Αν ρωτήσετε έναν ιδιοκτήτη τι περιμένει από την ηχομόνωση που μόλις πλήρωσε, η απάντηση είναι σχεδόν πάντα: «Να μην ακούω απολύτως τίποτα».
Αυτή η απαίτηση είναι απολύτως λογική ψυχολογικά, αλλά εντελώς παράλογη μηχανικά. Το να μετατρέψετε ένα τυπικό διαμέρισμα πολυκατοικίας σε «ανηχοϊκό θάλαμο» (όπου το επίπεδο θορύβου είναι κάτω από 0 dB) δεν είναι απλώς πανάκριβο, είναι πρακτικά και στατικά αδύνατο.
Ας δούμε τους τρεις λόγους για τους οποίους πρέπει να σταματήσετε να κυνηγάτε το «απόλυτο μηδέν» και να στοχεύσετε στην ακουστική άνεση.
Στην ηχομόνωση, τα χρήματα που ξοδεύετε δεν αποδίδουν γραμμικά.
Το μάθημα: Το πρώτο 80% της ησυχίας κοστίζει λογικά. Το τελευταίο 20% (η απόλυτη σιωπή) κοστίζει μια περιουσία. Πρέπει να ξέρετε πότε να πείτε «Αυτό είναι αρκετά καλό».
Όπως μάθαμε επανειλημμένα, ο ήχος σταματάει με τη Μάζα (βάρος). Για να κόψετε τις πολύ χαμηλές συχνότητες (όπως ένα τεράστιο ηχείο από το κλαμπ της γειτονιάς ή το μετρό που περνάει από κάτω), χρειάζεστε μπετόν, βαριά τούβλα, πλωτές τσιμεντοκονίες και τόνους από μόλυβδο ή βινύλιο.
Όμως, η πλάκα της πολυκατοικίας σας έχει κατασκευαστεί για να αντέχει ένα συγκεκριμένο, νόμιμο βάρος (κινητό φορτίο, συνήθως γύρω στα 200-500 κιλά ανά τετραγωνικό μέτρο, ανάλογα την παλαιότητα και τη μελέτη). Αν προσπαθήσετε να φτιάξετε ένα 100% αδιαπέραστο «καταφύγιο» μέσα στο σαλόνι σας, ρίχνοντας τόνους υλικών, κινδυνεύετε να ρίξετε την πλάκα του κτιρίου! Οι νόμοι της στατικής βάζουν ένα σκληρό, ανυπέρβλητο όριο στο πόση μάζα μπορείτε να προσθέσετε.
Ο εγκέφαλός μας είναι μια μηχανή επιβίωσης. Όταν του κόψετε τον μεγάλο, ενοχλητικό θόρυβο (π.χ. την κίνηση του δρόμου ή την τηλεόραση του γείτονα), δεν χαλαρώνει. Απλώς «κατεβάζει το κατώφλι ευαισθησίας» και αρχίζει να ακούει θορύβους που πριν καλύπτονταν!
Μπορεί να δώσετε χιλιάδες ευρώ για ηχομόνωση, και ξαφνικά να αρχίσει να σας ενοχλεί ο ήχος από το μοτέρ του δικού σας ψυγείου στην κουζίνα, ή ο ανεπαίσθητος ήχος του ανέμου. Το να κυνηγάτε κάθε μικρό ήχο είναι μια ψυχολογική παγίδα χωρίς τέλος.
Το δωμάτιό μας βρίσκεται ακριβώς πάνω από ένα νυχτερινό κέντρο. Το πάτωμα τρέμει από τα μπάσα (90 dB χαμηλών συχνοτήτων). Θέλουμε να κοιμηθούμε.
Απαιτούμε από τον εργολάβο να μην ακούμε τίποτα. Ο εργολάβος μάς φέρνει μια μελέτη 25.000€ για πλωτά δάπεδα από μπετόν και τοίχους με μολύβι. Ο πολιτικός μηχανικός την απορρίπτει γιατί το κτίριο θα καταρρεύσει από το βάρος. Απογοητευόμαστε, δεν κάνουμε τίποτα και μετακομίζουμε.
Αποδεχόμαστε ότι το κλαμπ δεν θα εξαφανιστεί. Ρίχνουμε 4.000€ για ένα εξαιρετικό, ελαφρύ πλωτό δάπεδο ξηράς δόμησης και αντικραδασμικές γυψοσανίδες (όπως μάθαμε στην Κατηγορία Δ). Κόβουμε 25 dB. Τα μπάσα δεν εξαφανίστηκαν τελείως. Ακούγεται ένας πολύ απαλός, υπόκωφος χτύπος στο βάθος (σαν καρδιακός παλμός). Όμως, είναι τόσο χαμηλός που πλέον μπορούμε να κοιμηθούμε άνετα. Πετύχαμε τον στόχο μας!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Η τέλεια ηχομόνωση (το 100%) υπάρχει μόνο στα εργαστήρια και στα απομονωμένα καταφύγια. Στα πραγματικά σπίτια, η επιτυχία μετριέται με το αν μπορείτε να διαβάσετε ένα βιβλίο, να δείτε μια ταινία ή να κοιμηθείτε χωρίς να σας ανεβαίνει η αρτηριακή πίεση. Η «ανοχή» είναι εξίσου σημαντική με τη «μόνωση».
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
