Αν μένετε σε ένα σπίτι με παλιά, αμόνωτη κεραμοσκεπή, το γνωρίζετε ήδη: τον χειμώνα ζεσταίνετε κυριολεκτικά τα πουλιά που κάθονται στα κεραμίδια, και το καλοκαίρι το σπίτι μετατρέπεται σε φούρνο.
Αν η στέγη σας είναι στεγανή (δεν βάζει νερά) και τα ξύλα της είναι γερά, δεν χρειάζεται να την ξηλώσετε. Μπορείτε να δημιουργήσετε μια τέλεια θερμική ασπίδα δουλεύοντας αποκλειστικά από το εσωτερικό του δωματίου ή της σοφίτας, εκμεταλλευόμενοι το κενό που υπάρχει ανάμεσα στα ξύλινα δοκάρια (ραφτάρια).
Το πρώτο λάθος που κάνουν πολλοί ερασιτέχνες είναι να αγοράζουν σκληρές πλάκες (EPS ή XPS) και να προσπαθούν να τις κόψουν για να χωρέσουν ανάμεσα στα ξύλα.
Το ξύλο δεν είναι ποτέ απόλυτα ίσιο, και με τον καιρό συστρέφεται. Αν βάλετε μια σκληρή, άκαμπτη πλάκα ανάμεσα σε δύο στραβά ξύλα, θα μείνουν κενά αέρα (χαραμάδες). Από αυτές τις χαραμάδες, η ζέστη θα βρει τον δρόμο να δραπετεύσει (θερμογέφυρα).
Το ιδανικό υλικό για αυτή τη δουλειά είναι τα ινώδη μονωτικά, δηλαδή ο πετροβάμβακας ή ο υαλοβάμβακας (σε ρολά ή πλάκες). Επειδή είναι μαλακά και συμπιέζονται, ο μάστορας τα κόβει 1-2 εκατοστά πιο φαρδιά από το κενό των ξύλων. Όταν τα σφηνώσει ανάμεσα στα δοκάρια, το υλικό «ανοίγει» σαν ελατήριο, αγκαλιάζει τέλεια το ξύλο και δεν αφήνει ούτε χιλιοστό κενού αέρα!
Για να γίνει σωστά η μόνωση, ακολουθούμε 3 αυστηρά βήματα (από τα κεραμίδια προς το σαλόνι):
Σφηνώνουμε τον πετροβάμβακα (συνήθως 7 έως 10 εκατοστά πάχος) ανάμεσα στα δοκάρια. Φροντίζουμε να αφήσουμε ένα κενό 2-3 εκατοστών ανάμεσα στη μόνωση και τα κεραμίδια (ή το πέτσωμα) για να κυκλοφορεί ο αέρας και να μην σαπίσουν τα ξύλα από τυχόν υγρασία που θα περάσει απ' έξω.
Πάνω από τη μόνωση (δηλαδή από τη μεριά του δωματίου), καρφώνουμε στα δοκάρια ένα ειδικό πλαστικό νάιλον (φράγμα υδρατμών). Αυτό το βήμα δεν παραλείπεται ΠΟΤΕ. Αν δεν το βάλετε, οι υδρατμοί από την ανάσα σας και το μαγείρεμα θα περάσουν μέσα στον πετροβάμβακα, θα υγροποιηθούν μόλις συναντήσουν τα κρύα κεραμίδια, ο πετροβάμβακας θα γίνει μούσκεμα και θα χάσει 100% τη μονωτική του ικανότητα. Το νάιλον σφραγίζει τις ενώσεις του με ειδική ταινία.
Βιδώνουμε πάνω στα ξύλα γυψοσανίδες ή ξύλινο ραμποτέ. Το ταβάνι βάφεται και το σπίτι σας μοιάζει ολοκαίνουργιο.
Είμαστε στο χωριό τον Ιανουάριο. Η στέγη είναι αμόνωτη και βλέπουμε τα κεραμίδια από μέσα.
Σφηνώνουμε πρόχειρα μερικά κομμάτια φελιζόλ και τα κλείνουμε με γυψοσανίδα. Τα κενά αέρα γύρω από το φελιζόλ επιτρέπουν στη ζέστη να φύγει. Το χειρότερο; Η υγρασία του σπιτιού περνάει στα ξύλα της στέγης. Σε 4 χρόνια, η σκεπή αρχίζει να σαπίζει εκ των έσω, και εμφανίζονται κίτρινοι λεκέδες στη γυψοσανίδα.
Σφηνώνουμε 10cm πετροβάμβακα ανάμεσα στα δοκάρια. Σφραγίζουμε αεροστεγώς με φράγμα υδρατμών και βιδώνουμε τη γυψοσανίδα. Το δωμάτιο γίνεται «θερμός». Κόβουμε τον αέρα, κόβουμε τη διαρροή θερμότητας και κερδίζουμε τέλεια ηχομόνωση (δεν ακούμε καν τη δυνατή βροχή). Ο λογαριασμός για τα ξύλα στο τζάκι και το πετρέλαιο πέφτει κατά 40%!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Η εσωτερική μόνωση της στέγης ανάμεσα στα δοκάρια είναι η πιο «Value for Money» ανακαίνιση που μπορείτε να κάνετε σε ένα παλιό σπίτι. Μπορεί ακόμα και να γίνει από έναν έμπειρο «Do-It-Yourself» ιδιοκτήτη. Το μόνο που απαιτεί είναι ευλάβεια στην τοποθέτηση του φράγματος υδρατμών για να προστατεύσετε τα ξύλα της σκεπής σας!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
