Η ποιότητα μιας υδραυλικής εγκατάστασης δεν κρίνεται από τα ακριβά υλικά, αλλά από τα χέρια του τεχνίτη που τα συνδέει. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η δουλειά του υδραυλικού θύμιζε περισσότερο τέχνη. Σήμερα, η τεχνολογία έχει μπει στο παιχνίδι για να εκμηδενίσει το ανθρώπινο λάθος.
Ανάλογα με το υλικό που επιλέξατε (Χαλκό, PEX ή Πολυστρωματική), η μέθοδος που θα ενωθούν τα εξαρτήματα αλλάζει ριζικά. Ας δούμε τις τρεις κυρίαρχες τεχνικές.
Όταν δουλεύουμε με χαλκοσωλήνες, η μόνη πραγματικά επαγγελματική και μόνιμη λύση (ειδικά σε λεβητοστάσια) είναι η θερμική συγκόλληση (μαλακή ή σκληρή, ανάλογα με τις θερμοκρασίες).
Ο υδραυλικός καθαρίζει τέλεια τα άκρα, βάζει μια ειδική αλοιφή (flux), περνάει τον σωλήνα μέσα στο εξάρτημα και τα ζεσταίνει με ένα φλόγιστρο. Μόλις ο χαλκός πυρώσει, ακουμπάει μια βέργα κόλλησης (κράμα κασσίτερου ή ασημιού). Το λιωμένο μέταλλο «ρουφιέται» ακαριαία μέσα στον αρμό λόγω του τριχοειδούς φαινομένου, σφραγίζοντας την ένωση.
Δημιουργεί μια μοριακή, αδιάσπαστη ένωση. Το εξάρτημα και ο σωλήνας γίνονται ουσιαστικά ένα ενιαίο κομμάτι μετάλλου. Το προφίλ παραμένει λεπτό και διακριτικό.
Εξαρτάται στο 100% από την ικανότητα του υδραυλικού. Αν δεν ζεστάνει ομοιόμορφα τον σωλήνα ή αν δεν καθαρίσει καλά την επιφάνεια, η κόλληση θα έχει «πόρους» (κενά) και σε μερικά χρόνια θα αρχίσει να δακρύζει. Επίσης, η χρήση γυμνής φλόγας μέσα σε ένα σπίτι (κοντά σε ξύλα ή μονώσεις) θέλει τεράστια προσοχή.
Όταν ξεκίνησαν να μπαίνουν στα σπίτια οι πλαστικές σωλήνες (PEX), η κόλληση ήταν αδύνατη. Εκεί κυριάρχησαν τα εξαρτήματα μηχανικής σύσφιξης.
Περνάμε ένα παξιμάδι και ένα κομμένο μεταλλικό δαχτυλίδι (olive) γύρω από τον σωλήνα. Στη συνέχεια, βιδώνουμε το παξιμάδι πάνω στο εξάρτημα (με γαλλικό κλειδί). Καθώς βιδώνουμε, το δαχτυλίδι «σφίγγει» και δαγκώνει τον πλαστικό σωλήνα, εγκλωβίζοντάς τον.
Είναι μια καθαρή διαδικασία. Δεν θέλει φωτιές, δεν θέλει ρεύμα, και το σημαντικότερο: Αν κάνετε λάθος, μπορείτε να το ξεβιδώσετε και να το ξαναβάλετε.
Οι πλαστικοί σωλήνες διαστέλλονται και συστέλλονται συνεχώς με το ζεστό και το κρύο νερό. Μετά από πολλά χρόνια (10–15 έτη), αυτή η συνεχής κίνηση μπορεί να κάνει το παξιμάδι να «λασκάρει» (χαλαρώσει) ελάχιστα. Αν δεν σφιχτεί ξανά, θα στάξει. Γι' αυτό η βιδωτή σύσφιξη πλέον θεωρείται ξεπερασμένη για σοβαρές εγκαταστάσεις.
Εδώ μιλάμε για την απόλυτη μηχανολογική εξέλιξη, η οποία πλέον χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Πολυστρωματική σωλήνα, αλλά και στον Χαλκό (σε μεγάλα έργα).
Ο σωλήνας μπαίνει μέσα σε ένα ειδικό εξάρτημα που έχει εσωτερικά λαστιχάκια στεγανοποίησης (O-Rings) και εξωτερικά ένα μεταλλικό χιτώνιο (δαχτυλίδι από ανοξείδωτο ατσάλι). Ο υδραυλικός χρησιμοποιεί ένα βαρύ, ηλεκτροϋδραυλικό εργαλείο (Πρέσα). Οι σιαγόνες της πρέσας αγκαλιάζουν το εξάρτημα και το συνθλίβουν με δύναμη πολλών τόνων.
Εκμηδενίζει το ανθρώπινο λάθος. Αν η πρέσα «κλείσει», το εργαλείο κάνει ένα χαρακτηριστικό «κλικ». Η ένωση σφράγισε τέλεια, με μαθηματική ακρίβεια, μέσα σε 3 δευτερόλεπτα. Δεν χαλαρώνει ποτέ και αντέχει σε τεράστιες πιέσεις.
Μόλις πρεσαριστεί, δεν ξεγίνεται. Αν ο υδραυλικός κάνει λάθος μέτρηση, πρέπει να κόψει το εξάρτημα, να το πετάξει (και είναι ακριβά) και να βάλει καινούργιο. Επίσης, το εργαλείο της πρέσας κοστίζει χιλιάδες ευρώ, οπότε το διαθέτουν μόνο τα πολύ οργανωμένα συνεργεία.
Ανεξάρτητα από το αν ο υδραυλικός σας έχει χρυσά χέρια στην κόλληση ή έχει την πιο ακριβή πρέσα της αγοράς, υπάρχει ένας κανόνας που δεν πρέπει να παραβιαστεί ΠΟΤΕ σε μια σύγχρονη οικοδομή.
⚠️ Απαγορεύεται δια ροπάλου να υπάρχει ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ένωση σωλήνων (ταφ, γωνία, μούφα) θαμμένη κάτω από τα πλακάκια του δαπέδου ή τα μπετά.
Στο παρελθόν (κυρίως με τις παλιές σιδηροσωλήνες), οι υδραυλικοί έβγαζαν έναν κεντρικό σωλήνα στο πάτωμα του διαδρόμου, έβαζαν ένα Ταφ κάτω από τα πλακάκια, και έστελναν ένα κλαδί στο σαλόνι και ένα στο υπνοδωμάτιο.
Κάθε ένωση, όσο τέλεια κι αν είναι, έχει μια πιθανότητα (έστω και 0,1%) να αστοχήσει στο μέλλον. Μπορεί να φταίει ένας δυνατός σεισμός, ένα ελαττωματικό λαστιχάκι, ή το «σφυροκόπημα» του νερού. Αν η ένωση βρίσκεται κάτω από το παρκέ ή τα πλακάκια, δεν θα το καταλάβετε παρά μόνο όταν η υγρασία φουσκώσει τους τοίχους. Η επισκευή σημαίνει γκρέμισμα δαπέδων, σκάψιμο τσιμέντων, σκόνη και τεράστια έξοδα.
Η σύγχρονη υδραυλική απαιτεί το σύστημα του Κεντρικού Συλλέκτη (Κολλεκτέρ). Τοποθετούμε έναν συλλέκτη σε ένα ντουλαπάκι στον τοίχο. Από εκεί, φεύγει μια ενιαία, μονοκόμματη σωλήνα (χωρίς καμία απολύτως ένωση) που πάει κατευθείαν και κουμπώνει πάνω στο καλοριφέρ ή τη βρύση.
Αν υπάρξει ποτέ διαρροή, αυτή θα συμβεί είτε στο ντουλαπάκι του συλλέκτη, είτε στη βαλβίδα του καλοριφέρ. Και στα δύο σημεία είναι εμφανής και 100% προσβάσιμη. Το πάτωμά σας παραμένει ασφαλές για πάντα.
Επιλέξτε πρεσαριστά εξαρτήματα (για πλαστικό/πολυστρωματική) ή κολλητά (για χαλκό) σε όλα τα εμφανή και επισκέψιμα σημεία. Όμως, ό,τι θάβεται κάτω από τα πόδια σας, πρέπει να είναι αυστηρά ένα μονοκόμματο κομμάτι σωλήνα. Ζητήστε πάντα σύστημα συλλέκτη (χταπόδι) για μέγιστη ασφάλεια.
Και αφού ενώσαμε τα πάντα (στους συλλέκτες και τα σώματα), πώς ξέρουμε ότι δεν έχουμε κάνει κάποιο λάθος πριν ρίξουμε τα τσιμέντα και τα κρύψουμε όλα; Είστε έτοιμοι για το επόμενο άρθρο: Δοκιμή Πίεσης (Πρεσάρισμα Δικτύου) – Η διαδικασία ελέγχου διαρροών βήμα-βήμα, που κάθε ιδιοκτήτης και επιβλέπων μηχανικός ΠΡΕΠΕΙ να απαιτεί πριν πέσει το μπετόν!
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
