Φανταστείτε τον τοίχο μιας πισίνας ή ενός φρεατίου ασανσέρ. Το νερό πιέζει ασταμάτητα το μπετόν προσπαθώντας να βρει μια διέξοδο. Αν σε έναν τέτοιο τοίχο αλείψετε μια απλή, μαλακή μεμβράνη, η πίεση του νερού (είτε από έξω προς τα μέσα, είτε από μέσα προς τα έξω) θα την κάνει να φουσκώσει σαν μπαλόνι και τελικά να σκάσει.
Για να αντέξουμε σε αυτές τις συνθήκες, χρειαζόμαστε ένα υλικό που έχει την ίδια «φύση» με το μπετόν. Αυτά είναι τα Επαλειφόμενα Τσιμεντοειδή Στεγανωτικά. Αποτελούνται από ειδικά τσιμέντα, χαλαζιακή άμμο και ενεργά πολυμερή. Όταν στεγνώσουν, δεν δημιουργούν απλώς μια «μεμβράνη» πάνω στον τοίχο, αλλά «ριζώνουν» μέσα στους πόρους του σκυροδέματος, γινόμενα ένα σώμα με αυτό!
Ανάλογα με τις απαιτήσεις του έργου σας, τα τσιμεντοειδή χωρίζονται σε δύο μεγάλες υποκατηγορίες:
Πωλούνται σε σακιά (σαν απλό τσιμέντο) και τα ανακατεύετε μόνο με νερό. Όταν στεγνώσουν, γίνονται κυριολεκτικά «πέτρα». Δεν έχουν καμία ελαστικότητα.
Πού μπαίνουν: Ιδανικά για τοιχία υπογείων, φρεάτια ανελκυστήρων και δεξαμενές νερού που είναι απολύτως σταθερά (δεν έχουν δονήσεις ή ρωγμές) και δέχονται τεράστια υδροστατική πίεση.
Πωλούνται σε «σετ» (ένα σακί σκόνη και ένα μπιτόνι με ρητίνη/γαλάκτωμα). Δεν βάζετε καθόλου νερό· ανακατεύετε τη σκόνη με τη ρητίνη. Το αποτέλεσμα είναι ένα «ελαστικό τσιμέντο». Μπορεί να γεφυρώσει ρωγμές (crack-bridging) που θα δημιουργηθούν στο μέλλον από συστολοδιαστολές ή σεισμούς.
Πού μπαίνουν: Κορυφαία επιλογή για εξωτερικά τοιχία μεγάλων υπογείων (που δέχονται πιέσεις από το χώμα), ταράτσες, πισίνες και κάτω από τα πλακάκια του μπαλκονιού.
Το πιο συχνό λάθος που κάνουν οι ανειδίκευτοι εργάτες είναι ότι αντιμετωπίζουν τα τσιμεντοειδή σαν μπογιές. Δεν είναι! Αν αλείψετε το τσιμεντοειδές πάνω σε έναν θεόστεγνο, ζεστό τοίχο από μπετόν, ο τοίχος θα «ρουφήξει» ακαριαία την υγρασία του μίγματος. Το υλικό σας θα «καεί», θα τρίβεται σαν άμμος και θα ξεφλουδίσει.
Πριν περάσουμε το πρώτο χέρι, βρέχουμε σχολαστικά το μπετόν με λάστιχο. Θέλουμε ο τοίχος να είναι κορεσμένος αλλά χωρίς να γυαλίζει από λιμνάζοντα νερά (Mat-Damp). Μόνο έτσι ανοίγουν οι πόροι του μπετόν για να εισχωρήσει το υλικό και να «κλειδώσει» χημικά.
Εφαρμόζουμε 2 έως 3 στρώσεις σταυρωτά (η μία οριζόντια, η επόμενη κάθετα) με σκληρή βούρτσα. Το σταυρωτό πέρασμα εξασφαλίζει πλήρη κάλυψη χωρίς «τυφλά σημεία» και επαρκές πάχος φιλμ.
Στις γωνίες (εκεί που το πάτωμα συναντά τον τοίχο) φτιάχνουμε πάντα ένα καμπυλωτό «λούκι» (chamfer) και εγκιβωτίζουμε ταινία υαλοπλέγματος, γιατί από εκεί σπάει πάντα το νερό!
Το υπόγειό μας είναι χτισμένο σε περιοχή με ψηλό υδροφόρο ορίζοντα. Τον χειμώνα, το νερό φτάνει 1 μέτρο πάνω από τα θεμέλια.
Ο εργολάβος μάς πείθει να βάλουμε ένα απλό ασφαλτικό γαλάκτωμα (νερού) για να γλιτώσουμε λεφτά, λέγοντας «όλοι αυτό βάζουν». Τον Δεκέμβριο βρέχει 10 μέρες σερί. Το νερό του εδάφους ανεβαίνει και ασκεί πίεση 0.1 bar σε όλη την εξωτερική επιφάνεια του τοίχου. Η μαλακή «πίσσα» δεν αντέχει την υδροστατική πίεση, κάνει φούσκες, ξεκολλάει και το νερό περνάει στο υπόγειο. Το playroom μας καταστρέφεται.
Διαβρέχουμε τα εξωτερικά τοιχία και περνάμε 3 χέρια επαλειφόμενο τσιμεντοειδές 2 συστατικών (με υαλόπλεγμα στις γωνίες των θεμελίων). Το υλικό πετρώνει και γίνεται ένα με τον οπλισμένο τοίχο. Όταν ο υδροφόρος ορίζοντας ανεβαίνει, το νερό χτυπάει πάνω σε έναν ελαστικό, τσιμεντένιο βράχο που δεν καταλαβαίνει τίποτα από πίεση. Το υπόγειό μας μένει απολύτως στεγνό για τις επόμενες δεκαετίες!
Το Τελικό Συμπέρασμα: Όταν το πρόβλημα δεν είναι απλώς λίγη υγρασία από το χώμα, αλλά κανονικό «στάσιμο» νερό με πίεση (πισίνες, δεξαμενές, βαθιά υπόγεια), τα τσιμεντοειδή στεγανωτικά είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς. Κοστίζουν παραπάνω από τα ασφαλτικά, αλλά σας εξασφαλίζουν ότι δεν θα χρειαστεί να ξανασκάψετε ποτέ τον κήπο σας!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
