🔥 Πολυστερίνη (EPS)
Όταν η φλόγα χτυπήσει μια πλάκα πολυστερίνης (φελιζόλ), αυτή λιώνει αμέσως, εξαφανίζεται και στάζει υγρό, φλεγόμενο πλαστικό.
Αν θέλετε την απόλυτη θερμομόνωση με το μικρότερο δυνατό πάχος, οι αφροί πολυουρεθάνης είναι οι αδιαφιλονίκητοι βασιλιάδες. Όμως, στην πυρασφάλεια, υπάρχει μια τεράστια σύγχυση.
Για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε ότι δεν είναι όλοι οι «κίτρινοι αφροί» ίδιοι. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες: η Πολυουρεθάνη (PUR) και το «εξελιγμένο» αδερφάκι της, το Πολυϊσοκυανουρικό (PIR).
Και τα δύο είναι πλαστικά. Όμως, σε αντίθεση με το φελιζόλ (EPS) που είναι θερμοπλαστικό (δηλαδή λιώνει με τη ζέστη), οι αφροί PUR και PIR είναι θερμοσκληρυνόμενοι. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη όταν ξεσπάσει φωτιά;
Το μεγαλύτερο ψέμα που κυκλοφορεί είναι ότι η πολυουρεθάνη και το PIR «δεν καίγονται». Φυσικά και καίγονται, αφού είναι οργανικά υλικά (Euroclass B, C ή D)! Απλώς, καίγονται διαφορετικά.
Όταν η φλόγα χτυπήσει μια πλάκα πολυστερίνης (φελιζόλ), αυτή λιώνει αμέσως, εξαφανίζεται και στάζει υγρό, φλεγόμενο πλαστικό.
Όταν η φλόγα χτυπήσει μια πλάκα PIR, το υλικό δεν λιώνει και δεν στάζει (δείκτης d0). Αντίθετα, η εξωτερική του επιφάνεια καίγεται και δημιουργεί μια παχιά, μαύρη, σκληρή κρούστα από κάρβουνο (φαινόμενο Charring ή Απανθράκωση).
Αυτή η κρούστα άνθρακα λειτουργεί σαν ασπίδα! Εμποδίζει το οξυγόνο να φτάσει στο εσωτερικό του αφρού και καθυστερεί την περαιτέρω καύση του. Αν απομακρύνετε τη φλόγα, η φωτιά στο PIR συνήθως σβήνει μόνη της (αυτοσβενύμενο).
Αν το PIR δεν λιώνει και αντιστέκεται στη φωτιά με την κρούστα του, γιατί δεν θεωρείται το τέλειο υλικό; Γιατί η χημεία έχει πάντα ένα τίμημα.
Όταν οι αφροί PUR και PIR καίγονται, μπορεί να μην στάζουν, αλλά παράγουν θανατηφόρο καπνό. Εκτός από το γνωστό μονοξείδιο του άνθρακα, η καύση της πολυουρεθάνης απελευθερώνει Υδροκυάνιο (Hydrogen Cyanide), ένα από τα πιο τοξικά και γρήγορα δολοφονικά αέρια που υπάρχουν.
Σε αρκετές τραγωδίες (όπως σε νυχτερινά κέντρα με ηχομόνωση από εμφανή αφρό πολυουρεθάνης), τα θύματα δεν κάηκαν από τις φλόγες, αλλά κατέρρευσαν σε ελάχιστα λεπτά από την εισπνοή υδροκυανίου.
Είναι λοιπόν επικίνδυνο το PIR; Όχι, αν εφαρμοστεί σωστά. Το PIR και το PUR είναι εξαιρετικά και ασφαλή υλικά, αρκεί να μην είναι ποτέ γυμνά (εκτεθειμένα) στον χώρο.
Στα βιομηχανικά πάνελ οροφής (σάντουιτς), ο αφρός PIR είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο παχιά φύλλα χάλυβα (λαμαρίνες). Η λαμαρίνα προστατεύει τον αφρό από την άμεση επαφή με τη φλόγα.
Στις κατοικίες, αν βάλετε πλάκες πολυουρεθάνης στους τοίχους ή την οροφή, ΠΡΕΠΕΙ υποχρεωτικά να τις κλείσετε πίσω από πυράντοχες γυψοσανίδες ή παχύ σοβά.
⚠️ Κανόνας: Κανένας αφρός πολυουρεθάνης (PUR ή PIR) δεν πρέπει να μένει ποτέ εκτεθειμένος σε εσωτερικό χώρο. Αποτελεί εστία τοξικού καπνού αν πάρει φωτιά.
Φτιάχνουμε τη στέγη μας και θέλουμε κορυφαία θερμομόνωση.
Ψεκάζουμε γυμνό αφρό πολυουρεθάνης κάτω από τα κεραμίδια και τον αφήνουμε ακάλυπτο. Ένα βραχυκύκλωμα πετάει σπίθες. Ο αφρός αναφλέγεται. Βγάζει έναν πυκνό, κιτρινόμαυρο, δηλητηριώδη καπνό που γεμίζει το σπίτι σε 3 λεπτά.
Τοποθετούμε πιστοποιημένα πάνελ σάντουιτς (λαμαρίνα - PIR - λαμαρίνα). Ξεσπάει φωτιά στο δωμάτιο. Η φλόγα χτυπάει τη λαμαρίνα του ταβανιού. Η λαμαρίνα ζεσταίνεται, το PIR από πίσω «καρβουνιάζει» τοπικά, αλλά αρνείται να λαμπαδιάσει και δεν βγάζει καπνό μέσα στο δωμάτιο (αφού προστατεύεται από το μέταλλο). Έχουμε χρόνο να σβήσουμε τη φωτιά. Το πάνελ έπαθε ζημιά, αλλά δεν μετέτρεψε τη στέγη σε κόλαση.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Ο «κίτρινος αφρός» PIR είναι ένα τεράστιο τεχνολογικό άλμα σε σχέση με το φελιζόλ όσον αφορά την αντίδραση στη φωτιά (δεν λιώνει, δεν στάζει). Όμως, παραμένει ένα πλαστικό που παράγει τοξικό καπνό αν καεί. Χρησιμοποιήστε το άφοβα για τις μαγικές θερμομονωτικές του ιδιότητες, αλλά φροντίστε πάντα να το «ντύνετε» σωστά, κρατώντας το μακριά από τη φωτιά.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό