Όταν βρέχει, το νερό δεν πέφτει μόνο κάθετα πάνω στον τοίχο. Χτυπάει στο έδαφος και «πιτσιλάει» προς τα πάνω. Τον χειμώνα, το χιόνι συσσωρεύεται στη βάση του τοίχου και λιώνει αργά-αργά. Και φυσικά, υπάρχει η διαβόητη ανερχόμενη υγρασία (τριχοειδής ανύψωση): το χώμα είναι βρεγμένο και ο τοίχος ρουφάει το νερό προς τα πάνω σαν σφουγγάρι.
Αν κατεβάσετε την κλασική θερμοπρόσοψη με λευκό φελιζόλ (EPS) μέχρι κάτω, να ακουμπήσει στο χώμα ή στο πλακάκι, το σύστημά σας έχει ήδη ημερομηνία λήξης. Τα νερά θα καταστρέψουν τον σοβά και η υγρασία θα σαπίσει τον τοίχο.
Το κλασικό, λευκό διογκωμένο πολυστυρένιο (EPS) είναι εξαιρετικό για το 95% του τοίχου σας. Όμως, δεν είναι 100% αδιάβροχο αν μείνει μόνιμα βυθισμένο στο νερό ή θαμμένο στο υγρό χώμα. Αν το βάλετε στη βάση του κτιρίου, με τα χρόνια θα ρουφήξει υγρασία. Το U-Value του θα καταστραφεί (η βρεγμένη μόνωση δεν μονώνει) και ο εξωτερικός σοβάς θα αρχίσει να φουσκώνει, να πετάει άλατα και να ξεφλουδίζει.
Επιπλέον, η βάση του κτιρίου (το ύψος μέχρι το γόνατό μας) δέχεται τα περισσότερα μηχανικά χτυπήματα: μπάλες, ποδήλατα, σκούπες, εργαλεία κήπου. Το μαλακό EPS δεν αντέχει τόσο ξύλο!
Οι διεθνείς προδιαγραφές απαιτούν τη δημιουργία μιας Ζώνης Υψηλής Στεγάνωσης (ή Ζώνης Σοβατεπί) για τα πρώτα 30 έως 50 εκατοστά πάνω από το έδαφος. Πώς χτίζεται αυτή η ζώνη;
Στα πρώτα 50 εκατοστά του τοίχου, δεν βάζουμε λευκό φελιζόλ. Βάζουμε Εξηλασμένη Πολυστερίνη (XPS) (το γνωστό σκληρό, χρωματιστό υλικό). Το XPS έχει «κλειστή κυψέλη». Είναι εντελώς αδιάβροχο και ταυτόχρονα πάρα πολύ σκληρό. Αντέχει τις κλωτσιές και δεν ρουφάει ούτε σταγόνα, ακόμα κι αν το θάψετε στο χώμα.
Πριν καν κολλήσουμε το XPS, ο γυμνός τοίχος χαμηλά περνιέται με ένα ειδικό τσιμεντοειδές στεγανωτικό (ένα «μαύρο» ή «γκρι» αδιάβροχο γαλάκτωμα). Έτσι, αν το χώμα είναι βρεγμένο, το νερό δεν μπορεί να ανέβει μέσα από τα τούβλα και το μπετόν του σπιτιού.
Αν η θερμοπρόσοψη δεν ξεκινάει από το χώμα, αλλά «κρέμεται» λίγο πιο πάνω (π.χ. πάνω από ένα υπόγειο), χρησιμοποιούμε ένα μεταλλικό ή πλαστικό προφίλ εκκίνησης (ράγα). Αυτό το προφίλ έχει στο κάτω μέρος του ένα «δοντάκι» (τον νεροσταλάκτη). Όταν το νερό της βροχής κυλάει στον τοίχο, φτάνει στο δοντάκι και πέφτει στο έδαφος, δεν γυρίζει προς τα μέσα για να μουσκέψει τη βάση.
Το ψηφιακό μας σπίτι περιβάλλεται από κήπο με γκαζόν. Τα ποτιστικά δουλεύουν κάθε μέρα και πιτσιλάνε τη βάση του σπιτιού.
Ο μάστορας κατεβάζει το λευκό EPS μέχρι το χώμα. Μετά από τρία χρόνια, το γκαζόν και η συνεχής υγρασία έχουν κάνει τη ζημιά τους. Ο σοβάς χαμηλά έχει γεμίσει πράσινη μούχλα, έχει φουσκώσει και πέφτει σε κομμάτια. Ο τοίχος εσωτερικά στο σαλόνι βγάζει υγρασία ακριβώς πάνω από το σοβατεπί.
Ο τεχνίτης περνάει επαλειφόμενο στεγανωτικό στα πρώτα 40 εκατοστά του τοίχου. Εκεί κολλάει σκληρό XPS και από εκεί και πάνω συνεχίζει με το EPS. Ρίχνει ενισχυμένο πλέγμα και αδιάβροχο σοβά. Τα ποτιστικά χτυπάνε τον τοίχο κάθε μέρα. Περνάνε 15 χρόνια και η βάση του σπιτιού είναι σαν βράχος, χωρίς ούτε μια «τρίχα» ρωγμής ή υγρασίας, ενώ το εσωτερικό του σπιτιού παραμένει ολόστεγνο.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Το πρώτο μισό μέτρο του σπιτιού σας δέχεται την πιο σκληρή επίθεση από τη φύση. Το XPS και τα στεγανωτικά υλικά σε αυτή τη ζώνη δεν είναι «πολυτέλεια» ή «υπερβολή» του μηχανικού. Είναι η απόλυτη προϋπόθεση για να μην σαπίσει η επένδυσή σας από τα θεμέλια!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
