Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση με τα ντραμς στα διαμερίσματα, ειδικά με τα ηλεκτρονικά (e-drums). Ο ντράμερ βάζει τα ακουστικά του, στο δωμάτιο ακούγεται μόνο ένα ελαφρύ «ταπ-ταπ» στα λαστιχένια πιατίνια, και πιστεύει ότι είναι αθόρυβος.
Ο γείτονας από κάτω, όμως, δεν ακούει τη μουσική. Ακούει κάθε φορά που το πόδι του ντράμερ πατάει το πετάλι της κάσας (μπότα) και του hi-hat.
Αυτός ο ήχος δεν είναι αερόφερτος, είναι καθαρά κτυπογενής (Impact Noise) με τεράστια ενέργεια στις χαμηλές συχνότητες. Κάθε χτύπημα στο πετάλι μεταφέρει όλη τη μηχανική του δύναμη κατευθείαν στο πάτωμα, δονεί την πλάκα του μπετόν και ο ήχος πολλαπλασιάζεται μέσα στις κολώνες του κτιρίου. Είναι σαν να κοπανάτε ρυθμικά το πάτωμα με ένα σφυρί.
Ούτε τα χαλιά, ούτε τα αφρολέξ, ούτε τα στρώματα γυμναστικής (yoga mats) μπορούν να σταματήσουν αυτό το βάρος και αυτή τη δόνηση. Χρειάζεστε Αποσύζευξη.
Αντί να ξηλώσετε όλο το πάτωμα του δωματίου για να κάνετε πλωτό δάπεδο (όπως είδαμε στην Κατηγορία Δ), κατασκευάζετε μια μικρή, ανεξάρτητη εξέδρα (πλατφόρμα) μόνο για τον χώρο που πιάνουν τα ντραμς και το σκαμπό σας (συνήθως 1.5 × 1.5 μέτρο).
Αυτή η εξέδρα είναι ένα σύστημα «Μάζα-Ελατήριο-Μάζα» γυρισμένο οριζόντια:
Στη βάση της πλατφόρμας μπαίνουν αντικραδασμικά υλικά. Προσοχή, δεν βάζουμε ένα ενιαίο μαλακό σφουγγάρι γιατί η εξέδρα θα… κουνιέται σαν βάρκα την ώρα που παίζετε! Χρησιμοποιούμε ειδικά ελαστομερή τακάκια (π.χ. Sylomer, λάστιχα από καουτσούκ, U-boats ή ακόμα και… μπαλάκια του τένις κομμένα στη μέση για πιο DIY καταστάσεις) τοποθετημένα σε στρατηγικά σημεία (π.χ. ανά 40 εκατοστά).
Πάνω στα τακάκια πατάει μια βαριά επιφάνεια. Ιδανικά, χρησιμοποιούμε δύο φύλλα από χοντρό MDF (π.χ. 18mm το καθένα) ή κόντρα πλακέ θαλάσσης.
Για το απόλυτο αποτέλεσμα, ανάμεσα στα δύο φύλλα MDF τοποθετούμε μια μεμβράνη βινυλίου υψηλής μάζας (MLV) ή ειδική αντικραδασμική κόλλα (Green Glue). Αυτό κάνει την ξύλινη εξέδρα «νεκρή» (δεν αντηχεί).
Στην κορυφή βάζουμε μια μοκέτα ή ένα βαρύ χαλί για να μην γλιστράνε τα πετάλια και οι βάσεις των ντραμς.
Η εξέδρα αυτή είναι ένα μηχανικό θαύμα, αλλά πρέπει να ξέρετε τι μπορεί και τι ΔΕΝ μπορεί να κάνει:
Είναι η απόλυτη θεραπεία. Θα κόψει το 95% του προβλήματος. Ο γείτονας από κάτω δεν θα ξανακούσει την μπότα σας. Είστε ελεύθεροι να παίζετε 3 η ώρα τα ξημερώματα.
Εδώ τα πράγματα είναι ζόρικα. Η εξέδρα θα κόψει την άμεση κρούση της μπότας στο μπετόν (τον κτυπογενή θόρυβο). Όμως, τα ακουστικά ντραμς παράγουν ταυτόχρονα και 105+ dB αερόφερτου θορύβου (πιατίνια, ταμπούρο). Αυτός ο αερόφερτος θόρυβος θα χτυπήσει τους γυμνούς τοίχους σας και θα περάσει στους γείτονες. Για τα ακουστικά, το riser είναι απλώς το πρώτο βήμα. Θα χρειαστείτε και ηχομόνωση τοίχων (ή το Room-in-Room που είδαμε).
Φέρνουμε το νέο μας ηλεκτρονικό σετ ντραμς στο δωμάτιο.
Βάζουμε τα ντραμς πάνω σε ένα παχύ αφρολέξ που βρήκαμε στην αποθήκη. Παίζουμε ένα γρήγορο κομμάτι με διπλή μπότα. Το αφρολέξ συμπιέζεται εντελώς (τερματίζει) κάτω από το βάρος του πεταλιού. Η κρούση περνάει στο μπετόν. Σε 5 λεπτά, ο από κάτω χτυπάει το ταβάνι με τη σκούπα.
Φτιάχνουμε μια ξύλινη εξέδρα με MDF, βάζοντας από κάτω ειδικά ελαστομερή τακάκια (ή τη διάσημη πατέντα με τα μπαλάκια του τένις). Ανεβάζουμε τα ντραμς. Παίζουμε ακριβώς το ίδιο κομμάτι. Η εξέδρα δονείται ελαφρώς, απορροφώντας την κρούση, αλλά τα τακάκια αναρτούν το βάρος και δεν αφήνουν τίποτα να περάσει στο μπετόν. Παίζουμε για 2 ώρες. Ο γείτονας δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Αν είστε ντράμερ σε διαμέρισμα, μην ψάχνετε μαγικά χαλιά. Πρέπει να σηκώσετε το σετ σας στον αέρα. Ένα καλοφτιαγμένο drum riser είναι ίσως η καλύτερη και πιο σωτήρια επένδυση που θα κάνετε ποτέ για τη μουσική σας (και για την ειρήνη στην πολυκατοικία).
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
