🏗️ Το πρόβλημα της πλάκας
Συνήθως, πάνω στην πλάκα του μπετού τρέχουν ήδη ηλεκτρολογικά σπιράλ ή σωλήνες ύδρευσης. Δεν μπορούμε να στρώσουμε την ενδοδαπέδια πάνω σε αυτά τα εμπόδια, γιατί οι μονωτικές πλάκες θα «παίζουν» στον αέρα (κούφιες).
Η ενδοδαπέδια θέρμανση δεν είναι απλά «ρίχνω σωλήνες στο πάτωμα και τους σκεπάζω με τσιμέντο». Είναι ένα αυστηρά μελετημένο «σάντουιτς» υλικών. Κάθε στρώση (στρωματογραφία) έχει τον δικό της κρίσιμο ρόλο, είτε για να διώχνει τη ζέστη προς τα πάνω, είτε για να προστατεύει το πάτωμα από το να σκάσει.
Ας κάνουμε μια «ακτινογραφία» στο πάτωμα ενός σύγχρονου σπιτιού (Υγρή Δόμηση) και ας δούμε τα στρώματα ένα-ένα, ξεκινώντας από κάτω (από το γιαπί) προς τα πάνω.
Πριν μπει οποιοδήποτε υλικό ενδοδαπέδιας, η πλάκα του μπετού (το σκυρόδεμα της οικοδομής) πρέπει να είναι απολύτως καθαρή και επίπεδη. Πάνω στη λεία, προετοιμασμένη επιφάνεια, απλώνεται το Φράγμα Υδρατμών - ένα χοντρό, διάφανο φύλλο πολυαιθυλενίου (νάιλον) πάχους τουλάχιστον 0,2 mm.
Συνήθως, πάνω στην πλάκα του μπετού τρέχουν ήδη ηλεκτρολογικά σπιράλ ή σωλήνες ύδρευσης. Δεν μπορούμε να στρώσουμε την ενδοδαπέδια πάνω σε αυτά τα εμπόδια, γιατί οι μονωτικές πλάκες θα «παίζουν» στον αέρα (κούφιες).
Ρίχνουμε μια πρώτη, ελαφριά στρώση «γεμίσματος». Συνήθως χρησιμοποιείται ελαφροσκυρόδεμα (το γνωστό αφρομπετόν). Σκεπάζει όλα τα καλώδια, αλφαδιάζει το πάτωμα και δημιουργεί έναν τέλειο, λείο καμβά για να πατήσει η ενδοδαπέδια.
Πάνω στο λείο αφρομπετόν (αφού στεγνώσει καλά), απλώνεται το Φράγμα Υδρατμών. Τα φύλλα πρέπει να αλληλεπικαλύπτονται κατά 10 με 20 πόντους και να κολλούνται μεταξύ τους με ειδική ταινία.
Προστατεύει τη μόνωση της ενδοδαπέδιας από την ανερχόμενη υγρασία της πλάκας. Αν η υγρασία περάσει από κάτω, η θερμομόνωση θα καταστραφεί και το σύστημα θα χάσει σημαντικό μέρος της απόδοσής του.
Πριν πέσει το μονωτικό υλικό, ο εγκαταστάτης ξετυλίγει μια αφρώδη ταινία (συνήθως γαλάζια ή λευκή, από πολυαιθυλένιο) και την κολλάει περιμετρικά σε όλους τους τοίχους, στις κολώνες και στις κάσες των πορτών, από το πάτωμα μέχρι το ύψος του σοβά. Στη συνέχεια, απλώνεται η θερμομονωτική πλάκα σε όλη την επιφάνεια του δαπέδου.
Είναι ίσως το πιο υποτιμημένο, αλλά κρίσιμο υλικό! Όταν το πάτωμα ζεσταθεί, θα διασταλεί (θα απλώσει). Αν το τσιμέντο βρίσκει κατευθείαν στον τοίχο, θα σκάσει. Η περιμετρική ταινία λειτουργεί σαν ένα μαλακό μαξιλάρι που συμπιέζεται, επιτρέποντας στο πάτωμα να «ανασαίνει» χωρίς να σπάει τα πλακάκια.
Τώρα μπαίνουμε στην «καρδιά» του συστήματος. Η πλάκα είναι κατασκευασμένη συνήθως από διογκωμένη πολυστερίνη (EPS) υψηλής πυκνότητας. Αν δεν υπήρχε η μόνωση, οι σωλήνες θα ζέσταιναν την πλάκα του μπετού και εσείς θα πληρώνατε ρεύμα για να ζεστάνετε το ταβάνι του… κάτω γείτονα!
Η μόνωση «αναγκάζει» όλη τη θερμότητα να κατευθυνθεί αποκλειστικά προς τα πάνω (μέσα στο δικό σας σπίτι). Χωρίς αυτήν, ένα σημαντικό ποσοστό της ενέργειας χάνεται προς τα κάτω, αυξάνοντας δραματικά τους λογαριασμούς ρεύματος.
Η μονωτική πλάκα μπορεί να είναι επίπεδη (οπότε οι σωλήνες καρφώνονται πάνω της με πλαστικά κλιπς - tacker) ή Κομβόπλακα, η οποία έχει πλαστικά, ανάγλυφα «δοντάκια» (κόμβους) ανάμεσα στα οποία κουμπώνει σφηνωτά ο σωλήνας. Η κομβόπλακα είναι η πιο διαδεδομένη σήμερα χάρη στην ταχύτητα εγκατάστασης.
Πάνω (ή μέσα) στη μονωτική πλάκα, ξετυλίγεται και κουμπώνει ο σωλήνας. Χρησιμοποιούνται αποκλειστικά πλαστικοί σωλήνες με φράγμα οξυγόνου, συνήθως τύπου PEX-a, PEX-c ή Πολυστρωματικοί (PE-RT/Al/PE-RT). Αφού μπουν οι σωλήνες και το δίκτυο πρεσαριστεί με νερό, μπαίνει το τελικό τσιμέντο - το Θερμομπετόν.
Ο σωλήνας στρώνεται σε μορφή «σαλιγκαριού» για να υπάρχει απόλυτη ομοιομορφία στη θερμοκρασία του πατώματος. Το ζεστό νερό της προσαγωγής τρέχει δίπλα-δίπλα με το πιο κρύο νερό της επιστροφής, εξαλείφοντας τις θερμοκρασιακές διαφορές.
Αφού μπουν οι σωλήνες, το δίκτυο πρεσάρεται με νερό (για να βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχει διαρροή). Μόνο αφού η δοκιμή περάσει, μπαίνει το συνεργείο για να ρίξει το θερμομπετόν που θα «θάψει» τους σωλήνες.
Το θερμομπετόν δεν είναι απλό τσιμέντο. Δεν είναι απλά για να πατάμε. Λειτουργεί ως Θερμική Μάζα - απορροφά τη ζέστη από τους σωλήνες και την εκπέμπει ομοιόμορφα προς το δωμάτιο (σαν ένα γιγάντιο, ζεστό σφουγγάρι).
Επίσης, παρέχει την απαραίτητη μηχανική αντοχή για να σηκώσει τα έπιπλα του σπιτιού, τους ανθρώπους, και το βάρος του τελικού δαπέδου (πλακάκια, μάρμαρα κ.λπ.). Χωρίς σωστό πάχος θερμομπετόν, η ενδοδαπέδια αστοχεί μηχανικά.
Αφού το θερμομπετόν στεγνώσει πλήρως και ακολουθηθεί η διαδικασία της «αρχικής θέρμανσης» (σοκ) για να βγάλει τις υγρασίες του, εφαρμόζεται η κόλλα και το τελικό δάπεδο της επιλογής σας - πλακάκι, μάρμαρο, ή ειδικό laminate.
Το παραδοσιακό θερμομπετόν θέλει περίπου 21 με 28 ημέρες για να στεγνώσει φυσικά και να αποβάλει την υγρασία του. Να μην βάλετε πλακάκια αμέσως μόλις στεγνώσει επιφανειακά - πρέπει να ωριμάσει πλήρως σε όλο το πάχος του.
Αφού περάσουν οι 28 μέρες, και ΠΡΙΝ μπουν τα πλακάκια ή το ξύλο, ο εγκαταστάτης ανάβει την Αντλία Θερμότητας. Η θερμοκρασία του νερού ανεβαίνει σταδιακά (κατά 5°C την ημέρα) μέχρι να φτάσει στο μέγιστο (π.χ. 45°C), μένει εκεί για 3-4 μέρες, και μετά ξανακατεβαίνει σταδιακά.
Εξαναγκάζουμε το τσιμέντο να διασταλεί και να συσταλεί στο μέγιστο, «βγάζοντας» όλες τις κρυφές τάσεις και την εγκλωβισμένη υγρασία. Αν είναι να ραγίσει κάτι, θα ραγίσει τώρα, ΠΡΙΝ βάλετε τα πανάκριβα πλακάκια σας!
Αν προσθέσουμε όλες αυτές τις στρώσεις, το συνολικό ύψος (το πάχος) μιας παραδοσιακής ενδοδαπέδιας (χωρίς το αφρομπετόν του γεμίσματος) είναι συνήθως γύρω στα 8 με 10 εκατοστά. Αυτό σημαίνει ότι ο αρχιτέκτονας πρέπει να έχει προβλέψει εξαρχής αυτό το «σκαλοπάτι» στο ύψος των πορτών και των παραθύρων.
⚠️ Αν σχεδιάζετε νέα οικοδομή, ενημερώστε τον αρχιτέκτονα εξαρχής ότι θέλετε ενδοδαπέδια θέρμανση. Τα 8-10 εκατοστά επιπλέον ύψους πρέπει να ληφθούν υπόψη στα κατασκευαστικά σχέδια, ειδικά στο ύψος των πορτών, των παραθύρων και των μπαλκονοπορτών.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό