Όταν φωνάζετε έναν τεχνίτη για να σας κάνει ηχομόνωση στον τοίχο, η πιο κλασική (και καταστροφική) πρόταση που θα ακούσετε είναι: «Θα σου κολλήσω μια γυψοσανίδα με λίγο φελιζόλ πάνω στον τοίχο και καθάρισες».
Μην το κάνετε. Αν κολλήσετε ή βιδώσετε οποιοδήποτε σκληρό υλικό απευθείας πάνω στον θορυβώδη τοίχο, η δόνηση του ήχου θα περάσει κατευθείαν στη νέα επιφάνεια. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να μικρύνετε το δωμάτιό σας.
Για να σταματήσουμε τον ήχο, πρέπει να φτιάξουμε έναν ανεξάρτητο τοίχο (ψευδοτοιχία) που να μην ακουμπάει πουθενά στον παλιό. Πάμε να δούμε τις 5 στρώσεις (από μέσα προς τα έξω) του τέλειου τοίχου.
Ξεκινάμε αφήνοντας ένα κενό 2 έως 5 εκατοστών από τον παλιό τοίχο. Αυτός ο αέρας είναι το πρώτο μας «αμορτισέρ». Ο νέος μας σκελετός απαγορεύεται αυστηρά να ακουμπάει στον τοίχο του γείτονα!
Ο γυψοσανιδάς θα βιδώσει τους μεταλλικούς οδηγούς (στρωτήρες) στο πάτωμα, στο ταβάνι και στους πλαϊνούς τοίχους.
Το απόλυτο μυστικό: Πριν βιδώσει το μέταλλο στο πάτωμα, πρέπει υποχρεωτικά να κολλήσει από κάτω του μια ειδική, αφρώδη αντικραδασμική ταινία (ταινία αποσύζευξης). Αν δεν το κάνει, ο ήχος από το πάτωμα θα ανέβει στα μέταλλα και θα κάνει τη γυψοσανίδα να τραγουδάει!
Ανάμεσα στους κάθετους μεταλλικούς ορθοστάτες, τοποθετούμε πλάκες πετροβάμβακα. Ο πετροβάμβακας ρουφάει τον ήχο που καταφέρνει να τρυπώσει στο κενό του τοίχου, εμποδίζοντας τον αέρα μέσα στην ψευδοτοιχία να λειτουργήσει σαν… ηχείο (φαινόμενο τυμπάνου).
Ξεχάστε τις απλές, φθηνές, λευκές γυψοσανίδες. Θα ζητήσετε Ηχομονωτικές (Acoustic) Γυψοσανίδες, οι οποίες είναι πολύ πιο πυκνές και βαριές (συνήθως έχουν μπλε χρώμα).
Το δεύτερο μυστικό: Δεν βάζουμε ποτέ μία στρώση. Βάζουμε δύο στρώσεις. Και το πιο σημαντικό: Ο μάστορας πρέπει να βάλει τις γυψοσανίδες με σταυρωτούς αρμούς. Δηλαδή, η ένωση (η χαραμάδα) της πρώτης στρώσης δεν πρέπει να πέφτει ποτέ πάνω στην ένωση της δεύτερης στρώσης, για να μην βρίσκει «τρύπα» ο ήχος.
Ο ήχος λειτουργεί σαν το νερό. Αν βρει μια τρυπούλα, θα περάσει όλος από εκεί. Οι γυψοσανίδες μας δεν πρέπει να ακουμπάνε σφηνωτά στο πάτωμα και το ταβάνι. Πρέπει να αφήσουμε έναν αρμό 3-5 χιλιοστών περιμετρικά. Αυτό το κενό γεμίζει στο τέλος με ειδική, ελαστική ακουστική μαστίχη. Έτσι, ο νέος μας τοίχος «επιπλέει» χωρίς να τρίβεται στα υπόλοιπα δομικά στοιχεία.
Είμαστε έτοιμοι να φτιάξουμε τον τοίχο για να γλιτώσουμε από την τηλεόραση του γείτονα (που μας «βαράει» με 75 dB).
Ο μάστορας βιάζεται. Βιδώνει τα μέταλλα κατευθείαν στον τοίχο του γείτονα για να «πιάσουν» καλά. Βάζει λίγο φελιζόλ (το οποίο είναι θερμομονωτικό, όχι ηχομονωτικό) και βιδώνει μία απλή γυψοσανίδα. Στοκάρει πρόχειρα. Αποτέλεσμα; Ο νέος τοίχος λειτουργεί κυριολεκτικά σαν ηχείο (τύμπανο)! Η δόνηση περνάει από τις βίδες στη γυψοσανίδα, το κενό αντηχεί, και ακούμε την τηλεόραση ίσως και… πιο δυνατά από πριν!
Αφήνουμε 2 πόντους αέρα. Βάζουμε αντικραδασμική ταινία κάτω από τα μέταλλα. Γεμίζουμε με πυκνό πετροβάμβακα. Βιδώνουμε διπλή μπλε γυψοσανίδα, σταυρώνοντας τους αρμούς, και σφραγίζουμε με ακουστική μαστίχη στις γωνίες. Χάσαμε συνολικά 8 εκατοστά από το δωμάτιο. Η τηλεόραση του γείτονα «σκάει» στον παλιό τοίχο, περνάει ελάχιστη ενέργεια στον αέρα, απορροφάται από τον πετροβάμβακα και δεν έχει τη δύναμη να κουνήσει τις διπλές βαριές γυψοσανίδες μας. Κερδίσαμε τα +15 dB που ψάχναμε και κοιμόμαστε τέλεια!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Στην ηχομόνωση, ένα λάθος βίδωμα αρκεί για να καταστρέψει μια επένδυση χιλιάδων ευρώ (ονομάζεται ηχογέφυρα). Απαιτήστε από τον τεχνίτη σας την απόλυτη αποσύζευξη (να μην ακουμπάει τίποτα σκληρό πάνω στο παλιό) και μην κάνετε ποτέ τσιγκουνιά στη δεύτερη στρώση γυψοσανίδας.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
