Ένα από τα μεγαλύτερα "ταμπού" στις ανακαινίσεις είναι η εσωτερική θερμομόνωση. Πολλοί ιδιοκτήτες αλλά και μάστορες την αποφεύγουν, λέγοντας: "Μην κλείσεις τον τοίχο από μέσα, θα βγάλει μούχλα και θα σαπίσει το σπίτι".
Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ναι, η εσωτερική μόνωση κρύβει έναν τεράστιο κίνδυνο υγροποίησης. Όμως, όχι, δεν φταίει η ίδια η μόνωση, αλλά η λάθος κατασκευή και η άγνοια της βασικής φυσικής των κτιρίων. Ας δούμε γιατί ακριβώς δημιουργείται η μούχλα και ποιο είναι το απλό, φθηνό υλικό που τη σταματάει οριστικά.
Για να καταλάβουμε τη μούχλα, πρέπει να καταλάβουμε τον αέρα. Ο ζεστός αέρας μέσα στο σπίτι μας (από την αναπνοή μας, το μαγείρεμα, το μπάνιο) περιέχει μεγάλες ποσότητες αόρατων υδρατμών.
Όταν αυτός ο ζεστός, υγρός αέρας ακουμπήσει σε μια πολύ κρύα επιφάνεια, δεν μπορεί πια να συγκρατήσει την υγρασία του. Οι υδρατμοί μετατρέπονται ξαφνικά σε σταγόνες νερού. Αυτή η θερμοκρασία "υγροποίησης" ονομάζεται Σημείο Δρόσου. Είναι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο που βλέπετε το καλοκαίρι, όταν το εξωτερικό ενός ποτηριού με παγωμένο νερό γεμίζει σταγόνες.
Σε έναν αμόνωτο τοίχο, η ζέστη του καλοριφέρ "χτυπάει" τα τούβλα και τα κρατάει σχετικά χλιαρά. Όταν όμως βάζετε εσωτερική μόνωση (π.χ. πετροβάμβακα και γυψοσανίδα), κόβετε την επαφή της ζέστης με τον εξωτερικό τοίχο. Ο παλιός τοίχος, επειδή δεν ζεσταίνεται πια από το σαλόνι σας, παγώνει εντελώς τον χειμώνα.
Εδώ ξεκινάει ο εφιάλτης: Οι υδρατμοί του δωματίου περνούν εύκολα μέσα από τη γυψοσανίδα. Ταξιδεύουν μέσα από τον πετροβάμβακα. Φτάνουν στον παγωμένο εξωτερικό τοίχο που βρίσκεται πίσω από τη μόνωση. Η θερμοκρασία εκεί είναι κάτω από το Σημείο Δρόσου. Οι υδρατμοί γίνονται νερό. Το νερό μουσκεύει τον πετροβάμβακα και το πίσω μέρος της γυψοσανίδας. Η μαύρη μούχλα αρχίζει να αναπτύσσεται αόρατα, μέσα στον τοίχο σας, διαλύοντας την ποιότητα του αέρα που αναπνέετε.
Αφού δεν μπορούμε να ζεστάνουμε τον εξωτερικό τοίχο, η μόνη μας λύση είναι να μην αφήσουμε τον υγρό αέρα του δωματίου να φτάσει μέχρι εκεί. Αυτό επιτυγχάνεται με το Φράγμα Υδρατμών. Είναι μια ειδική, εντελώς αδιαπέραστη μεμβράνη (συνήθως από χοντρό νάιλον, πολυαιθυλένιο ή αλουμίνιο).
Το φράγμα υδρατμών τοποθετείται ΠΑΝΤΑ στη ζεστή πλευρά της μόνωσης. Δηλαδή, η σωστή σειρά των υλικών (κοιτώντας από μέσα προς τα έξω) είναι: 1. Χρώμα → 2. Γυψοσανίδα → 3. Φράγμα Υδρατμών → 4. Θερμομονωτικό υλικό (π.χ. ορυκτοβάμβακας) → 5. Παλιός εξωτερικός τοίχος (τούβλο/μπετόν).
Προσοχή στη λεπτομέρεια: Η μεμβράνη δεν αρκεί απλώς να καρφωθεί. Κάθε ένωση, κάθε τρύπα από καλώδιο ή πρίζα, και τα σημεία που η μεμβράνη συναντά το πάτωμα και το ταβάνι, πρέπει να σφραγιστούν αεροστεγώς με ειδικές κολλητικές ταινίες. Αν αφήσετε έστω και μια χαραμάδα, οι υδρατμοί θα βρουν τον δρόμο τους.
Ας πάμε στο εργαστήριό μας, μια κρύα μέρα με 5°C εξωτερική θερμοκρασία. Μέσα στο σπίτι έχουμε 20°C και σχετική υγρασία 60%. Με αυτά τα δεδομένα, το Σημείο Δρόσου είναι περίπου στους ~12°C.
Η εσωτερική επιφάνεια του τοίχου είναι γύρω στους ~14°C. Δεν έχουμε συμπύκνωση (είναι πάνω από τους 12°C), αλλά κρυώνουμε.
Ο αέρας του δωματίου είναι στους 20°C. Όμως, πίσω από τη μόνωση, το τούβλο έχει πέσει στους 6°C! Ο υγρός αέρας περνάει τη γυψοσανίδα, χτυπάει τους 6°C και αμέσως γίνεται νερό. Η μούχλα ξεκινάει σε λιγότερο από 48 ώρες.
Η μεμβράνη μπαίνει πίσω από τη γυψοσανίδα. Η θερμοκρασία της μεμβράνης είναι 19°C. Ο υγρός αέρας σταματάει εκεί. Δεν υγροποιείται ποτέ, γιατί η μεμβράνη είναι ζεστή. Ο παγωμένος τοίχος μένει στεγνός. Κερδίσαμε!
💡 Συμπέρασμα: Η εσωτερική θερμομόνωση είναι απολύτως ασφαλής και εξαιρετικά αποδοτική, αρκεί ο τεχνίτης να μην "ξεχάσει" ή τσιγκουνευτεί το νάιλον που κοστίζει λιγότερο από 1€ ανά τ.μ.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό