Όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, οι Υδρόψυκτοι Ψύκτες ψύχουν το κτίριο, αλλά οι ίδιοι ζεσταίνονται υπερβολικά. Για να μην «σκάσουν», στέλνουν όλη αυτή τη θερμότητα σε ένα κύκλωμα νερού. Το καυτό αυτό νερό (συνήθως ~35°C) ταξιδεύει μέσα στις σωλήνες μέχρι την ταράτσα, όπου συναντά τον Πύργο Ψύξης (Cooling Tower).
Ο Πύργος Ψύξης είναι πρακτικά η «εξάτμιση» του κτιρίου. Η μοναδική δουλειά του είναι να πάρει αυτό το καυτό νερό, να του ρίξει τη θερμοκρασία (π.χ. στους 29°C) και να το στείλει πίσω στο υπόγειο. Ας δούμε πώς λειτουργεί, γιατί μοιάζει να «καπνίζει» και γιατί η συντήρησή του επιβάλλεται αυστηρά από τον νόμο.
Η φύση έχει έναν τέλειο μηχανισμό ψύξης: την εξάτμιση. Όταν ιδρώνουμε το καλοκαίρι, το αεράκι εξατμίζει τον ιδρώτα, απορροφώντας θερμότητα και δροσίζοντάς μας. Ο Πύργος Ψύξης κάνει ακριβώς το ίδιο.
Το καυτό νερό (35°C) φτάνει στην κορυφή του πύργου και ψεκάζεται σαν βροχή μέσα από ειδικά μπεκ. Πέφτει πάνω σε κυψελοειδή πλαστικά πλέγματα (Fill Media) που σπάνε το νερό σε εκατομμύρια μικροσκοπικές σταγόνες, αυξάνοντας δραματικά την επιφάνεια επαφής.
Ένας τεράστιος ανεμιστήρας ρουφάει φρέσκο, ξηρό αέρα από το περιβάλλον και τον αναγκάζει να περάσει μέσα από αυτή τη «βροχή» με αντίθετη φορά (από κάτω προς τα πάνω), μεγιστοποιώντας τη μετάδοση θερμότητας.
Καθώς ο αέρας συναντά τις σταγόνες, περίπου 1-2% του νερού εξατμίζεται ακαριαία. Αυτή η εξάτμιση «κλέβει» τη ζέστη! Το υπόλοιπο 98% πέφτει κρύο (στους 29°C) στη λεκάνη του πύργου και επιστρέφει στον ψύκτη.
Μια από τις πιο συχνές ανησυχίες των περιοίκων, ειδικά τις κρύες ημέρες, είναι ο πυκνός λευκός «καπνός» που βγαίνει από τον πύργο. Δεν είναι καπνός, δεν είναι καυσαέριο και δεν περιέχει ρύπους.
Ο αέρας που βγαίνει από τον πύργο είναι ζεστός και 100% κορεσμένος με υγρασία. Στη σύγκρουση με τον παγωμένο αέρα, η υγρασία υγροποιείται στιγμιαία, δημιουργώντας ένα οπτικό σύννεφο - ακριβώς σαν την ανάσα μας μια παγωμένη μέρα. Είναι εντελώς αβλαβές.
Εφόσον ο πύργος εξατμίζει νερό, δημιουργείται πρόβλημα: Το νερό εξατμίζεται, αλλά τα άλατα που περιέχει μένουν πίσω. Χωρίς τη σωστή διαχείριση, τα άλατα πετρώνουν στους σωλήνες.
Μια ηλεκτροβάνα ανοίγει τακτικά και πετάει μια ποσότητα από το «συμπυκνωμένο» βρώμικο νερό στην αποχέτευση, αποτρέποντας τη συσσώρευση αλάτων και ρύπων πάνω από το ανεκτό όριο αγωγιμότητας.
Φρέσκο νερό από το δίκτυο ΕΥΔΑΠ/ΔΕΥΑ μπαίνει στο σύστημα για να αντικαταστήσει το νερό που εξατμίστηκε και αυτό που πετάχτηκε στο blowdown. Αυτή η κατανάλωση νερού αποτελεί σημαντικό λειτουργικό κόστος.
Μικρές αντλίες ρίχνουν αυτόματα αντιδιαβρωτικά υγρά και αντικαθαλατωτικά, ώστε να διατηρούν τους σωλήνες πεντακάθαρους και να αποτρέπουν τη δημιουργία αλατοεπικαθίσεων στους εναλλάκτες θερμότητας.
Το νερό στη βάση ενός πύργου ψύξης (~30°C, γεμάτο οξυγόνο) είναι το ιδανικό περιβάλλον για τη Λεγεωνέλλα (Legionella). Ο τεράστιος ανεμιστήρας μπορεί να σκορπίσει μολυσμένα σταγονίδια σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Η ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι αμείλικτη: Απαιτείται εγκατάσταση αυτόματου συστήματος χλωρίωσης (ή βιοκτόνων) 24/7, τακτικός μηχανικός καθαρισμός της λεκάνης από λάσπες, και υποχρεωτικές μηνιαίες χημικές και μικροβιολογικές αναλύσεις νερού σε πιστοποιημένα εργαστήρια.
Οι μεγαλύτερες επιδημίες Νόσου των Λεγεωνάριων παγκοσμίως ξεκίνησαν από ακατάλληλα συντηρημένους πύργους ψύξης. Τα μολυσμένα σταγονίδια παρασύρονται από τον άνεμο και μπορούν να εισπνευστούν από πεζούς σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων.
Οι Πύργοι Ψύξης είναι θαύματα μηχανικής που δροσίζουν τεράστια κτίρια οικονομικά. Όμως δεν είναι μηχανήματα «τα βάζω και τα ξεχνάω». Απαιτούν σοβαρή διαχείριση υδάτων, σωστή χρήση χημικών και ευλαβική τήρηση κανόνων υγιεινής.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
