Όταν οι απαιτήσεις ενός έργου ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα (π.χ. βιομηχανικές ταράτσες χιλιάδων τετραγωνικών, τεράστιες δεξαμενές, γέφυρες ή πάρκινγκ με βαριά κυκλοφορία), τα παραδοσιακά υλικά δείχνουν τα όριά τους. Εκεί, η σύγχρονη χημεία ρίχνει στο τραπέζι το απόλυτο υπερόπλο: την Καθαρή Πολυουρία (Pure Polyurea).
Πρόκειται για ένα υπερ-ελαστικό πολυμερές (κάτι σαν υγρό καουτσούκ) το οποίο δεν πουλιέται σε απλούς τενεκέδες στο χρωματοπωλείο. Εφαρμόζεται αποκλειστικά από εξειδικευμένα συνεργεία, χρησιμοποιώντας μηχανήματα που θυμίζουν... ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Γιατί αυτό το υλικό έχει γίνει ο μύθος της οικοδομής;
Αυτό είναι το μεγαλύτερο σοκ για όποιον τη βλέπει πρώτη φορά. Από τη στιγμή που το υγρό βγαίνει από το πιστόλι και ακουμπάει στο πάτωμα, στερεοποιείται σε 5 έως 15 δευτερόλεπτα. Μπορείτε κυριολεκτικά να ψεκάσετε ένα μέτρο, να κάνετε ένα βήμα και να πατήσετε πάνω του αμέσως. Σε 1 ώρα, η ταράτσα είναι έτοιμη να δεχτεί... καταιγίδα χωρίς να πάθει απολύτως τίποτα!
Η πολυουρία δεν σκίζεται. Έχει ελαστικότητα που ξεπερνά το 400%, ακολουθώντας όλες τις συστολοδιαστολές του κτιρίου, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο σκληρή που χρησιμοποιείται (σε ειδικές μορφές) ακόμα και ως αντιβαλλιστική προστασία σε στρατιωτικά οχήματα ή ως επένδυση στις καρότσες αγροτικών αυτοκινήτων (bedliners) για να μην γδέρνονται από τις πέτρες!
Καθώς ψεκάζεται, «αγκαλιάζει» τέλεια κάθε σωλήνα, κάθε γωνία και κάθε ανισοπεδότητα, δημιουργώντας μια απόλυτα μονολιθική, πλαστική «λεκάνη» χωρίς καμία απολύτως ραφή ή ένωση.
Ξεχάστε το DIY. Η πολυουρία είναι σύστημα 2 συστατικών (Ρητίνη + Σκληρυντής), τα οποία δεν ανακατεύονται ποτέ σε κουβά.
Το συνεργείο φέρνει ένα τεράστιο μηχάνημα (Αντιδραστήρα Υψηλής Πίεσης - Reactor) το οποίο κοστίζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Ο αντιδραστήρας ζεσταίνει τα δύο υγρά στους 75°C – 80°C και τα σπρώχνει με τρομακτική πίεση (έως 200 bar) μέσα από ειδικούς θερμαινόμενους σωλήνες.
Τα δύο υλικά συναντιούνται μόνο την τελευταία στιγμή, στην ίδια την άκρη από το πιστόλι ψεκασμού! Εκεί γίνεται η χημική έκρηξη, και το μίγμα εκτοξεύεται καυτό πάνω στην ταράτσα.
Επειδή η πολυουρία στεγνώνει ακαριαία, δεν προλαβαίνει να εισχωρήσει στους πόρους του μπετόν για να «γαντζώσει». Αν την ψεκάσετε σε γυμνό, σκονισμένο μπετόν, θα ξεκολλήσει σαν χαλί.
Η ταράτσα πρέπει να τριφτεί με μηχάνημα (διαμαντόδισκο), να σκουπιστεί τέλεια και να ασταρωθεί με ειδικό εποξειδικό αστάρι (το οποίο στεγνώνει αργά και πιάνει βαθιά στο μπετόν). Στη συνέχεια, η πολυουρία ψεκάζεται πάνω στο αστάρι και γίνεται «ένα σώμα» με το κτίριο.
Είναι Νοέμβριος. Ο καιρός είναι άστατος και έχουμε μόνο μια μέρα χωρίς βροχή για να μονώσουμε την ταράτσα μας, η οποία είναι γεμάτη σωλήνες από καλοριφέρ και ηλιακούς.
Αγοράζουμε από το χρωματοπωλείο έναν κουβά που γράφει «Πολυουρία εν ψυχρώ» (συνήθως είναι πολυουρεθάνες ή υβριδικά αλειφατικά, ΟΧΙ καθαρή πολυουρία). Την απλώνουμε με το ρολό. Είναι παχύρρευστη, ταλαιπωρούμαστε γύρω από τους σωλήνες και θέλει 24 ώρες να στεγνώσει. Το βράδυ πιάνει ξαφνική μπόρα. Το υλικό δεν έχει προλάβει να στεγνώσει, ξεπλένεται και η ταράτσα γεμίζει λευκά ζουμιά. Καταστροφή.
Φέρνουμε πιστοποιημένο συνεργείο με αντιδραστήρα. Τρίβουν και ασταρώνουν το πρωί. Το μεσημέρι, ο χειριστής φοράει την ειδική μάσκα και ξεκινάει τον ψεκασμό. Σε μία ώρα έχει «ντύσει» και τα 100 τετραγωνικά, ψεκάζοντας τέλεια γύρω από τους σωλήνες. Το υλικό πάτησε στα 2 χιλιοστά πάχος. Πέντε λεπτά μετά, ανεβαίνουμε και χοροπηδάμε πάνω του. Το βράδυ βρέχει καταρρακτωδώς, αλλά εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι. Η ταράτσα μας είναι πλέον θωρακισμένη με «καουτσούκ» για τα επόμενα 25 χρόνια!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Η πολυουρία εν θερμώ είναι ίσως το τελειότερο υλικό στεγάνωσης που διαθέτει η ανθρωπότητα σήμερα. Είναι ακριβή, απαιτεί «χειρουργική» προετοιμασία επιφάνειας και βαρύ εξοπλισμό, αλλά η ταχύτητά της και η «αθανασία» της την καθιστούν τη μοναδική επιλογή όταν θέλετε να ξεμπερδεύετε με το νερό... κυριολεκτικά σε δευτερόλεπτα!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
