Λάθος #1: Απλό Στοκάρισμα & Βάψιμο
Όπως εξηγήσαμε, ο νέος στόκος θα γεμίσει ξανά άλατα σε λίγους μήνες. Είναι πεταμένα χρήματα.
Είναι μια εικόνα γνώριμη στους περισσότερους ιδιοκτήτες παλαιότερων ισόγειων κατοικιών ή υπογείων: Το χρώμα ακριβώς πάνω από το σοβατεπί αρχίζει να φουσκώνει, ο σοβάς σκάει, μια λευκή σκόνη κάνει την εμφάνισή της και στο τέλος το υλικό θρυμματίζεται και πέφτει στο πάτωμα.
Ξύνετε τον τοίχο, τον στοκάρετε, τον βάφετε ξανά, και την επόμενη χρονιά το πρόβλημα επιστρέφει ακριβώς στο ίδιο σημείο. Αυτός ο αέναος και δαπανηρός κύκλος οφείλεται στην ανιούσα (ή τριχοειδή) υγρασία. Ας δούμε πώς λειτουργεί αυτό το φαινόμενο και γιατί το απλό βάψιμο δεν πρόκειται να σας σώσει ποτέ.
Τα δομικά υλικά του σπιτιού σας (το μπετόν, τα τούβλα και ο παραδοσιακός σοβάς) είναι πορώδη. Είναι γεμάτα με μικροσκοπικές τρύπες και σωληνάκια (τριχοειδή).
Αν τα θεμέλια του σπιτιού σας βρίσκονται σε επαφή με υγρό χώμα και δεν έχει τοποθετηθεί σωστή υγρομόνωση (στεγανωτική στρώση) κατά την κατασκευή, τα τούβλα του τοίχου αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν σφουγγάρι που το ακουμπήσατε σε μια λακκούβα με νερό. Το νερό του εδάφους "σκαρφαλώνει" προς τα πάνω, αψηφώντας τη βαρύτητα.
Πολλοί πιστεύουν ότι το ίδιο το νερό είναι αυτό που ρίχνει τον σοβά. Λάθος. Ο πραγματικός καταστροφέας είναι τα άλατα (νιτρικά, θειικά, χλωριούχα) που διαλύονται μέσα στο νερό του εδάφους.
Αν αντιμετωπίζετε ανιούσα υγρασία, αποφύγετε αυτές τις "γρήγορες λύσεις" που στην πραγματικότητα επιδεινώνουν την κατάσταση:
Όπως εξηγήσαμε, ο νέος στόκος θα γεμίσει ξανά άλατα σε λίγους μήνες. Είναι πεταμένα χρήματα.
Αν βάψετε το κάτω μέρος του τοίχου με ένα βαρύ ελαστομερές ή 100% αδιάβροχο χρώμα για να "σφραγίσετε" την υγρασία, το νερό απλά θα αναζητήσει άλλη διέξοδο. Αφού δεν μπορεί να εξατμιστεί χαμηλά, θα "σκαρφαλώσει" ψηλότερα στον τοίχο, μεταφέροντας το πρόβλημα μισό μέτρο πιο πάνω.
Η επένδυση του υγρού τοίχου με πλακάκια απλά κρύβει το πρόβλημα από τα μάτια σας. Η υγρασία θα συνεχίσει να αποσαθρώνει τα τούβλα εσωτερικά και θα προκαλέσει έντονη μυρωδιά μούχλας.
Για να σταματήσετε την ανιούσα υγρασία, η παρέμβαση πρέπει να γίνει σε δύο επίπεδα: στην πηγή του νερού και στην επιφάνεια του τοίχου.
Η πιο σύγχρονη και αξιόπιστη μέθοδος για να "κόψετε" το νερό είναι οι χημικές ενέσεις. Εξειδικευμένα συνεργεία ανοίγουν μια σειρά από τρύπες χαμηλά στον τοίχο (στην πρώτη σειρά από τούβλα) και εισάγουν ειδικές υδροφοβικές ρητίνες (σιλοξάνες). Αυτές οι ρητίνες απλώνονται μέσα στους πόρους του τούβλου και δημιουργούν ένα οριζόντιο, αδιαπέραστο φράγμα. Το νερό δεν μπορεί πια να ανέβει.
Ακόμα κι αν σταματήσετε το νέο νερό να ανεβαίνει, ο παλιός σοβάς είναι ήδη μολυσμένος με άλατα και πρέπει να καθαιρεθεί (να ξηλωθεί) τουλάχιστον μισό μέτρο πάνω από το ορατό σημάδι της υγρασίας. Η νέα λάσπη που θα πέσει απαγορεύεται να είναι απλός τσιμεντοσοβάς ή γύψος. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένας πιστοποιημένος Αφυγραντικός Σοβάς (Κατηγορία R - Renovation plaster).
Το Μυστικό των Αφυγραντικών Σοβάδων: Αυτά τα υλικά έχουν κατασκευαστεί με μακροπορώδη δομή. Οι πόροι τους είναι τεράστιοι (σαν κυψέλες). Επιτρέπουν στον τοίχο να "αναπνέει" ελεύθερα, ενώ δίνουν άφθονο χώρο στα άλατα να κρυσταλλοποιηθούν μέσα τους, χωρίς να σπάνε την επιφάνεια. Έτσι, ο τοίχος στεγνώνει φυσιολογικά και το χρώμα μένει άθικτο για δεκαετίες.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό