Αν ζείτε σε ισόγειο, μονοκατοικία ή ημιυπόγειο, πιθανότατα έχετε αντιμετωπίσει αυτή την εικόνα: το κάτω μέρος του τοίχου (συνήθως μέχρι το ύψος του ενός μέτρου) μοιάζει να έχει «δερματική πάθηση». Η μπογιά κάνει φουσκάλες, ο σοβάς σκάει και πέφτει, και μια άσπρη, αλμυρή σκόνη εμφανίζεται πάνω από το σοβατεπί.
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες φωνάζουν τον ελαιοχρωματιστή, ξύνουν τον τοίχο, τον ξαναβάφουν με την πιο ακριβή «μονωτική» μπογιά, και την επόμενη άνοιξη το πρόβλημα επιστρέφει χειρότερο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή η πηγή του κακού δεν βρίσκεται στον τοίχο. Βρίσκεται κάτω από τα πόδια σας, μέσα στο χώμα.
Για να καταλάβετε πώς το νερό ανεβαίνει προς τα πάνω, σκεφτείτε ένα σφουγγάρι ή έναν κύβο ζάχαρης. Αν ακουμπήσετε μόνο τη βάση του κύβου ζάχαρης μέσα στον καφέ, θα δείτε τον καφέ να «σκαρφαλώνει» γρήγορα προς την κορυφή.
Αυτό ακριβώς κάνουν τα δομικά υλικά μας. Το τούβλο, ο σοβάς, το τσιμέντο και η πέτρα δεν είναι απολύτως συμπαγή. Στο εσωτερικό τους κρύβουν εκατομμύρια μικροσκοπικούς, αόρατους σωλήνες (πόρους). Όταν τα θεμέλια του σπιτιού ακουμπούν στο υγρό χώμα χωρίς σωστή στεγανοποίηση, αυτοί οι πόροι ρουφάνε αθόρυβα το νερό του εδάφους. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται Τριχοειδής Άνοδος.
Το νερό μπορεί να «σκαρφαλώσει» μέσα στον τοίχο σε ύψος από 50 εκατοστά μέχρι 1,5 μέτρο ανάλογα με το πόσο πορώδες είναι το υλικό και πόσο υγρό το έδαφος.
Το νερό από μόνο του δεν θα κατέστρεφε τον σοβά τόσο βίαια (απλώς θα τον έκανε υγρό). Η πραγματική καταστροφή οφείλεται σε έναν κρυφό «επιβάτη» που φέρνει μαζί του το νερό: τα υπόγεια άλατα (νιτρικά, θειικά, χλωριούχα) .
Το νερό του εδάφους (γεμάτο διαλυμένα άλατα) ανεβαίνει μέσα από τα τούβλα.
Όταν φτάσει στην επιφάνεια του τοίχου (μέσα στο σαλόνι), συναντά τον ζεστό αέρα και εξατμίζεται.
Το νερό φεύγει στον αέρα, αλλά τα άλατα μένουν πίσω, εγκλωβισμένα ακριβώς κάτω από τη μπογιά.
Καθώς τα άλατα στεγνώνουν, κρυσταλλοποιούνται και διογκώνονται. Αυτή η διόγκωση πετάει την μπογιά σαν φλούδα και θρυμματίζει τον σοβά εκ των έσω! Τα λευκά «χνούδια» στον τοίχο είναι αυτά τα άλατα (εξανθήματα).
Το ψηφιακό μας σπίτι είναι χτισμένο κατευθείαν πάνω στο χώμα χωρίς μόνωση θεμελίων. Τον χειμώνα, ο τοίχος του σαλονιού φουσκώνει.
Αποφασίζουμε να το λύσουμε φθηνά. Ξύνουμε τον χαλασμένο σοβά, ρίχνουμε λίγο στόκο και βάφουμε τον τοίχο με ένα «αδιάβροχο/μονωτικό» ακρυλικό χρώμα, ελπίζοντας να «φυλακίσουμε» την υγρασία. Τι καταφέραμε; Το νερό συνεχίζει να ανεβαίνει από το έδαφος, αλλά πλέον δεν μπορεί να εξατμιστεί χαμηλά γιατί το μπλοκάρει η νέα μας αδιάβροχη μπογιά. Έτσι, αναγκάζεται να ανέβει ακόμα πιο ψηλά! Την επόμενη χρονιά, αντί να έχουμε υγρασία στους 30 πόντους, έχουμε φουσκωμένο τοίχο στο 1 μέτρο, και η ακριβή μας μπογιά έχει σκάσει παντού.
Αναγνωρίζουμε ότι το πρόβλημα είναι δομικό (μηχανικό). Το νερό έρχεται από κάτω. Καταλαβαίνουμε ότι καμία μπογιά και κανένας σοβάς δεν πρόκειται να το σταματήσει, αν δεν «κόψουμε» τη ρίζα της τριχοειδούς ανόδου μέσα στα ίδια τα τούβλα. Το σπίτι χρειάζεται ένα φράγμα.
Το Τελικό Συμπέρασμα: Η ανιούσα υγρασία δεν είναι απλώς ένας λεκές. Είναι μια αδιάκοπη «αντλία» που τραβάει νερό και άλατα από τη γη μέσα στο σαλόνι σας. Μην ξοδεύετε χρήματα σε μπογιές και απλά στοκαρίσματα. Για να σωθεί ο τοίχος, πρέπει να φτιάξουμε ένα φράγμα που θα πει στο νερό: «Μέχρι εδώ».
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
