🛡️ Πώς Λειτουργεί
Όταν το νερό ανεβαίνει μέσα από το μπετόν και φτάνει σε αυτό το εμπόδιο, σταματάει. Δεν μπορεί να προχωρήσει στο τούβλο, άρα ο τοίχος του σπιτιού σας παραμένει στεγνός για πάντα, όσα νερά κι αν έχει το υπέδαφος.
Στην οικοδομή, τα μεγαλύτερα λάθη δεν είναι αυτά που κοστίζουν εκατομμύρια, αλλά αυτά που γίνονται από άγνοια ή βιασύνη για να γλιτώσουμε ελάχιστα ευρώ. Η έλλειψη οριζόντιας στεγάνωσης είναι ίσως το πιο τρανταχτό παράδειγμα.
Όπως είδαμε, το χώμα είναι μόνιμα υγρό. Το μπετόν των θεμελίων ακουμπάει στο χώμα και ρουφάει αυτή την υγρασία. Πάνω στο μπετόν, ο χτίστης ρίχνει λάσπη και βάζει την πρώτη σειρά από τούβλα για να χτίσει τους τοίχους του ισογείου. Αν δεν μπει κάτι ανάμεσα στο μπετόν και το τούβλο, το νερό θα συνεχίσει την ανοδική του πορεία (τριχοειδής άνοδος) κατευθείαν μέσα στο σαλόνι σας. Η λύση; Το Damp Proof Course (DPC) ή στα ελληνικά, η Οριζόντια Φραγή.
Είναι ένα φυσικό, αδιαπέραστο εμπόδιο που τοποθετείται ακριβώς πάνω στο μπετόν της θεμελίωσης (ή της πλάκας του ισογείου), ΠΡΙΝ πέσει η πρώτη λάσπη για να χτιστεί ο τοίχος.
Όταν το νερό ανεβαίνει μέσα από το μπετόν και φτάνει σε αυτό το εμπόδιο, σταματάει. Δεν μπορεί να προχωρήσει στο τούβλο, άρα ο τοίχος του σπιτιού σας παραμένει στεγνός για πάντα, όσα νερά κι αν έχει το υπέδαφος.
Ευτυχώς, δεν μιλάμε για διαστημική τεχνολογία. Η οριζόντια στεγάνωση γίνεται με εξαιρετικά φθηνά και απλά υλικά:
Ο κλασικός και πιο σίγουρος τρόπος. Κόβουμε ένα βαρύ ασφαλτόπανο σε λωρίδες (στο φάρδος του τοίχου, π.χ. 20 ή 30 εκατοστά) και το καίμε ελαφρά με το φλόγιστρο για να κολλήσει πάνω στο μπετόν, ακριβώς στο ίχνος που θα πατήσει ο τοίχος.
Στο εξωτερικό, χρησιμοποιούν ειδικά, σκληρά, ανάγλυφα ρολά από πλαστικό (DPC rolls). Ο χτίστης τα ξετυλίγει πάνω στο μπετόν, ρίχνει τη λάσπη από πάνω και ξεκινάει το χτίσιμο. Είναι άφθαρτα στον χρόνο.
Αν η επιφάνεια του μπετόν είναι πολύ ανώμαλη, περνάμε δύο παχιά χέρια ελαστικό τσιμεντοειδές στο ίχνος της τοιχοποιίας. Αφού στεγνώσει, ο χτίστης δουλεύει κανονικά από πάνω.
Αν κοστίζει ελάχιστα και σώζει το σπίτι, γιατί τα περισσότερα ελληνικά σπίτια του '70, του '80 και του '90 δεν το έχουν;
Το συνεργείο των χτιστών θέλει να μπει, να «ρίξει» τα τούβλα και να φύγει. Το να κολλήσουν λωρίδες ασφαλτόπανου απαιτεί να έρθει άλλος τεχνίτης, να καθαρίσει, να μετρήσει και να καθυστερήσει το έργο μισή μέρα.
Η κλασική νοοτροπία «έλα μωρέ, μια ζωή έτσι χτίζουμε, τι να πάθει το τούβλο».
Πολλοί πιστεύουν ότι επειδή το μπετόν είναι σκληρό, δεν περνάει νερό. Τεράστιο λάθος! Το μπετόν είναι γεμάτο μικροσκοπικούς πόρους που ρουφάνε υγρασία.
Είμαστε στη φάση της κατασκευής. Η πλάκα του ισογείου έχει πέσει και οι χτίστες ετοιμάζονται να ξεκινήσουν τους εξωτερικούς τοίχους.
Ο εργολάβος λέει στους χτίστες να ξεκινήσουν. Ρίχνουν λάσπη στο γυμνό μπετόν και χτίζουν τα τούβλα. Γλιτώσαμε 50€ και 2 ώρες δουλειά. Πέντε χρόνια μετά, το σπίτι παραδίδεται. Μετά τους πρώτους βαρείς χειμώνες, τα σοβατεπί στο σαλόνι φουσκώνουν. Για να λύσουμε το πρόβλημα εκ των υστέρων, θα πρέπει να κάνουμε χημικές ενέσεις ρητινών (όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο) με κόστος άνω των 1.500€.
Πριν έρθουν οι χτίστες, σταματάμε το έργο. Καθαρίζουμε το ίχνος των τοίχων (τη γραμμή που θα χτιστούν τα τούβλα). Αγοράζουμε 2 ρολά ασφαλτόπανο (κόστος 80€), τα κόβουμε σε λωρίδες και τα κολλάμε στο μπετόν. Οι χτίστες ρίχνουν τη λάσπη τους πάνω στο ασφαλτόπανο και χτίζουν. Το νερό του εδάφους εγκλωβίζεται για πάντα κάτω από την ασφάλτινη γραμμή. Ο τοίχος μας δεν θα βγάλει υγρασία ΠΟΤΕ.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Αν βρίσκεστε στη φάση της ανέγερσης, απαιτήστε οριζόντια στεγάνωση κάτω από ΟΛΟΥΣ τους τοίχους του ισογείου (εξωτερικούς και εσωτερικούς). Είναι ίσως το μοναδικό υλικό σε όλη την οικοδομή που η σχέση «Κόστους προς Οφέλους» (ROI) είναι απλώς... ανυπολόγιστη.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό