Έχοντας τελειώσει με την τοποθέτηση των πλακιδίων, το μπάνιο είναι πλέον «ντυμένο» μέχρι το ύψος που έχετε επιλέξει. Πριν όμως μπει στον χώρο οτιδήποτε θυμίζει έπιπλο, λεκάνη ή νιπτήρα, το βλέμμα και οι εργασίες πρέπει να στραφούν αποκλειστικά προς τα πάνω: στην οροφή (ή τη γυψοσανίδα) του μπάνιου.
Η επιλογή να βαφτεί το ταβάνι σε αυτό ακριβώς το χρονικό σημείο δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μια καθαρά στρατηγική κίνηση προστασίας του νέου σας εξοπλισμού και εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής αντοχής του χώρου στην υγρασία.
Πολλοί ερασιτέχνες μάστορες αφήνουν το βάψιμο για το τέλος, θεωρώντας το «εύκολη δουλειά φινιρίσματος». Αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος διαχείρισης για τρεις βασικούς λόγους:
Για να γίνει το ταβάνι λείο, ο ελαιοχρωματιστής πρέπει να το στοκάρει και, κυρίως, να το τρίψει με χειροκίνητο ή ηλεκτρικό τριβείο (καμηλοπάρδαλη). Αυτή η διαδικασία παράγει μια απίστευτα λεπτή, διεισδυτική σκόνη. Αν η νέα σας λεκάνη, το έπιπλο και οι μπαταρίες είναι ήδη τοποθετημένα, η σκόνη αυτή θα κάτσει παντού, θα μπει στους μηχανισμούς και στις σιλικόνες, καθιστώντας τον καθαρισμό εφιάλτη.
Όσο προσεκτικός κι αν είναι ο μπογιατζής, το ρολό πάντα «δακρύζει» ή πετάει μικροσταγόνες. Είναι πολύ πιο εύκολο να καθαρίσεις μια σταγόνα πλαστικού χρώματος από ένα γυμνό πλακάκι, παρά να προσπαθείς να την ξύσεις από την ολοκαίνουργια γυάλινη καμπίνα ή το ξύλινο έπιπλο του νιπτήρα.
Χωρίς λεκάνες και έπιπλα να εμποδίζουν το πάτωμα, ο τεχνίτης μπορεί να στήσει την ανυψωτική του σκαλωσιά ή τη σκάλα του με ασφάλεια, να κινηθεί γρήγορα και να βάψει απρόσκοπτα, χωρίς τον φόβο μήπως σπάσει ή γδάρει κάτι.
Το ταβάνι του μπάνιου υποφέρει τα πάνδεινα από τους υδρατμούς του ζεστού νερού.
Αν το ταβάνι είναι από μπετόν, ξύνεται καλά για να φύγουν τυχόν σαθρά τμήματα. Αν είναι από γυψοσανίδα (η οποία πρέπει υποχρεωτικά να είναι άνυδρη - πράσινου χρώματος), οι ενώσεις των φύλλων καλύπτονται με ειδική αυτοκόλλητη υαλοταινία (κραफ्ट) για να μην ραγίσουν ποτέ.
Εφαρμόζεται ακρυλικός στόκος σπατουλαρίσματος (συνήθως δύο χέρια) για να ισιώσει πλήρως η επιφάνεια.
Αυτό είναι το βήμα που συχνά «ξεχνάνε» οι βιαστικοί. Ο στόκος είναι εξαιρετικά απορροφητικός. Αν βαφτεί χωρίς αστάρι, το χρώμα θα ξεφλουδίσει μέσα σε λίγους μήνες. Χρησιμοποιείται ακρυλικό αστάρι μικρονιζέ ή αστάρι διαλύτου, το οποίο «κλειδώνει» τον στόκο και δημιουργεί την τέλεια γέφυρα πρόσφυσης για το χρώμα.
Στο μπάνιο απαγορεύεται η χρήση απλών, οικονομικών πλαστικών χρωμάτων. Χρειάζεστε ειδικά «όπλα» για χώρους με υψηλή συμπύκνωση υδρατμών:
Πρόκειται για ειδικά ακρυλικά ή πλαστικά χρώματα, εμπλουτισμένα με ισχυρά μυκητοκτόνα πρόσθετα. Εμποδίζουν δραστικά την ανάπτυξη των μαύρων στιγμάτων (μούχλας) που δημιουργούνται από τους παγιδευμένους υδρατμούς, ειδικά στις γωνίες του ταβανιού.
Αν το μπάνιο σας δεν έχει καθόλου παράθυρο (παρά μόνο εξαερισμό), αξίζει να επενδύσετε σε ένα premium σατινέ ή ματ χρώμα ειδικό για «κουζινομπάνια», το οποίο δημιουργεί μια πλενόμενη μεμβράνη που αντέχει ακόμα και στο συχνό τρίψιμο με σφουγγάρι.
| Βήμα | Εργασία | Υλικό | Γιατί είναι απαραίτητο; |
|---|---|---|---|
| 1 | Σπατουλάρισμα | Ακρυλικός Στόκος | Εξαφανίζει τις ατέλειες και τις ενώσεις. |
| 2 | Τρίψιμο | Γυαλόχαρτο / Μηχανή | Δημιουργεί μια απόλυτα λεία επιφάνεια. |
| 3 | Αστάρωμα | Μικρονιζέ Αστάρι | Σταθεροποιεί τον στόκο για να μην ξεφλουδίσει η μπογιά. |
| 4 | Βάψιμο (2 χέρια) | Αντιμουχλικό Χρώμα | Προστατεύει από τους υδρατμούς και τη μούχλα. |
"Όταν ο ελαιοχρωματιστής τελειώσει το βάψιμο του ταβανιού, μην βιαστείτε να φέρετε τον υδραυλικό την ίδια μέρα. Το αντιμουχλικό χρώμα χρειάζεται τουλάχιστον 24 έως 48 ώρες για να 'θεραπευτεί' (να στεγνώσει σε βάθος και να ενεργοποιηθούν πλήρως οι χημικές ιδιότητες των μυκητοκτόνων). Μόλις περάσει αυτό το διάστημα, το ταβάνι είναι πλέον μια έτοιμη, σκληρή ασπίδα. Τότε και μόνο τότε, ο χώρος είναι έτοιμος να υποδεχτεί τα είδη υγιεινής χωρίς κανένα ρίσκο."
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό
