Στην αγορά των μονωτικών υλικών, το «ό,τι πληρώνεις παίρνεις» ισχύει στο 100%. Η διαφορά στην τιμή μεταξύ δύο φαινομενικά όμοιων κουβάδων οφείλεται στη χημεία τους. Για να μη σας κοροϊδέψουν, γυρίστε τον κουβά από την πίσω πλευρά και ψάξτε για αυτούς τους 4 κρίσιμους δείκτες.
Τα κτίρια κινούνται - συστέλλονται τον χειμώνα και διαστέλλονται το καλοκαίρι. Το μπετόν κάνει ρωγμές. Αν το υλικό σας είναι σκληρό, θα σπάσει μαζί με το μπετόν.
Στην ετικέτα αναζητήστε τον όρο «Επιμήκυνση θραύσης» (Elongation at break). Μετριέται σε ποσοστό (%). Ένα φθηνό ακρυλικό χρώμα έχει ελαστικότητα 50-100%. Ένα κορυφαίο πολυουρεθανικό έχει 400% έως 600%! Αυτό σημαίνει ότι ένα κομμάτι 1 εκατοστού μπορεί να τεντωθεί στα 6 εκατοστά πριν κοπεί! Όσο μεγαλύτερο το νούμερο, τόσο καλύτερα γεφυρώνει τις ρωγμές.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της ταράτσας δεν είναι το νερό. Είναι ο ήλιος! Ο ήλιος «ψήνει» τα πλαστικά και τα κάνει να κιτρινίζουν, να ξεραίνονται και να τρίβονται σαν κιμωλία (κιμωλίωση).
Αν η πολυουρεθάνη είναι «αρωματική», είναι φθηνότερη και εξαιρετικά δυνατή, αλλά δεν αντέχει τον ήλιο. Θα κιτρινίσει και θα χάσει τις ιδιότητές της.
Η μαγική λέξη! Αν η ετικέτα γράφει «Αλειφατική πολυουρεθάνη» (ή αλειφατικό topcoat), σημαίνει ότι η χημική της δομή δεν «καταλαβαίνει» από UV ακτινοβολία. Θα μείνει κατάλευκη, γυαλιστερή και ελαστική για δεκαετίες.
Τα σοβαρά υλικά έχουν πιστοποιήσεις από ευρωπαϊκούς φορείς (CE marking βάσει EOTA). Δεν γράφουν αόριστα «αντέχει πολύ». Δίνουν ακριβή εκτίμηση ζωής κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (με τους δείκτες W). W1: 5 χρόνια, W2: 10 χρόνια, W3: 25 χρόνια! Αν ο κουβάς δεν έχει σήμανση CE και τεχνικό φυλλάδιο (TDS) διαθέσιμο στο ίντερνετ, απλώς αφήστε τον στο ράφι.
Εδώ χάνουν τα λεφτά τους οι περισσότεροι! Βλέπετε έναν κουβά 20 κιλών με 40€ και έναν με 80€. Νομίζετε ότι ο πρώτος είναι πιο φθηνός. Λάθος. Ο πωλητής (ή η ετικέτα) του φθηνού λέει: «Αυτός ο κουβάς καλύπτει 40 τετραγωνικά». Ναι, τα καλύπτει, αλλά τα βάφει, δεν τα μονώνει! Αφήνει ένα φιλμ πάχους χαρτιού που θα τρυπήσει στην πρώτη βροχή.
Για να δημιουργηθεί μια σωστή, στεγανή μεμβράνη με επαλειφόμενα (πολυουρεθάνες), η ελάχιστη απαιτούμενη κατανάλωση είναι 1,5 έως 2 κιλά ανά τετραγωνικό μέτρο (σε 2 ή 3 στρώσεις). Άρα, ένας κουβάς 25 κιλών φτάνει το πολύ για 12 με 15 τετραγωνικά! Μην προσπαθείτε να τον «τραβήξετε» με το ρολό για να βγάλετε πιο πολλά μέτρα, γιατί πρακτικά ακυρώνετε τη μόνωση.
Πάμε στο κατάστημα να αγοράσουμε υλικά για την ταράτσα μας (100 τετραγωνικά).
Αγοράζουμε 3 κουβάδες των 25 κιλών (φθηνό ακρυλικό με 40€/κουβά). Σύνολο 120€. Η ετικέτα έλεγε «κάλυψη 1 κιλό/3 τ.μ.». Ο μάστορας το απλώνει σαν μπογιά και μας φτάνει. Έχουμε ξοδέψει λίγα, αλλά έχουμε ρίξει μόλις 0,7 κιλά ανά τετραγωνικό. Το πάχος είναι ελάχιστο, η ελαστικότητα είναι 50%. Τον επόμενο χειμώνα, το υλικό σκάει, τα νερά μπαίνουν μέσα και έχουμε πετάξει τα 120€, χώρια τα μεροκάματα.
Διαβάζουμε το TDS. Το κορυφαίο πολυουρεθανικό απαιτεί 1,8 κιλά/τ.μ. Άρα χρειαζόμαστε 180 κιλά υλικού! Αγοράζουμε 7 κουβάδες των 25 κιλών (με 80€/κουβά). Σύνολο 560€. Αγοράζουμε και αλειφατικό topcoat για τον ήλιο. Ξοδέψαμε πολλά παραπάνω, αλλά στην ταράτσα μας υπάρχει πλέον ένα συμπαγές «στρώμα» πάχους 2 χιλιοστών, ελαστικότητας 500%, με πιστοποίηση W3 (25 χρόνια). Δώσαμε 560€ για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο για ένα τέταρτο του αιώνα!
Τελικό Συμπέρασμα: Μη διαβάζετε τις μακέτες, διαβάζετε τα νούμερα. Αντιμετωπίστε τα υλικά στεγάνωσης όχι ως «χρώματα» που ομορφαίνουν τον χώρο, αλλά ως χημικές μεμβράνες με συγκεκριμένο πάχος και βάρος. Μην κάνετε ποτέ τσιγκουνιά στην κατανάλωση των κιλών ανά τετραγωνικό!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
