🌬️ Ελεύθερος αέρας
μ = 1 - αφήνει τον ατμό 100% ελεύθερα.
Όταν συζητάτε για θερμομόνωση με έναν μηχανικό, αργά ή γρήγορα θα ακούσετε τη φράση: «Πρέπει να επιλέξουμε ένα υλικό που να επιτρέπει στο κτίριο να αναπνέει».
Για τον μέσο ιδιοκτήτη, αυτό ακούγεται παράδοξο. Αφού βάζουμε μόνωση και κουφώματα για να σφραγίσουμε το σπίτι, γιατί θέλουμε ο τοίχος να «αναπνέει»; Η απάντηση είναι ότι η διαπνοή δεν έχει καμία σχέση με τον αέρα (τα ρεύματα). Έχει να κάνει αποκλειστικά με το νερό, και συγκεκριμένα με τους αόρατους υδρατμούς που παράγονται μέσα στο σπίτι. Ας δούμε αναλυτικά τι σημαίνει αυτή η κρίσιμη ιδιότητα.
Τα σύγχρονα σπίτια είναι ενεργειακά σφραγισμένα με ενεργειακά κουφώματα και εξωτερική μόνωση. Μέσα σε αυτά ζουν όμως άνθρωποι. Μια τετραμελής οικογένεια, μέσω αναπνοής, ιδρώτα, μαγειρέματος, μπάνιου και σφουγγαρίσματος, παράγει 10 έως 15 λίτρα νερού (σε μορφή υδρατμών) κάθε μέρα!
Αυτοί οι υδρατμοί αυξάνουν τη σχετική υγρασία μέσα στο σπίτι. Η φύση επιζητά ισορροπία: η πολλή υγρασία του εσωτερικού προσπαθεί να «δραπετεύσει» προς τον ξηρότερο εξωτερικό αέρα, περνώντας μέσα από τους τοίχους.
Αν έχετε «ντύσει» το σπίτι σας με αδιαπέραστα, κλειστά πλαστικά υλικά (π.χ. XPS σε όλους τους τοίχους), οι υδρατμοί εγκλωβίζονται. Η υγρασία ανεβαίνει στο 70-80%, συμπυκνώνεται στις κρύες γωνίες και στα κουφώματα, και εμφανίζεται Σύνδρομο Άρρωστου Κτιρίου (μούχλα, ακάρεα, αποπνικτική ατμόσφαιρα). Φανταστείτε ότι ζείτε μέσα σε μια κλειστή πλαστική σακούλα.
Η ικανότητα ενός υλικού να αντιστέκεται στο πέρασμα των υδρατμών μετριέται με τον Συντελεστή Αντίστασης στη Διάχυση Υδρατμών (μ). Σκεφτείτε τον ως «βαθμό δυσκολίας» που βάζει το υλικό στην υγρασία για να περάσει.
μ = 1 - αφήνει τον ατμό 100% ελεύθερα.
μ = 1 (ή 1.5 το πολύ) - πρακτικά «αόρατα» στους υδρατμούς! Λειτουργούν σαν Gore-Tex: κρατούν τη ζέστη μέσα, αφήνουν την υγρασία να φύγει προς τα έξω.
μ = 20-50 - αναπνέει, αλλά αρκετά πιο δύσκολα.
μ = 150-200 - σχεδόν αδιαπέραστο.
Υπάρχει μια τεράστια παγίδα: Η διαπνοή λειτουργεί σαν αλυσίδα. Αν σπάσει ένας κρίκος, το σύστημα ακυρώνεται.
Δεν έχει νόημα να πληρώσετε ακριβά για πετροβάμβακα, αν ο εργολάβος τον σοβατίσει με φθηνό, αδιαπέραστο ακρυλικό σοβά ή πλαστικό χρώμα! Η υγρασία θα περάσει εύκολα τον πετροβάμβακα, θα χτυπήσει στον πλαστικό σοβά, θα εγκλωβιστεί εκεί και θα καταστρέψει σταδιακά τη μόνωση.
Τα ορυκτά υλικά απαιτούν ΠΑΝΤΑ συνοδά υλικά (κόλλες, σοβάδες, χρώματα) που να είναι επίσης «ανοιχτά» στη διαπνοή (σιλικονούχοι ή πυριτικοί σοβάδες).
Βροχερή, κρύα μέρα. Η τετραμελής οικογένεια στο ψηφιακό μας σπίτι έχει μαγειρέψει, έχει κάνει μπάνιο και έχει απλώσει ρούχα. Τα παράθυρα είναι κλειστά.
Οι υδρατμοί χτυπάνε στον τοίχο και σταματάνε εκεί. Η υγρασία αέρα μέσα στο σπίτι φτάνει 75%. Τα τζάμια θολώνουν (ιδρώνουν), η αίσθηση κρύου παραμένει έντονη παρά τη μόνωση. Σε λίγες μόνο εβδομάδες: μαύρη μούχλα εμφανίζεται τόσο πίσω από τις ντουλάπες όσο και στις γωνίες.
Ο τοίχος «αναπνέει» ελεύθερα. Οι υδρατμοί ταξιδεύουν αργά και σταθερά μέσα από τις ίνες του πετροβάμβακα, περνούν τον σιλικονούχο σοβά και αποβάλλονται στο εξωτερικό περιβάλλον. Η εσωτερική υγρασία ισορροπεί στο ιδανικό 45%-55%. Η ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι είναι στεγνή, ζεστή και απόλυτα υγιεινή.
💡 Συμπέρασμα: Η διαπνοή δεν αντικαθιστά τον καθημερινό αερισμό (χρειάζεται φρέσκο οξυγόνο - ανοίγετε πάντα τα παράθυρα). Όμως, τα ορυκτά υλικά είναι η απόλυτη «δικλείδα ασφαλείας» που εγγυάται ότι οι τοίχοι σας δεν θα μετατραπούν ποτέ σε θερμοκοιτίδα μυκήτων. Είναι όμως κρίσιμο να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με τα σωστά συνοδά υλικά.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό