🧪 Χημική Καταπόνηση
Το νερό που μένει στάσιμο συγκεντρώνει ρύπους, οξέα από τη βροχή και σκόνη, τα οποία σιγά-σιγά «τρώνε» το στεγανωτικό υλικό.
Ανεβείτε στην ταράτσα σας μια μέρα μετά από μια δυνατή βροχή. Αν δείτε λακκούβες με νερό (λιμνάζοντα νερά) να παραμένουν εκεί, έχετε πρόβλημα. Μπορεί το ταβάνι σας να μην στάζει ακόμα, αλλά η αντίστροφη μέτρηση για την καταστροφή της μόνωσής σας έχει ήδη ξεκινήσει.
Μια επίπεδη ταράτσα, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει να είναι ποτέ εντελώς επίπεδη! Πρέπει να έχει μια ανεπαίσθητη κατηφόρα που να οδηγεί κάθε σταγόνα βροχής κατευθείαν στις υδρορροές. Η δημιουργία αυτής της κατηφόρας ονομάζεται στην οικοδομή δημιουργία κλίσεων ή ρήσεων.
Τα στεγανωτικά υλικά (όπως τα ασφαλτόπανα ή τα επαλειφόμενα πολυουρεθανικά) είναι σχεδιασμένα για να αντέχουν το νερό που τρέχει από πάνω τους, όχι το νερό που κάθεται πάνω τους για εβδομάδες.
Το νερό που μένει στάσιμο συγκεντρώνει ρύπους, οξέα από τη βροχή και σκόνη, τα οποία σιγά-σιγά «τρώνε» το στεγανωτικό υλικό.
Το καλοκαίρι, μετά από μια μπόρα, βγαίνει ο καυτός ήλιος. Το νερό στη λακκούβα λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός. Υπερθερμαίνει τοπικά το ασφαλτόπανο, το οποίο λιώνει, σκάει και χάνει την ελαστικότητά του.
Τον χειμώνα, η λακκούβα με το νερό παγώνει. Ο πάγος διαστέλλεται (μεγαλώνει σε όγκο) και κυριολεκτικά σκίζει τη στεγανοποίηση.
Για να δώσουμε κλίση στην ταράτσα, δεν μπορούμε να ρίξουμε κανονικό μπετόν, γιατί θα προσθέταμε τεράστιο, επικίνδυνο βάρος στο κτίριο. Η λύση είναι το Ελαφρομπετόν (Αφρομπετόν ή Περλιτομπετόν).
Είναι ένα ειδικό, κυψελωτό υλικό (γεμάτο φουσκάλες αέρα) που ρίχνεται με λάστιχο στην ταράτσα. Είναι πανάλαφρο, προσφέρει από μόνο του μια μικρή θερμομόνωση και, το κυριότερο, «πλάθεται» από τους τεχνίτες ώστε να δημιουργήσει τα απαραίτητα «βουναλάκια» και τις κατηφόρες.
Οι τεχνικές προδιαγραφές απαιτούν η κλίση να είναι τουλάχιστον 1.5% έως 2%. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι για κάθε ένα μέτρο που απομακρυνόμαστε από το ψηλότερο σημείο προς την υδρορροή, το πάχος του ελαφρομπετόν πρέπει να μειώνεται κατά 1.5 με 2 εκατοστά. Με αυτή την κλίση, το νερό τρέχει γρήγορα και η ταράτσα στεγνώνει σε λίγα λεπτά!
Όση κλίση κι αν δώσετε, αν η τρύπα της υδρορροής είναι βουλωμένη, η ταράτσα θα γίνει πισίνα. Τα σημεία που οι ρήσεις συναντούν την υδρορροή πρέπει να ελέγχονται τακτικά (να μπαίνουν ειδικές σίτες για τα φύλλα) και η στεγανοποίηση να «γυρίζει» βαθιά μέσα στον σωλήνα για να μην υπάρξει διαρροή γύρω από το στόμιο.
Η ταράτσα μας δέχεται μια καταρρακτώδη φθινοπωρινή βροχή που κρατάει 3 ώρες.
Η βροχή σταματάει. Η ταράτσα είναι γεμάτη τεράστιες, ρηχές λακκούβες. Μετά από μια εβδομάδα, το νερό έχει γεμίσει λάσπη και έχουν φυτρώσει μικρά αγριόχορτα (οι ρίζες των οποίων τρυπάνε το ασφαλτόπανο). Στα 3 χρόνια, το ταβάνι στο σαλόνι βγάζει κιτρινίλες.
Η βροχή σταματάει. Μέσα σε 15 λεπτά, όλο το νερό έχει τρέξει στα 2 σιφώνια απορροής που βρίσκονται στις γωνίες. Ο ήλιος βγαίνει και η ταράτσα στεγνώνει πλήρως σχεδόν αμέσως. Κανένα θερμικό σοκ, καμία λιμνούλα. Η στεγανοποίηση παραμένει άθικτη για τις επόμενες 2 δεκαετίες.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Αν ο εργολάβος σας προτείνει να «γλιτώσετε» τα χρήματα από το αφρομπετόν και να ρίξει τη στεγανοποίηση κατευθείαν στην παλιά, ανισόπεδη πλάκα, αρνηθείτε κατηγορηματικά. Η σωστή κλίση είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται ολόκληρη η προστασία της ταράτσας σας. Χωρίς ρήσεις, δεν έχετε μόνωση· έχετε μια πισίνα σε αναμονή!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό