🔴 Το κόκκινο σπιράλ
Χρησιμοποιείται στους σωλήνες του ζεστού νερού (θέρμανσης). Η αυλακωτή δομή του το κάνει εξαιρετικά ανθεκτικό στη συμπίεση από το βάρος του μπετόν, ενώ παράλληλα αφήνει τον εσωτερικό σωλήνα να κινείται ελεύθερα.
Για να κατανοήσουμε αυτόν τον αόρατο εχθρό της αεροστεγανότητας, πρέπει να θυμηθούμε τον βασικό κανόνα εγκατάστασης των πλαστικών σωλήνων (PEX ή Πολυστρωματικής), τον οποίο αναλύσαμε στα προηγούμενα άρθρα.
Οι σωλήνες αυτοί δεν θάβονται ποτέ «γυμνοί» στο τσιμέντο. Περνιούνται πάντα μέσα σε ένα προστατευτικό, αυλακωτό περίβλημα (το γνωστό κόκκινο ή μπλε «σπιράλ»). Αυτό σημαίνει ότι δημιουργούμε έναν σωλήνα μέσα σε έναν άλλο σωλήνα. Ανάμεσα στο PEX και στο σπιράλ, υπάρχει ένα κενό αέρα. Αυτό το κενό είναι απαραίτητο για τη θερμική διαστολή, αλλά ενεργειακά αποτελεί «τούνελ μετρό» για τον αέρα!
Όπως αναλύσαμε στο άρθρο για τη θερμική διαστολή, ο σωλήνας PEX μπαίνει πάντα μέσα σε ένα αυλακωτό προστατευτικό (σπιράλ). Αυτός ο σχηματισμός δημιουργεί ένα μικρό αλλά κρίσιμο κενό αέρα μεταξύ τους, απαραίτητο για τη θερμική διαστολή.
Χρησιμοποιείται στους σωλήνες του ζεστού νερού (θέρμανσης). Η αυλακωτή δομή του το κάνει εξαιρετικά ανθεκτικό στη συμπίεση από το βάρος του μπετόν, ενώ παράλληλα αφήνει τον εσωτερικό σωλήνα να κινείται ελεύθερα.
Χρησιμοποιείται στους σωλήνες του κρύου νερού (ψύξης ή ύδρευσης). Η χρωματική κωδικοποίηση βοηθά τον τεχνικό να αναγνωρίζει τις διαδρομές ακόμα και μετά το κλείσιμο του δαπέδου.
Ο εσωτερικός σωλήνας PEX (16-20mm) βρίσκεται μέσα στο σπιράλ (25-32mm). Η διαφορά διαμέτρου αφήνει ένα κενό αέρα 5 με 8 χιλιοστά σε κάθε πλευρά. Αρκετό για να χωρέσει η θερμική διαστολή -αλλά και αρκετό για να ταξιδέψει αέρας.
Αυτό το κενό δεν σταματάει στο δωμάτιο. Συνεχίζει αδιάκοπα από το μπαλκόνι (όπου βρίσκεται η αντλία θερμότητας) κάτω από όλο το δάπεδο, μέχρι τον συλλέκτη μέσα στο σπίτι. Ένα τούνελ πολλών μέτρων, ανοιχτό και στις δύο άκρες.
Ας δούμε ένα κλασικό σενάριο: Έχετε την Αντλία Θερμότητας ή τον Ηλιακό Θερμοσίφωνα έξω στο μπαλκόνι ή στην ταράτσα. Οι σωλήνες (με τα σπιράλ τους) ξεκινάνε από το εξωτερικό μηχάνημα, τρυπάνε τον εξωτερικό τοίχο και ταξιδεύουν κάτω από τα πλακάκια σας.
Εσείς (πολύ σωστά) βάζετε ένα κολάρο EPDM γύρω από το εξωτερικό σπιράλ και σφραγίζετε τέλεια την τρύπα του τοίχου. Η μεμβράνη αεροστεγανότητας είναι συνεχής. Από τη σκοπιά του τοίχου, η δουλειά είναι άψογη.
Ο αέρας δεν προσπαθεί να περάσει από τον σφραγισμένο τοίχο. Απλά βρίσκει την εξωτερική άκρη του σπιράλ (εκεί που συνδέεται με την Αντλία Θερμότητας στο μπαλκόνι), «τρυπώνει» στο κενό ανάμεσα στο σπιράλ και τον σωλήνα νερού, και ταξιδεύει ανενόχλητος.
Ο αέρας ταξιδεύει κάτω από το πάτωμά σας, παρακάμπτοντας όλη τη θερμομόνωση του κτιρίου, και βγαίνει κύριος μέσα στο ντουλαπάκι του συλλέκτη! Αυτό το φαινόμενο κατέστρεψε πολλά Blower Door Tests σε υψηλής ενεργειακής κλάσης κτίρια.
Αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε από τους μηχανικούς παθητικών κτιρίων «Blower Door Killer», γιατί μπορεί να ακυρώσει μια τέλεια μονωμένη οικοδομή εξαιτίας ενός κενού μερικών χιλιοστών.
Αν νομίζετε ότι το πρόβλημα είναι απλά ότι «χάνουμε λίγο στο τεστ», κάνετε λάθος. Αυτό το τούνελ φέρνει στο κέντρο του σπιτιού σας πολύ χειρότερα πράγματα.
Παγωμένος αέρας τον χειμώνα μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά της εγκατάστασης. Η Αντλία Θερμότητας δουλεύει υπερβολικά, η κατανάλωση εκτοξεύεται και ο ιδιοκτήτης βλέπει ανεξήγητα υψηλούς λογαριασμούς ρεύματος.
Ο υγρός εξωτερικός αέρας μπαίνει στο ζεστό σπίτι, συμπυκνώνεται, και ξαφνικά βλέπετε νερά να τρέχουν μέσα στο κουτί του συλλέκτη χωρίς να υπάρχει διαρροή στις ενώσεις! Αυτό ταλαιπωρεί τους ιδιοκτήτες που νομίζουν ότι έχουν πρόβλημα στις σωληνώσεις.
Μυρμήγκια και μικρά ζωύφια βρίσκουν την τέλεια, προστατευμένη «λεωφόρο» για να μπουν από τον κήπο κατευθείαν στο σαλόνι σας. Ο σωλήνας τα προστατεύει από τον ήλιο, τη βροχή και τα αρπακτικά.
Η λύση είναι εξαιρετικά απλή και φθηνή, αρκεί ο υδραυλικός να έχει την τεχνογνωσία να την εφαρμόσει ΠΡΙΝ κλείσει τα κουτιά και τις συνδέσεις. Πρέπει να σφραγίσουμε τον «δακτύλιο» αέρα (το κενό) στα άκρα του σπιράλ.
Οι σοβαρές εταιρείες παραγωγής σωληνώσεων διαθέτουν ειδικές ελαστικές ροδέλες (δακτυλίδια σιλικόνης ή EPDM). Αυτές «κουμπώνουν» σφηνωτά στην άκρη του σπιράλ και αγκαλιάζουν σφιχτά τον εσωτερικό σωλήνα, πνίγοντας το κενό.
Αν δεν υπάρχουν έτοιμες τάπες για τη συγκεκριμένη διατομή, ο εγκαταστάτης μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα εξειδικευμένο, αεροστεγές ελαστομερές σφραγιστικό (σε μορφή μαστίχας ή υγρής μεμβράνης - όχι σιλικόνη μπάνιου) για να γεμίσει το κενό στο χείλος του σπιράλ.
Σε εμφανή σημεία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η ειδική, ελαστική ταινία αεροστεγανότητας (που είδαμε στο προηγούμενο άρθρο) για να «δέσει» το χείλος του σπιράλ με τον εσωτερικό σωλήνα.
Η σφράγιση πρέπει να γίνεται ιδανικά και στα δύο άκρα της διαδρομής - και έξω στο μηχάνημα, και μέσα στον συλλέκτη. Μόνο ένα σφραγισμένο άκρο μειώνει αλλά δεν εξαλείφει πλήρως τη διαρροή αέρα.
💡 Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά μεταξύ μιας μέτριας και μιας κορυφαίας ενεργειακής κατασκευής. Το να αφήνετε τα σπιράλ ορθάνοιχτα στις άκρες τους, είναι σαν να αφήνετε την πόρτα του σπιτιού σας μισάνοιχτη 24 ώρες το 24ωρο. Ζητήστε «end-caps» και γλιτώστε τα κρύα ρεύματα και την ανεξήγητη υγρασία.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό