Στον κόσμο της υγρασίας, υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικοί εχθροί που συχνά μοιάζουν στο μάτι, αλλά απαιτούν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση. Ο Εχθρός Α είναι η Ενεργή Διαρροή: νερό που έρχεται από έξω (π.χ. βροχή που περνάει από την ταράτσα) ή από κάποιον σπασμένο σωλήνα. Ο Εχθρός Β είναι η Συμπύκνωση (Μούχλα): νερό που δημιουργείται από μέσα - οι υδρατμοί του σπιτιού (αναπνοή, μαγείρεμα, μπάνιο) που υγροποιούνται όταν ακουμπήσουν σε παγωμένο τοίχο.
Αν μπερδέψετε αυτά τα δύο, θα ξοδέψετε χιλιάδες ευρώ σε λάθος μάστορα. Πώς τα ξεχωρίζουμε;
Τα μάτια σας είναι το πρώτο εργαλείο διάγνωσης. Το νερό αφήνει διαφορετικό «δακτυλικό αποτύπωμα» ανάλογα με το πώς έφτασε εκεί:
Μια ενεργή διαρροή (π.χ. από την ταράτσα) συνήθως δημιουργεί έναν λεκέ που μοιάζει με «χάρτη». Έχει έναν ξεκάθαρο, σκουρόχρωμο (συχνά καφέ ή κιτρινωπό) δακτύλιο στην περίμετρό του. Αυτό συμβαίνει γιατί το νερό παρασύρει τα άλατα και τη βρωμιά του τσιμέντου και τα εναποθέτει στις άκρες καθώς στεγνώνει. Το κέντρο του λεκέ μπορεί να είναι φουσκωμένο ή να στάζει.
Η συμπύκνωση σπάνια κάνει καφέ δαχτυλίδια. Συνήθως εμφανίζεται σαν ένα «σύννεφο» από μικροσκοπικές μαύρες ή πράσινες βούλες (μούχλα). Δεν στάζει νερό. Η μπογιά μπορεί να ξεφλουδίζει ελαφρά, αλλά ο σοβάς από κάτω είναι συνήθως γερός, σε αντίθεση με τη διαρροή που «σαπίζει» βαθιά τον τοίχο.
Πού και πότε εμφανίζεται το πρόβλημα;
Μπορεί να εμφανιστεί στη μέση του ταβανιού ή σε τυχαία σημεία του τοίχου. Αν είναι από ταράτσα, εμφανίζεται ή χειροτερεύει κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά από μια βροχή. Αν είναι από σωλήνα ύδρευσης, ο λεκές μεγαλώνει ασταμάτητα, ακόμα και αν έξω έχει λιακάδα επί ένα μήνα!
Εμφανίζεται αποκλειστικά τον χειμώνα (όταν έξω έχει κρύο και μέσα ανάβουμε καλοριφέρ). Λατρεύει τα πιο κρύα σημεία του σπιτιού (τις θερμογέφυρες): τις πάνω γωνίες των δωματίων (εκεί που ενώνεται κολώνα με δοκάρι), γύρω από τα αλουμίνια των παραθύρων, και (το πιο κλασικό) πίσω από ντουλάπες ή έπιπλα που ακουμπούν σε βορινούς, αμόνωτους τοίχους.
Αν ακόμα δεν είστε σίγουροι, κάντε το πιο παλιό και αλάνθαστο κόλπο των μηχανικών:
Κόψτε ένα τετράγωνο κομμάτι (περίπου 20×20 εκατοστά) από αλουμινόχαρτο ή χοντρό διαφανές νάιλον. Κολλήστε το σφιχτά με μονωτική ταινία πάνω στον προβληματικό, υγρό τοίχο, σφραγίζοντας όλες τις άκρες του. Αφήστε το εκεί για 24 έως 48 ώρες.
Αν βγάλετε το αλουμινόχαρτο και η πλευρά προς τον τοίχο είναι βρεγμένη → Διαρροή (υγρασία έρχεται μέσα από τον τοίχο από σωλήνα ή ταράτσα). Φωνάξτε μάστορα. Αν η πλευρά προς το δωμάτιο είναι γεμάτη σταγόνες → Συμπύκνωση (υγρασία στον αέρα του σπιτιού σας υγροποιείται). Ανοίξτε τα παράθυρα!
Είναι Ιανουάριος. Βλέπουμε μαύρες κηλίδες ψηλά στη γωνία του σαλονιού.
Νομίζουμε ότι τρύπησε η μόνωση της ταράτσας. Φωνάζουμε εργολάβο. Μας χρεώνει 800€ για να περάσει νέες πολυουρεθάνες στην ταράτσα. Δύο εβδομάδες μετά, οι μαύρες κηλίδες ξαναβγαίνουν! Τι έφταιγε; Η σύζυγος έβραζε μακαρόνια κάθε μέρα χωρίς να ανάβει τον απορροφητήρα, και το σπίτι (που δεν είχε θερμομόνωση) γέμιζε ατμούς. Οι ατμοί πήγαιναν στην παγωμένη γωνία, γίνονταν νερό και έβγαζαν μούχλα. Πετάξαμε 800€.
Κάνουμε το τεστ με το αλουμινόχαρτο. Βλέπουμε ότι οι σταγόνες είναι από τη μεριά του δωματίου. Σταματάμε να στεγνώνουμε τα ρούχα πάνω στα καλοριφέρ, αερίζουμε το σπίτι 10 λεπτά κάθε πρωί, και καθαρίζουμε τη γωνία με λίγη χλωρίνη. Το πρόβλημα λύνεται οριστικά με 0€.
Τελικό Συμπέρασμα: Μην πυροβολείτε τον «αγγελιοφόρο» (τον τοίχο). Η μούχλα είναι συνήθως πρόβλημα αερισμού και έλλειψης θερμομόνωσης, ενώ ο κίτρινος λεκές είναι δομικό πρόβλημα υγρομόνωσης ή υδραυλικών. Μια σωστή διάγνωση είναι η μισή (και πιο φθηνή) θεραπεία!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
