Αφού ετοιμάσαμε τον τοίχο, ήρθε η ώρα να κολλήσουμε τις μονωτικές πλάκες. Αν παρακολουθήσετε 10 διαφορετικά συνεργεία στην Ελλάδα να βάζουν κόλλα στο φελιζόλ, το πιθανότερο είναι να δείτε 10 διαφορετικούς τρόπους. Όμως, οι διεθνείς προδιαγραφές των συστημάτων ETICS αναγνωρίζουν μόνο δύο σωστούς τρόπους, και απαγορεύουν ρητά έναν τρίτο, ο οποίος δυστυχώς «ζει και βασιλεύει» στα εργοτάξιά μας.
Πάμε να δούμε πώς πρέπει να απλώνεται η κόλλα για να έχουμε τέλεια μόνωση και απόλυτη ασφάλεια.
Αυτή είναι η πιο κλασική κακοτεχνία. Ο τεχνίτης, για να τελειώνει γρήγορα (ή για να κάνει οικονομία στο υλικό), πετάει 4-5 «μπαλατσές» (ή «κουραμπιεδάκια») κόλλας στη μέση και στις άκρες της πλάκας, και την κοπανάει στον τοίχο.
Όταν κολλήσετε την πλάκα έτσι, ανάμεσα στο φελιζόλ και τον τοίχο δημιουργείται ένα τεράστιο κενό αέρα που επικοινωνεί ελεύθερα με την επόμενη, τη μεθεπόμενη και όλες τις πλάκες του τοίχου. Ο κρύος εξωτερικός αέρας βρίσκει μια χαραμάδα, τρυπώνει πίσω από τη μόνωση και κυκλοφορεί ελεύθερα ανάμεσα στο φελιζόλ και το τούβλο. Πρακτικά, η μόνωσή σας... ακυρώθηκε!
Το χειρότερο σενάριο. Αν εκδηλωθεί φωτιά στη βάση του κτιρίου, αυτό το συνεχόμενο κενό αέρα λειτουργεί κυριολεκτικά σαν καμινάδα τζακιού. Τραβάει τις φλόγες και τον αέρα προς τα πάνω, και το κτίριο μπορεί να τυλιχτεί στις φλόγες σε χρόνο dt.
Αν ο τοίχος σας είναι παλιός, χτισμένος με τούβλα και σοβά που έχουν «κοιλιές» και «δόντια», αυτή είναι η μοναδική σωστή μέθοδος. Ο τεχνίτης απλώνει μια συνεχόμενη, παχιά «κορδέλα» κόλλας σε όλη την περίμετρο της πλάκας (στις 4 άκρες της). Στη συνέχεια, βάζει και 3-4 μεγάλες «μπαλατσές» (σημεία) στο κέντρο της.
Όταν η πλάκα πατηθεί στον τοίχο, η περιμετρική κορδέλα της κόλλας κλείνει αεροστεγώς! Ακόμα κι αν μείνει λίγος αέρας στη μέση, είναι εγκλωβισμένος (δεν επικοινωνεί με τις διπλανές πλάκες). Δεν υπάρχει κυκλοφορία αέρα για να κρυώσει ο τοίχος, και κυρίως, δεν υπάρχει «καμινάδα» σε περίπτωση φωτιάς.
📐 Χρυσός Κανόνας: Η κόλλα πρέπει να καλύπτει τουλάχιστον το 40% της συνολικής επιφάνειας της πλάκας όταν αυτή πατηθεί στον τοίχο.
Αν ο τοίχος σας είναι «αλφάδι» (π.χ. νεόδμητο κτίριο με εμφανές, λείο μπετόν ή τέλεια τραβηγμένο σοβά), τότε πάμε στην απόλυτη λύση. Ο τεχνίτης δεν βάζει «κορδέλες». Απλώνει την κόλλα σε ολόκληρη την επιφάνεια της πλάκας με μια οδοντωτή σπάτουλα (το λεγόμενο «χτένι» των πλακάδων), δημιουργώντας παράλληλες γραμμές.
Το φελιζόλ γίνεται κυριολεκτικά «ένα σώμα» με τον τοίχο. Η μηχανική αντοχή στις ανεμοπιέσεις και τα χτυπήματα είναι η μέγιστη δυνατή, και η πιθανότητα να περάσει αέρας πίσω από τη μόνωση είναι απολύτως μηδενική.
Έχουμε μια παγωμένη νύχτα με πολύ δυνατό, παγωμένο αέρα (Θυελλώδεις άνεμοι 8 Μποφόρ).
Ο αέρας βρίσκει μια μικρή τρύπα χαμηλά στη βάση της θερμοπρόσοψης. Επειδή πίσω από το φελιζόλ υπάρχει ένα ενιαίο κενό δίκτυο, ο παγωμένος αέρας μπαίνει και «ξεπλένει» (Wash-out) τη ζέστη του τοίχου. Τα καλοριφέρ δουλεύουν, αλλά το σπίτι κρυώνει, παρόλο που έχουμε 8cm φελιζόλ!
Ο ίδιος παγωμένος αέρας χτυπάει τον τοίχο. Ακόμα κι αν καταφέρει να περάσει πίσω από την πρώτη πλάκα, σταματάει εκεί! Η περιμετρική κόλλα της επόμενης πλάκας λειτουργεί σαν φράγμα. Ο αέρας δεν μπορεί να κυκλοφορήσει, το wash-out αποτρέπεται, και το σπίτι παραμένει ζεστό.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Την επόμενη φορά που θα δείτε τον μάστορα να ετοιμάζεται να κολλήσει φελιζόλ στον τοίχο σας, σταθείτε από πάνω του. Αν δείτε να πετάει μόνο 4 μπαλατσές κόλλας και να αφήνει τις άκρες γυμνές, σταματήστε τον. Η «περιμετρική κορδέλα» δεν είναι προαιρετική· είναι η βασική προδιαγραφή ασφαλείας και απόδοσης όλου του συστήματος!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
