Το θερμομπετόν (screed) έχει δύο πολύ κρίσιμες αποστολές: Μηχανική Αντοχή (να σηκώσει τα πλακάκια, τα έπιπλα και τους ανθρώπους, προστατεύοντας τους σωλήνες) και Θερμική Αγωγιμότητα (να ρουφήξει τη ζέστη από τους σωλήνες και να τη μεταφέρει ομοιόμορφα στο δωμάτιο).
Για να τα πετύχει αυτά, πρέπει να έχει ακριβώς το σωστό πάχος και τη σωστή χημική σύσταση. Πάμε να δούμε τον «Χρυσό Κανόνα» και τα δύο μαγικά πρόσμικτα.
Το πιο συχνό ερώτημα στις ανακαινίσεις είναι: «Πόσο ύψος χάνω με το τσιμέντο της ενδοδαπέδιας;» Ο αυστηρός, ευρωπαϊκός κανονισμός (DIN) ορίζει ότι το πάχος του μπετού ΠΑΝΩ από την κορυφή του σωλήνα πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 με 4,5 εκατοστά.
Αν υπολογίσουμε ότι ο σωλήνας μαζί με την πλάκα (τα «δοντάκια») έχει ύψος περίπου 2-3 εκατοστά, το συνολικό πάχος του θερμομπετόν βγαίνει στα 6,5 με 7 εκατοστά. Αυτό είναι το ελάχιστο αποδεκτό πάχος σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό κανονισμό.
Το πάτωμα δεν θα έχει αντοχή. Με το πρώτο βαρύ έπιπλο, θα ραγίσει και θα «πετάξει» τα πλακάκια. Επιπλέον, εμφανίζεται το Φαινόμενο της Ζέβρας: περπατώντας ξυπόλητοι, νιώθετε μια λωρίδα να καίει (ακριβώς πάνω από τον σωλήνα) και δίπλα μια λωρίδα κρύα.
Τεράστια Θερμική Αδράνεια: Το σπίτι θα κάνει 2 με 3 μέρες να ζεσταθεί από τη στιγμή που θα ανάψετε την Αντλία Θερμότητας! Το τεράστιο πάχος τσιμέντου λειτουργεί σαν «φρένο» στη ζέστη, καθυστερώντας δραματικά την απόκριση του συστήματος.
Με ακριβώς 4 με 4,5 εκατοστά πάνω από τον σωλήνα, το θερμομπετόν εξασφαλίζει επαρκή μηχανική αντοχή, ομοιόμορφη κατανομή θερμοκρασίας (χωρίς ζώνες ζέβρας) και λογικό χρόνο απόκρισης για τη θέρμανση.
Το κλασικό τσιμέντο είναι παχύρρευστο και εγκλωβίζει μέσα του χιλιάδες μικροσκοπικές φούσκες αέρα. Όπως ξέρουμε, ο αέρας είναι κορυφαίο μονωτικό υλικό. Αν το τσιμέντο γύρω από τους σωλήνες έχει φούσκες αέρα, η ζέστη δεν θα μπορεί να περάσει στο πάτωμα!
Είναι ένα χημικό υγρό πρόσμικτο που ρίχνουν οι εγκαταστάτες μέσα στη μπετονιέρα (ή στην αντλία). Κάνει το μείγμα «νερουλό» (αυτοεπιπεδούμενο) χωρίς να χρειάζεται να προσθέσουμε επιπλέον νερό - το οποίο θα μείωνε σημαντικά την αντοχή του.
Το υγρό μπετόν «αγκαλιάζει» ασφυκτικά τον σωλήνα κατά 360 μοίρες, διώχνει όλο τον εγκλωβισμένο αέρα και εξασφαλίζει την τέλεια θερμική αγωγιμότητα. Το αποτέλεσμα είναι η μέγιστη δυνατή μεταφορά θερμότητας από τον σωλήνα στο δάπεδο.
Η κλασική «λύση» για να ρευστοποιήσεις τσιμέντο είναι να ρίξεις νερό. Αυτό απαγορεύεται στο θερμομπετόν. Το επιπλέον νερό αφήνει κενά κατά την εξάτμιση, μειώνοντας την αντοχή και τη θερμική αγωγιμότητα. Ο ρευστοποιητής πετυχαίνει το ίδιο αποτέλεσμα χημικά.
Αφαιρώντας τις φούσκες αέρα, ο ρευστοποιητής αυξάνει δραματικά τη θερμική αγωγιμότητα του θερμομπετόν. Το πάτωμα ζεσταίνεται πιο γρήγορα, πιο ομοιόμορφα, και η Αντλία Θερμότητας δουλεύει πιο αποδοτικά.
Παλαιότερα, για να μην σκάσει το τσιμέντο, έβαζαν μέσα μεταλλικά πλέγματα. Σήμερα, ρίχνουν μέσα στο μείγμα εκατομμύρια μικροσκοπικές, συνθετικές ίνες (σαν τρίχες) που αλλάζουν εντελώς τη δομή του υλικού.
Καθώς το τσιμέντο στεγνώνει ή όταν διαστέλλεται από τη ζέστη της ενδοδαπέδιας, έχει την τάση να δημιουργεί «τριχοειδείς» ρωγμές. Οι ίνες λειτουργούν σαν ένα τρισδιάστατο δίχτυ που κρατάει το υλικό δεμένο σε κάθε κατεύθυνση.
Οι ίνες αυξάνουν δραματικά την ελαστικότητα και την αντοχή σε εφελκυσμό του θερμομπετόν. Το τσιμέντο μπορεί να ανεχτεί τις θερμοκρασιακές αλλαγές χωρίς να σχηματίζει ρωγμές που θα κατέστρεφαν τα πλακάκια.
Τα μεταλλικά πλέγματα ήταν δύσκολα στην τοποθέτηση και δημιουργούσαν κίνδυνο τραυματισμού των σωλήνων. Οι ίνες πολυπροπυλενίου απλά ρίχνονται μέσα στο μείγμα, κατανέμονται ομοιόμορφα, και δεν μπορούν να τραυματίσουν τους εύκαμπτους σωλήνες.
Η ποσότητα των ινών πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες του κατασκευαστή. Υπερβολικές ίνες μπορούν να κάνουν το μείγμα δύσκολο στην εφαρμογή, ενώ πολύ λίγες δεν προσφέρουν επαρκή προστασία. Η ισορροπία είναι το κλειδί.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας βιαστικός ιδιοκτήτης είναι να στρώσει πλακάκια αμέσως μόλις στεγνώσει επιφανειακά το μπετόν. Η σωστή διαδικασία απαιτεί υπομονή και ένα αυστηρό πρωτόκολλο θέρμανσης.
Το παραδοσιακό θερμομπετόν θέλει περίπου 21 με 28 ημέρες για να στεγνώσει φυσικά και να αποβάλει την υγρασία του. Η επιφανειακή ξηρότητα δεν σημαίνει ότι το εσωτερικό του τσιμέντου έχει ωριμάσει.
Αφού περάσουν οι 28 μέρες, και ΠΡΙΝ μπουν τα πλακάκια ή το ξύλο, ο εγκαταστάτης ανάβει την Αντλία Θερμότητας. Η θερμοκρασία του νερού ανεβαίνει σταδιακά (κατά 5°C την ημέρα) μέχρι να φτάσει στο μέγιστο (π.χ. 45°C).
Η θερμοκρασία μένει στο μέγιστο (45°C) για 3-4 μέρες και μετά ξανακατεβαίνει σταδιακά. Εξαναγκάζουμε το τσιμέντο να διασταλεί και να συσταλεί στο μέγιστο, «βγάζοντας» όλες τις κρυφές τάσεις και την εγκλωβισμένη υγρασία.
Αν είναι να ραγίσει κάτι, θα ραγίσει τώρα, ΠΡΙΝ βάλετε τα πανάκριβα πλακάκια σας! Οι ρωγμές μπορούν να επισκευαστούν σε αυτό το στάδιο. Μετά την τοποθέτηση πλακακιών, η επισκευή απαιτεί πλήρη καταστροφή τους.
💡 Απαιτήστε από τον εργολάβο σας να τηρήσει: ελάχιστο πάχος 4,5 εκατοστών πάνω από τον σωλήνα, χρήση ρευστοποιητή και ινών πολυπροπυλενίου, και εκτέλεση του «θερμικού σοκ» πριν μπει ο πλακάς στο σπίτι. Αυτά τα τρία βήματα είναι η ασφαλιστική δικλείδα για ένα αθάνατο πάτωμα.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
