επίπεδες, μεγάλες επιφάνειες. Τα προβλήματα ξεκινούν πάντα εκεί που ενώνονται δύο διαφορετικά υλικά. Στο μπαλκόνι, το πλακάκι συναντά τον τοίχο, το τσιμέντο συναντά το σίδερο από τα κάγκελα, και οι μεγάλες πλάκες συναντούν η μία την άλλη.
Αν αυτά τα σημεία συνάντησης σφραγιστούν με λάθος τρόπο (ή αγνοηθούν εντελώς), το μπαλκόνι σας θα μετατραπεί σε «σουρωτήρι» από τον πρώτο κιόλας χειμώνα. Ας δούμε τους δύο μεγαλύτερους ενόχους.
Τα πλακάκια του μπαλκονιού σας ψήνονται το καλοκαίρι στους 60°C και παγώνουν τον χειμώνα. Λόγω της ζέστης διαστέλλονται (μεγαλώνουν) και λόγω του κρύου συστέλλονται (μικραίνουν).
Αν ο πλακάς κολλήσει όλα τα πλακάκια σφιχτά, χωρίς κανένα κενό, με σκληρό, τσιμεντοειδή αρμόστοκο, το καλοκαίρι δεν θα έχουν χώρο να απλωθούν. Αποτέλεσμα; Θα ξεκολλήσουν, θα «πεταχτούν» στον αέρα ή θα ραγίσουν τον στόκο. Από εκείνες τις ρωγμές, το νερό της βροχής θα περάσει ανενόχλητο κάτω από τα πλακάκια.
Κάθε 9 έως 12 τ.μ. (και οπωσδήποτε περιμετρικά, εκεί που το πλακάκι συναντά τον τοίχο), πρέπει να αφήνεται ένας κενός αρμός πλάτους περίπου 1 εκατοστού: ο Αρμός Διαστολής .
Αυτό το κενό δεν γεμίζει ΠΟΤΕ με απλό στόκο! Στο βάθος τοποθετείται ένα αφρώδες κορδόνι πολυαιθυλενίου (backer rod) και από πάνω γεμίζει με Πολυουρεθανική Μαστίχη . Η μαστίχη γίνεται ένα εξαιρετικά δυνατό λάστιχο. Όταν τα πλακάκια κινούνται, το λάστιχο τεντώνεται και συμπιέζεται, κρατώντας τον αρμό 100% υδατοστεγή για δεκαετίες!
Το νερό του μπαλκονιού κυλάει (λόγω κλίσης) προς την άκρη. Εκεί συναντά το «στηθαίο» (ένα χαμηλό τοιχάκι) ή τις μεταλλικές βάσεις των κάγκελων που είναι βιδωμένες ή πακτωμένες στο μπετόν.
Αν η στεγάνωση εφαρμοστεί σε μια «κοφτή» γωνία 90° (εκεί που το πάτωμα ενώνεται με το στηθαίο), το υλικό συνήθως σπάει με την παραμικρή δόνηση. Η λύση είναι το «Λούκι» (Chamfer). Πριν μπει η στεγάνωση, ο μάστορας χρησιμοποιεί επισκευαστικό κονίαμα για να «στρογγυλέψει» τη γωνία. Έτσι, το νερό δεν βρίσκει γωνία για να λιμνάσει και το στεγανωτικό «αγκαλιάζει» ομαλά την ένωση.
Αν τα κάγκελα είναι βιδωμένα στο πάτωμα, το νερό θα προσπαθήσει να τρυπώσει γύρω από τις βίδες ή τα κολωνάκια. Αν περάσει, το σίδερο θα σκουριάσει μέσα στο μπετόν, θα φουσκώσει και θα πετάξει τα πλακάκια! Η λύση: Κάθε σημείο που ένα μέταλλο «τρυπάει» το πάτωμα, πρέπει να «ντύνεται» περιμετρικά με πολυουρεθανική μαστίχη πριν καν πέσει η κόλλα και το πλακάκι.
Το μπαλκόνι μας είναι μεγάλο (20 τ.μ.) και μόλις περάσαμε την υγρομόνωση. Ο πλακάς ετοιμάζεται να ξεκινήσει.
Ο πλακάς στρώνει τα πλακάκια «κολλητά» στον εξωτερικό τοίχο και στα στηθαία, και γεμίζει όλα τα κενά με σκληρό, ακρυλικό αρμόστοκο. Δεν αφήνει κανέναν ελαστικό αρμό. Τον Αύγουστο, τα πλακάκια διαστέλλονται. Ο σκληρός στόκος γύρω από το στηθαίο σπάει και δημιουργεί μια ρωγμή 2 χιλιοστών. Τον χειμώνα, το νερό τρέχει από εκείνη τη ρωγμή κάτω από τα πλακάκια. Το νερό εγκλωβίζεται, παγώνει, και την άνοιξη έχουμε 4 «κούφια» πλακάκια που έχουν ξεκολλήσει.
Ο πλακάς αφήνει ένα κενό 8 χιλιοστών περιμετρικά (ανάμεσα στο πλακάκι και τον τοίχο/στηθαίο) και κόβει το μπαλκόνι στη μέση με άλλον έναν αρμό. Αφού κολλήσει τα πλακάκια, καθαρίζει αυτούς τους αρμούς τέλεια, βάζει το αφρώδες κορδόνι και γεμίζει το κενό με πολυουρεθανική μαστίχη στο χρώμα του πλακιδίου. Τα πλακάκια μπορούν πλέον να κινούνται χιλιοστά το καλοκαίρι χωρίς να σπάει τίποτα, και το νερό μπλοκάρεται 100%.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Ένα μπαλκόνι δεν «μπάζει» σχεδόν ποτέ από τη μέση του πλακιδίου. Η μάχη με το νερό κερδίζεται ή χάνεται αποκλειστικά στους αρμούς, στα στηθαία και στις ενώσεις. Μια φύσιγγα καλής πολυουρεθανικής μαστίχης κοστίζει λιγότερο από 10€, αλλά σώζει το μπαλκόνι σας και την ταράτσα σας από ζημιές που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
