Γωνίες, Μπαλκόνια και Δοκάρια: Τα Πιο Αδύναμα Σημεία του Κτιρίου

Στην Ελλάδα, τα σπίτια χτίζονται παραδοσιακά με σκελετό από οπλισμένο σκυρόδεμα (μπετόν) και «γεμίζονται» με τούβλα. Όπως είδαμε, το μπετόν είναι άριστος αγωγός της θερμότητας.

Στις παλιές κατασκευές (πριν το 1980), τα δοκάρια (οι οριζόντιες ζώνες πάνω από τα παράθυρα) και οι κολώνες δεν είχαν καμία απολύτως μόνωση. Στις λίγο πιο νέες, ο κατασκευαστής έβαζε συχνά ένα λεπτό «φελιζολάκι» 2-3 εκατοστών μέσα στο καλούπι του μπετόν, το οποίο όμως ήταν εντελώς ανεπαρκές.

Το αποτέλεσμα: Η ζέστη του καλοριφέρ σας βρίσκει αυτούς τους δρόμους, παρακάμπτει το τούβλο και βγαίνει έξω. Εσωτερικά, αυτές οι λωρίδες μένουν παγωμένες και γεμίζουν μαύρη μούχλα ψηλά στο ταβάνι ή γύρω από τα παράθυρα.

Εδώ έχουμε τον «Βασιλιά» των απωλειών. Σχεδόν σε κάθε ελληνική πολυκατοικία, το μπαλκόνι δεν είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι. Είναι η ίδια ακριβώς πλάκα μπετόν του σαλονιού σας, η οποία απλώς συνεχίζει και βγαίνει έξω από το σπίτι κατά 1,5 ή 2 μέτρα!

Στη φυσική, αυτό ονομάζεται «Πτερύγιο Ψύξης» (Cooling Fin) – ακριβώς όπως τα μεταλλικά πτερύγια που έχουν οι ψύκτρες στους υπολογιστές ή στα ψυγεία για να διώχνουν τη ζέστη!

Τον χειμώνα, η παγωμένη πλάκα του μπαλκονιού (που βρέχεται και χτυπιέται από τον αέρα) ρουφάει το κρύο και το μεταφέρει «υπογείως» κατευθείαν μέσα στο πάτωμα του σαλονιού σας.

Το αποτέλεσμα: Νιώθετε το πάτωμα κοντά στην μπαλκονόπορτα να είναι... παγάκι. Όσο και να ανάβετε το καλοριφέρ, η τεράστια μάζα του μπαλκονιού λειτουργεί σαν ένα γιγαντιαίο, αόρατο κλιματιστικό που δουλεύει μόνιμα στην ψύξη, πετώντας τη ζέστη σας στη γειτονιά.