Στον χώρο της οικοδομής υπάρχει ένας απαράβατος χρυσός κανόνας: Η καλύτερη υγρομόνωση του κόσμου δεν θα αντέξει αν το νερό παραμένει μόνιμα πάνω της. Οι κατασκευαστές των στεγανωτικών υλικών (ακόμα και των πιο κορυφαίων επαλειφόμενων ή μεμβρανών) δίνουν εγγυήσεις 15 ή 20 ετών, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η ταράτσα έχει σωστές ρύσεις (κλίσεις). Αν το νερό λιμνάζει, ο χρόνος ζωής του υλικού κόβεται ακαριαία στο 1/3!
Όταν κοιτάζετε μια ταράτσα, σας φαίνεται εντελώς επίπεδη. Αν όμως πάρετε ένα αλφάδι και το ακουμπήσετε κάτω, θα δείτε ότι δεν είναι (ή δεν θα έπρεπε να είναι) απολύτως ίσια.
Μια σωστή ταράτσα πρέπει να έχει μια ελάχιστη κλίση της τάξης του 1,5% έως 2% προς τις υδρορροές (τα σιφώνια). Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για κάθε 1 μέτρο μήκους, το δάπεδο πρέπει να κατεβαίνει κατά 2 εκατοστά. Αυτή η ανεπαίσθητη κλίση είναι αρκετή για να δώσει στο νερό της βροχής την ορμή που χρειάζεται ώστε να κυλήσει γρήγορα προς την αποχέτευση, αφήνοντας την ταράτσα "στεγνή" λίγα λεπτά μετά το τέλος της καταιγίδας.
Γιατί είναι τόσο καταστροφική μια απλή λακκούβα με νερό πάνω στο μονωτικό σας υλικό; Η απάντηση κρύβεται στη χημεία και τη φυσική:
Όταν βγει ο ήλιος μετά τη βροχή, η λακκούβα με το καθαρό νερό λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός! Συγκεντρώνει τις υπεριώδεις ακτίνες (UV) και τις "καρφώνει" πάνω στη στεγάνωση, κυριολεκτικά ψήνοντας και ξεραίνοντας το υλικό στο συγκεκριμένο σημείο.
Το νερό που κάθεται δεν μένει καθαρό. Μαζεύει σκόνη, χώμα, καυσαέριο και περιττώματα πουλιών. Όταν τελικά εξατμιστεί (μετά από μέρες), αφήνει πίσω του μια όξινη κρούστα λάσπης. Αυτά τα οξέα "τρώνε" σιγά-σιγά τα πολυμερή του ασφαλτόπανου ή της πολυουρεθάνης.
Τον χειμώνα, η λακκούβα παγώνει το βράδυ. Ο πάγος διαστέλλεται και τραβάει βίαια τη στεγάνωση. Το πρωί λιώνει, το βράδυ ξαναπαγώνει. Αυτό το συνεχές τέντωμα-μάζεμα δημιουργεί μικρορωγμές. Μόλις το υλικό "σκάσει", το επόμενο νερό θα περάσει στο μπετόν!
Η πλάκα από μπετόν (το ταβάνι του σπιτιού σας) πέφτει απολύτως ίσια (αλφαδιά) κατά το χτίσιμο. Για να δημιουργήσουμε την κλίση, δεν μπορούμε να ρίξουμε απλό τσιμέντο, γιατί θα προσθέταμε εκατοντάδες κιλά άχρηστου βάρους.
Είναι ένα μίγμα τσιμέντου στο οποίο έχουν εισαχθεί εκατομμύρια φυσαλίδες αέρα ή ελαφριά αδρανή (όπως η ελαφρόπετρα). Το ρίχνουν τα συνεργεία με ειδικές αντλίες, "σμιλεύοντας" το δάπεδο ώστε να γέρνει γλυκά προς τα σιφώνια. Είναι πανάλαφρο, προσφέρει (λίγη) επιπλέον θερμομόνωση και αποτελεί την τέλεια, λεία βάση για να κολλήσετε μετά τη στεγάνωση!
Το ψηφιακό μας σπίτι χρειάζεται στεγάνωση. Έχουμε στα χέρια μας έναν τενεκέ με την καλύτερη πολυουρεθάνη της αγοράς.
Βαριόμαστε να φωνάξουμε συνεργείο για ρύσεις. Η πλάκα μας έχει ένα "βαθούλωμα" στη μέση. Απλώνουμε την πανάκριβη πολυουρεθάνη απευθείας. Βρέχει. Στη μέση της ταράτσας σχηματίζεται μια μόνιμη λίμνη 3 εκατοστών. Τρία χρόνια μετά, η λάσπη και ο πάγος έχουν κάνει την πολυουρεθάνη να ξεφλουδίσει ακριβώς σε εκείνο το σημείο. Η ταράτσα στάζει. Πετάξαμε τα λεφτά μας.
Φέρνουμε αντλία και ρίχνουμε αφρομπετόν δημιουργώντας κλίση 2% προς τις δύο γωνίες (όπου βάλαμε φαρδιές υδρορροές). Από πάνω περνάμε την ίδια πολυουρεθάνη. Πιάνει μια τρομακτική καταιγίδα. Δέκα λεπτά αφού σταματήσει η βροχή, η ταράτσα μας είναι στεγνή. Δεν υπάρχει σταγόνα. Το νερό έφυγε τρέχοντας. Η στεγάνωσή μας θα αντέξει 25 χρόνια χωρίς καμία φθορά!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Μην τσιγκουνεύεστε την κατασκευή των ρύσεων (κλίσεων). Ακόμα και ένα φθηνό, μέτριο στεγανωτικό υλικό θα ζήσει δεκαετίες πάνω σε μια ταράτσα που στεγνώνει αμέσως. Αντίθετα, το πιο ακριβό υλικό του κόσμου είναι καταδικασμένο να σαπίσει αν αφεθεί βυθισμένο στο νερό. Δώστε στο νερό διέξοδο διαφυγής!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
