Φανταστείτε ότι αγοράζετε ένα καινούργιο αυτοκίνητο. Το φυλλάδιο του κατασκευαστή γράφει με μεγάλα γράμματα: «Κατανάλωση 5 λίτρα / 100 χλμ». Εσείς το αγοράζετε, το οδηγείτε στην κίνηση της πόλης, πατάτε γκάζι στα φανάρια, έχετε μόνιμα αναμμένο το Air Condition, και ξαφνικά βλέπετε ότι καίει 8 λίτρα / 100 χλμ! Το αυτοκίνητο δεν είναι χαλασμένο. Απλώς η εργοστασιακή μέτρηση έγινε σε «ιδανικές συνθήκες εργαστηρίου».
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα κτίρια. Τα λογισμικά ενεργειακής προσομοίωσης υπολογίζουν τη θεωρητική κατανάλωση με βάση 3 μεγάλες παραδοχές, οι οποίες στην πραγματική ζωή σχεδόν ποτέ δεν ισχύουν απόλυτα.
Το λογισμικό του μηχανικού υποθέτει ότι μέσα στο σπίτι μένει ένα… πειθαρχημένο ρομπότ (Standardized User).
Θεωρεί ότι τον χειμώνα ο θερμοστάτης είναι καρφωμένος ακριβώς στους 20°C. Εσείς όμως μπορεί να κρυώνετε και να τον βάζετε στους 22°C ή 23°C για να κυκλοφορείτε με κοντομάνικο. Κάθε βαθμός πάνω από τους 20°C προσθέτει 7% έως 10% στην κατανάλωσή σας!
Το λογισμικό υποθέτει ότι ανοίγετε τα παράθυρα για αερισμό με απόλυτη λογική. Στην πράξη, ίσως αφήνετε την μπαλκονόπορτα μισάνοιχτη για τον σκύλο, ή αερίζετε το σπίτι με την ανάκλιση όλο το πρωί ενώ η θέρμανση δουλεύει.
Όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο με τις Βαθμοημέρες (HDD), το πρόγραμμα χρησιμοποιεί τον «μέσο όρο» του κλίματος των τελευταίων 20-30 ετών για την περιοχή σας.
Η φετινή χρονιά μπορεί να μην είναι καθόλου «μέση». Μπορεί τον Ιανουάριο να χτυπήσει ένας πολικός βοριάς και οι θερμοκρασίες να μείνουν κάτω από το μηδέν για δύο εβδομάδες σερί. Το λογισμικό δεν μπορούσε να προβλέψει αυτή την ακραία κακοκαιρία της συγκεκριμένης χρονιάς, η οποία προφανώς θα εκτοξεύσει την πραγματική κατανάλωση.
Στην οθόνη του υπολογιστή του, ο μηχανικός σχεδιάζει 10 εκατοστά μόνωσης που αγκαλιάζουν τέλεια το κτίριο χωρίς καμία τρύπα (U-value 0.30).
Στο εργοτάξιο, ο μάστορας ίσως δεν κόλλησε καλά τις πλάκες, άφησε κενά 2 εκατοστών, δεν σφράγισε τις πρίζες με σιλικόνη, και ο αλουμινάς άφησε αρρύθμιστα τα λάστιχα της μπαλκονόπορτας. Το πρόγραμμα υπολόγισε ένα σπίτι-θερμός, αλλά η πραγματικότητα δημιούργησε ένα σπίτι-σουρωτήρι!
Έχουμε στα χέρια μας τη θεωρητική μελέτη. Υπόσχεται κόστος θέρμανσης 400€ τον χρόνο με χρήση αντλίας θερμότητας.
Ρυθμίζουμε τον θερμοστάτη αυστηρά στους 20°C. Αερίζουμε αυστηρά 5 λεπτά τη μέρα. Ο χειμώνας είναι απολύτως φυσιολογικός. Στο τέλος του έτους, ο λογαριασμός έρχεται… 420€. Η θεωρία επιβεβαιώθηκε με ελάχιστη απόκλιση!
Έχουμε μωρό στο σπίτι. Ο θερμοστάτης είναι μόνιμα στους 23°C. Αφήνουμε τα παράθυρα σε ανάκλιση συχνά για να μην μυρίζει το σπίτι. Έχει πέσει «βαρύς» χειμώνας. Στο τέλος του έτους, ο λογαριασμός έρχεται… 850€. Η θεωρητική μελέτη μοιάζει πλέον σαν σύντομο ανέκδοτο. Η αντλία δούλεψε τέλεια, το σπίτι είναι μονωμένο, αλλά η «οδήγησή» μας (η χρήση) ήταν επιθετική.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Το Ενεργειακό Πιστοποιητικό (ΠΕΑ) και οι θεωρητικές μελέτες είναι εξαιρετικά εργαλεία για να συγκρίνετε δύο σπίτια μεταξύ τους (π.χ. «το Σπίτι Α είναι καλύτερο από το Σπίτι Β»). Όμως, ο τελικός λογαριασμός σε ευρώ δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο καλά έχτισε ο εργολάβος το σπίτι, αλλά κυρίως από το πώς εσείς ζείτε μέσα σε αυτό.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
