🧪 Συστατικό Α (Η Ρητίνη)
Το βασικό υλικό, συχνά χρωματισμένο.
Στον κόσμο της στεγάνωσης, συνηθίσαμε να ψάχνουμε υλικά που τεντώνουν σαν λάστιχο (ελαστομερή) για να ακολουθούν τις κινήσεις του κτιρίου. Τι γίνεται όμως όταν θέλουμε να αποθηκεύσουμε 50 τόνους πόσιμου νερού σε μια δεξαμενή, ή όταν έχουμε μια πισίνα γεμάτη χλώριο;
Εκεί το «λάστιχο» δεν μας κάνει. Χρειαζόμαστε ένα υλικό που να μην αλλοιώνεται από τα χημικά, να μην βγάζει τοξικές ουσίες στο νερό και να καθαρίζεται πανεύκολα. Εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι οι Εποξειδικές Ρητίνες (Epoxy Coatings). Πρόκειται για την πιο «σκληροπυρηνική» οικογένεια επαλειφόμενων υλικών.
Τα εποξειδικά συστήματα έρχονται πάντα σε δύο ξεχωριστά δοχεία:
Το βασικό υλικό, συχνά χρωματισμένο.
Ο χημικός καταλύτης.
Όταν τα ανακατέψετε, ξεκινά μια εξώθερμη αντίδραση (το μείγμα ζεσταίνεται). Έχετε περιορισμένο χρόνο να το απλώσετε (συνήθως 30-40 λεπτά). Μόλις στεγνώσει, δεν είναι πια μπογιά. Έχει μετατραπεί σε ένα άκαμπτο, γυαλιστερό πλαστικό, τόσο σκληρό που θυμίζει γυαλί ή σμάλτο. Έχει γαντζώσει μέσα στους πόρους του μπετόν με τέτοια δύναμη, που αν προσπαθήσετε να το ξεκολλήσετε, θα σπάσετε το ίδιο το μπετόν!
Επειδή είναι ακριβά και απαιτητικά στην εφαρμογή, δεν τα βάζουμε απλώς σε μια ταράτσα. Τα χρησιμοποιούμε εκεί που κανένα άλλο υλικό δεν αντέχει:
Επειδή, όταν στεγνώσουν πλήρως, αδρανοποιούνται 100%, υπάρχουν ειδικά εποξειδικά συστήματα (χωρίς διαλύτες) με πιστοποίηση για επαφή με τρόφιμα και πόσιμο νερό. Το νερό παραμένει κρυστάλλινο, χωρίς να παίρνει οσμές ή πλαστικοποιητές.
Πολλές σύγχρονες πισίνες δεν ντύνονται με πλακάκια και αρμούς (που μαζεύουν μούχλα). Σοβατίζονται και βάφονται με ειδική εποξειδική βαφή. Το αποτέλεσμα είναι μια λεία, ενιαία επιφάνεια που αντέχει το χλώριο, τα οξέα καθαρισμού και την τριβή, ενώ καθαρίζεται με ένα απλό σκούπισμα.
Αν σας πέσει υγρό φρένων, λάδι μηχανής ή ισχυρό οξύ πάνω σε ένα εποξειδικό πάτωμα, απλά το σκουπίζετε. Δεν λεκιάζει, δεν λιώνει, δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του εποξειδικού είναι ταυτόχρονα και ο χειρότερος εχθρός του. Είναι απόλυτα άκαμπτο (ελαστικότητα 0%).
Αν ο τοίχος της δεξαμενής σας κάνει μια ρωγμή μισού χιλιοστού (από έναν σεισμό), το εποξειδικό θα «σπάσει» ακριβώς στο ίδιο σημείο, σαν να ράγισε ένα τζάμι.
Γι' αυτό, ΠΡΙΝ περάσουμε εποξειδικό, βεβαιωνόμαστε ότι το μπετόν είναι άριστα οπλισμένο, απόλυτα σταθερό, χωρίς καθόλου υγρασία στο εσωτερικό του.
Φτιάξαμε μια τσιμεντένια δεξαμενή αποθήκευσης νερού για το σπίτι μας.
Ο μάστορας προτείνει να τη βάψουμε με ένα απλό ακρυλικό χρώμα για πισίνες (βάσης νερού). Μετά από ένα χρόνο μονίμως βυθισμένο στο νερό, το χρώμα «φουσκώνει» (σαπωνοποιείται). Τρίβεται, βγάζει άσπρα κομμάτια στο νερό μας και, το χειρότερο, η δεξαμενή χάνει νερό από τους πόρους του μπετόν.
Τρίβουμε τη δεξαμενή. Περνάμε ένα εποξειδικό αστάρι 2 συστατικών (χωρίς διαλύτες) και από πάνω δύο παχιά χέρια εποξειδικής βαφής, πιστοποιημένης για πόσιμο νερό. Το εσωτερικό της δεξαμενής μοιάζει πλέον σαν να είναι φτιαγμένο από συμπαγή πορσελάνη. Το νερό μένει πεντακάθαρο, τα τοιχώματα δεν πιάνουν άλγη και η στεγάνωση θα αντέξει δεκαετίες.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Τα εποξειδικά συστήματα δεν συγχωρούν λάθη, υγρασίες και κακά μπετά. Αν όμως εφαρμοστούν σωστά σε σταθερές επιφάνειες, δημιουργούν την πιο σκληρή, χημικά άτρωτη και υγιεινή «ασπίδα» που έχει ανακαλύψει η βιομηχανία.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό