❌ Χωρίς Αποστράγγιση
Αν αυτό το νερό δεν βρει διέξοδο, θα λιμνάσει στη βάση του τοίχου, θα δημιουργήσει μούχλα, θα καταστρέψει τη μόνωση και τελικά θα περάσει στο εσωτερικό (φουσκωμένα σοβατεπί, μαύρες κηλίδες).
Στο προηγούμενο άρθρο τονίσαμε ότι το διάκενο (το κενό αέρα) ανάμεσα στη μόνωση και το εξωτερικό τούβλο είναι ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο μιας σωστής διπλής τοιχοποιίας. Όμως, αυτό το κενό αέρα δεν αρκεί απλώς να υπάρχει· πρέπει να «δουλεύει».
Ένας κλειστός, ερμητικά σφραγισμένος χώρος αέρα μέσα στον τοίχο είναι η τέλεια συνταγή για εγκλωβισμό υγρασίας. Για να λειτουργήσει σωστά ο διπλός τοίχος, πρέπει να αναπνέει και να αποστραγγίζει τα νερά. Εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι τα Weep Holes (οπές αποστράγγισης και αερισμού).
Πολλοί πιστεύουν ότι ένας εξωτερικός τοίχος (ειδικά από εμφανές τούβλο ή πέτρα) είναι αδιάβροχος. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Τα τούβλα και, κυρίως, η λάσπη (κονίαμα) που τα ενώνει, είναι πορώδη υλικά. Όταν η βροχή χτυπάει τον τοίχο με δύναμη (ειδικά αν συνοδεύεται από δυνατό αέρα), το νερό περνάει κυριολεκτικά μέσα από τον εξωτερικό τοίχο σαν να είναι σφουγγάρι και καταλήγει στο εσωτερικό διάκενο. Επίσης, η διαφορά θερμοκρασίας δημιουργεί υδρατμούς (συμπύκνωση) μέσα στο ίδιο το κενό αέρα.
Αν αυτό το νερό δεν βρει διέξοδο, θα λιμνάσει στη βάση του τοίχου, θα δημιουργήσει μούχλα, θα καταστρέψει τη μόνωση και τελικά θα περάσει στο εσωτερικό (φουσκωμένα σοβατεπί, μαύρες κηλίδες).
Τα weep holes είναι μικρές, σκόπιμες οπές (κενά) που αφήνει ο χτίστης στους κάθετους αρμούς της εξωτερικής τοιχοποιίας. Λειτουργούν με δύο τρόπους:
Όσο νερό περνάει μέσα στο διάκενο, κυλάει προς τα κάτω λόγω βαρύτητας. Όταν φτάσει στη βάση του τοίχου (εκεί που υπάρχει η πλάκα από μπετόν), βρίσκει τα weep holes και απλώς τρέχει ξανά έξω.
Τα weep holes δεν μπαίνουν μόνο κάτω. Μπαίνουν και στην κορυφή του τοίχου. Έτσι, δημιουργείται ένα συνεχές, φυσικό ρεύμα αέρα (φαινόμενο καμινάδας) μέσα στο διάκενο. Ο αέρας μπαίνει από κάτω, στεγνώνει την όποια υγρασία υπάρχει πάνω στη μόνωση και στο εσωτερικό του εξωτερικού τούβλου, και βγαίνει από πάνω.
Αν χτίζετε τώρα, βεβαιωθείτε ότι το συνεργείο τηρεί τους εξής κανόνες:
Πρέπει να τοποθετούνται στην πρώτη (κατώτατη) σειρά των εξωτερικών τούβλων, ακριβώς πάνω από τη θεμελίωση, καθώς και πάνω από όλα τα ανοίγματα (πάνω από τις κάσες των παραθύρων και των πορτών), όπου συσσωρεύεται το νερό.
Κενός κάθετος αρμός κάθε 3 με 4 τούβλα - περίπου κάθε 60-80 εκατοστά.
Επειδή ένα κενό στον τοίχο είναι «ανοιχτή πρόσκληση» για σφήκες, ποντίκια και κατσαρίδες, δεν αφήνουμε απλώς μια τρύπα. Μέσα στο weep hole τοποθετείται ένα ειδικό πλαστικό ή μεταλλικό πλέγμα (weep vent) που επιτρέπει στο νερό και τον αέρα να περάσουν, αλλά μπλοκάρει τους απρόσκλητους επισκέπτες.
Όπως τονίσαμε και στο προηγούμενο άρθρο, αν ο χτίστης ρίξει κατά λάθος λάσπη μέσα στο διάκενο και βουλώσει τη βάση του τοίχου, τα weep holes αχρηστεύονται! Γι' αυτό η καθαριότητα του κενού κατά το χτίσιμο είναι απολύτως κρίσιμη.
Ας πάρουμε τον δυτικό τοίχο του 10x10 (διπλός, 7cm XPS, 3cm διάκενο).
Μετά από μια εβδομάδα συνεχόμενης βροχής, περίπου 2 με 3 λίτρα νερού έχουν περάσει στο διάκενο και λιμνάζουν στη βάση της πλάκας. Η υγρασία ανεβαίνει τριχοειδώς (ποτίζει τον τοίχο προς τα πάνω). Σε 2 χρόνια, ο εσωτερικός σοβάς στο κάτω μέρος του δωματίου θα αρχίσει να ξεφλουδίζει.
Το νερό που περνάει το εξωτερικό τούβλο, βρίσκει την ειδική μεμβράνη στη βάση, οδηγείται προς τις οπές και βγαίνει απευθείας έξω. Μόλις σταματήσει η βροχή, το ρεύμα αέρα που δημιουργείται από τις κάτω και τις πάνω οπές, στεγνώνει πλήρως το διάκενο σε λιγότερο από 48 ώρες. Ο τοίχος παραμένει «αθάνατος».
💡 Συμπέρασμα: Αν επιλέξετε διπλό τοίχο (ειδικά εμφανή λιθοδομή), μην αφήσετε τον χτίστη να τον σφραγίσει ερμητικά. Τα weep holes είναι η «αναπνοή» και τα νεφρά του τοίχου σας - εξασφαλίζουν ότι η επένδυσή σας δεν θα σαπίσει εκ των έσω.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό