❌ Το Αποτέλεσμα
Το πλέγμα είναι κολλημένο πίσω-πίσω, ακουμπώντας πάνω στο EPS, και μπροστά του υπάρχει μια παχιά, εντελώς «γυμνή» και ανοπλισμένη στρώση κόλλας.
Η θερμοπρόσοψη δέχεται καθημερινά τεράστιες καταπονήσεις από τις απότομες αλλαγές της θερμοκρασίας (συστολοδιαστολές). Το υλικό που αναλαμβάνει να κρατήσει τον σοβά ενωμένο και να αποτρέψει το «σκάσιμο» είναι το υαλόπλεγμα (το ειδικό δίχτυ από υαλοβάμβακα).
Αυτό το πλέγμα μπαίνει μέσα στην κόλλα (στο λεγόμενο βασικό επίχρισμα), ακριβώς κάτω από τον τελικό, χρωματιστό σοβά. Λειτουργεί ακριβώς όπως τα σίδερα μέσα στο μπετόν: δίνει ελαστικότητα και αντοχή στον εφελκυσμό. Αν όμως τοποθετηθεί λάθος, ο τοίχος σας θα ραγίσει εγγυημένα.
Το πιο συνηθισμένο λάθος των βιαστικών (ή ανειδίκευτων) συνεργείων ονομάζεται «Ξηρή Τοποθέτηση» (Dry-meshing).
Πώς γίνεται η κακοτεχνία; Ο μάστορας, για να τελειώνει γρήγορα, καρφώνει το στεγνό πλέγμα κατευθείαν πάνω στο γυμνό φελιζόλ (με μερικά βύσματα ή πινεζάκια) ώστε να στέκεται. Στη συνέχεια, παίρνει τη σπάτουλα και «πασαλείβει» την κόλλα από πάνω του.
Το πλέγμα είναι κολλημένο πίσω-πίσω, ακουμπώντας πάνω στο EPS, και μπροστά του υπάρχει μια παχιά, εντελώς «γυμνή» και ανοπλισμένη στρώση κόλλας.
Όταν έρθει το πρώτο κρύο ή η πρώτη ζέστη, αυτή η γυμνή κόλλα θα διασταλεί. Επειδή το πλέγμα είναι θαμμένο πίσω της και δεν τη συγκρατεί, η επιφάνεια σκάει. Οι ρωγμές ακολουθούν τις ενώσεις των πλακών (φελιζόλ) που βρίσκονται από κάτω, δημιουργώντας ένα ανατριχιαστικό μοτίβο που μοιάζει με σκακιέρα πάνω στον τοίχο σας! Από εκείνες τις ρωγμές θα μπει νερό και το σύστημα θα σαπίσει.
Η λέξη-κλειδί εδώ είναι ο εγκιβωτισμός (embedding). Το πλέγμα δεν πρέπει να ακουμπάει το φελιζόλ, αλλά να «κολυμπάει» μέσα στη μάζα της κόλλας, ιδανικά στο εξωτερικό 1/3 του πάχους της!
Πώς το κάνουν οι επαγγελματίες (μέθοδος wet-on-wet):
Ο τεχνίτης απλώνει πρώτα μια πλούσια στρώση κόλλας πάνω στο γυμνό φελιζόλ, χρησιμοποιώντας την οδοντωτή πλευρά της σπάτουλας (για να έχει ομοιόμορφο πάχος παντού).
Παίρνει το πλέγμα και το πιέζει ελαφρά πάνω στη νωπή κόλλα. Το πλέγμα αρχίζει να βυθίζεται.
Με την ίσια πλευρά της σπάτουλας, λειαίνει την επιφάνεια. Το πλέγμα έχει πλέον «καταπιωθεί» από την κόλλα, αλλά παραμένει κοντά στην επιφάνεια.
Επιπλέον, κάθε λωρίδα πλέγματος πρέπει υποχρεωτικά να «καβαλάει» (να αλληλοκαλύπτει) την επόμενη κατά τουλάχιστον 10 εκατοστά. Αν τα πλέγματα μπουν απλώς το ένα δίπλα στο άλλο, ο τοίχος θα σκιστεί ακριβώς στην ένωση!
Πόσο αλλάζει η τεχνική;
Ο εργολάβος καρφώνει το πλέγμα στο φελιζόλ και ρίχνει κόλλα από πάνω. Τελειώνει τη δουλειά νωρίς. Τον πρώτο χειμώνα, η θερμοκρασία πέφτει απότομα. Η εξωτερική επιφάνεια της κόλλας συστέλλεται, αλλά δεν έχει το πλέγμα να την κρατήσει (το πλέγμα είναι θαμμένο πιο βαθιά). Ο τοίχος «σκάει» και εμφανίζονται δεκάδες κάθετες και οριζόντιες ρωγμές. Το νερό της βροχής μπαίνει μέσα.
Ο τεχνίτης απλώνει πρώτα τη λάσπη, βυθίζει το πλέγμα, αλληλοκαλύπτει τις ενώσεις κατά 10cm και λειαίνει. Το πλέγμα τώρα συγκρατεί ολόκληρη τη μάζα της κόλλας από το να «ανοίξει». Περνάνε καύσωνες και παγετοί. Ο τοίχος κινείται και αναπνέει σαν ένα ενιαίο, ελαστικό δέρμα, χωρίς να δημιουργηθεί ούτε μία ρωγμή για τα επόμενα 30 χρόνια.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Όταν το συνεργείο ξεκινήσει τη φάση του πλέγματος, καθίστε 10 λεπτά και παρακολουθήστε τους. Αν δείτε να βάζουν το πλέγμα «ξεροσφύρι» πάνω στο φελιζόλ, διακόψτε τις εργασίες αμέσως. Ο σωστός εγκιβωτισμός θέλει διπλάσιο χρόνο από τον μάστορα, αλλά είναι το απόλυτο μυστικό για μια θερμοπρόσοψη που δεν θα χρειαστεί ποτέ μερεμέτι.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό