1 στοιχείο δεν σημαίνει 1 κύκλωμα πάντα
Πολλά υλικά πιάνουν πολλαπλές θέσεις και αλλάζουν πλήρως το τελικό άθροισμα.
Το πιο συχνό λάθος σε μια ανακαίνιση δεν είναι ένα λάθος καλώδιο αλλά ένα λάθος κουτί. Όταν τελειώσουν οι γραμμές, μπουν κλιματιστικά, θερμοσίφωνες, smart relays και νέες πρίζες, πολλοί ιδιοκτήτες ανακαλύπτουν ότι ο πίνακας που αγόρασαν είναι απλώς πολύ μικρός.
Ο ηλεκτρικός πίνακας δεν επιλέγεται με βάση το εξωτερικό του καπάκι αλλά με βάση τον πραγματικό αριθμό στοιχείων DIN που χρειάζεται να φιλοξενήσει. Αν ο χώρος δεν επαρκεί, τα υλικά στριμώχνονται, η θερμότητα εγκλωβίζεται και κάθε μελλοντική επέκταση μετατρέπεται σε πρόβλημα ασφαλείας και κόστους.
Σε αυτό το άρθρο βλέπουμε τι σημαίνει «στοιχείο», πώς υπολογίζεται σωστά ο απαιτούμενος αριθμός θέσεων, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μονοφασικό και τριφασικό πίνακα και γιατί ο κανόνας του επιπλέον 20% έως 30% δεν είναι υπερβολή αλλά ώριμη τεχνική πρακτική.
Οι σύγχρονοι πίνακες οργανώνονται πάνω σε ράγες DIN. Εκεί κουμπώνουν οι μικροαυτόματοι, τα ρελέ διαρροής, οι γενικοί διακόπτες, τα αντικεραυνικά και κάθε πρόσθετο εξάρτημα. Για τον λόγο αυτό, το πραγματικό μέγεθος του πίνακα δεν αποτιμάται σε εκατοστά αλλά σε αριθμό στοιχείων ή θέσεων.
Ένα στοιχείο αντιστοιχεί στο πλάτος μιας τυπικής μονής ασφάλειας, περίπου 17,5 χιλιοστά. Αυτό σημαίνει ότι ένας πίνακας 24 θέσεων δεν είναι «24 για ό,τι θέλω», αλλά 24 μονάδες πλάτους που πρέπει να μοιραστούν ανάμεσα σε μικρές ασφάλειες και πιο ογκώδη υλικά που συχνά πιάνουν δύο, τρεις ή και τέσσερις θέσεις.
Αν ο ιδιοκτήτης δεν κατανοήσει αυτή τη λογική, συνήθως πέφτει στην παγίδα να μετρά μόνο τα κυκλώματα των δωματίων. Όμως ο πίνακας δεν περιέχει μόνο τις γραμμές. Περιέχει και όλη την υποδομή προστασίας που προηγείται αυτών των γραμμών.
Πολλά υλικά πιάνουν πολλαπλές θέσεις και αλλάζουν πλήρως το τελικό άθροισμα.
Όλος ο σχεδιασμός ξεκινά από τον τρόπο που κουμπώνουν τα εξαρτήματα πάνω σε αυτήν.
Πρώτα μετράμε θέσεις και μετά επιλέγουμε σειρές, ύψος και τελικό περίβλημα.
Συνήθως το πρόβλημα εμφανίζεται όταν έρθει η ώρα της τελικής καλωδίωσης και όχι πριν.
Πριν ακόμη μιλήσουμε για φώτα, πρίζες ή κλιματιστικά, κάθε πίνακας πρέπει να φιλοξενήσει τον βασικό εξοπλισμό προστασίας. Σε μονοφασικό σενάριο, ο γενικός διακόπτης, η γενική ασφάλεια και το ρελέ διαρροής δημιουργούν ήδη μια ουσιαστική βάση θέσεων.
Σε τριφασική εγκατάσταση, το μέγεθος αυτό ανεβαίνει ακόμη περισσότερο. Οι τετραπολικές διατάξεις, τα μεγαλύτερα ρελέ και οι πιο σύνθετες γραμμές καταλαμβάνουν αισθητά μεγαλύτερο πλάτος πάνω στη ράγα DIN. Άρα ένα σπίτι με τριφασική παροχή δεν μπορεί να προσεγγιστεί με τις ίδιες λογικές που ισχύουν για ένα μικρό μονοφασικό διαμέρισμα.
Το λάθος που γίνεται συχνά είναι ότι η μελέτη ξεκινά από τα τελικά φορτία και αγνοεί το hardware της εισόδου. Όμως αυτός ο εξοπλισμός είναι η καρδιά της προστασίας και δεν είναι ποτέ διαπραγματεύσιμος για να «κερδίσουμε χώρο».
Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το πρώτο σημείο απομόνωσης όλης της εγκατάστασης.
Η προστασία ανθρώπου και εγκατάστασης απαιτεί σωστό χώρο και καθαρή τοποθέτηση.
Η αύξηση δεν είναι μόνο στα φορτία αλλά και στα ίδια τα υλικά της προστασίας.
Αν ο πίνακας δεν χωρά, αλλάζουμε μέγεθος πίνακα και όχι ποιότητα προστασίας.
Ένα μέσο σπίτι δεν έχει μόνο μία γραμμή για τα φώτα και μία για τις πρίζες. Έχει ξεχωριστές ομάδες, βαριά φορτία, ίσως κλιματιστικά, θερμοσίφωνα, κουζίνα, πιθανό υποπίνακα ή κυκλώματα με ειδικές απαιτήσεις απομόνωσης. Κάθε μία από αυτές τις γραμμές μεταφράζεται σε νέες θέσεις μέσα στον πίνακα.
Επιπλέον, σε μια σύγχρονη εγκατάσταση μπαίνουν extras που οι παλιές κατοικίες δεν είχαν: απαγωγός υπερτάσεων, ενδεικτικές λυχνίες, μετασχηματιστής κουδουνιού, contactors, smart relays ή επιπλέον ρελέ ισχύος. Αυτά δεν είναι «πολυτέλειες», αλλά συχνά κομμάτι μιας ώριμης, ασφαλούς και future-proof εγκατάστασης.
Για αυτό ο σωστός υπολογισμός γίνεται με πλήρη καταγραφή. Μετράμε πρώτα τον βασικό εξοπλισμό, μετά κάθε επιμέρους κύκλωμα, μετά τα auxiliary υλικά και στο τέλος αφήνουμε reserve. Όποιος σταματά στο πρόχειρο άθροισμα των ασφαλειών καταλήγει σχεδόν πάντα σε υποδιαστασιολογημένο πίνακα.
Κουζίνα, θερμοσίφωνας και ειδικά φορτία αλλάζουν γρήγορα τον αριθμό των απαιτούμενων θέσεων.
Η τεχνολογία και η προστασία προσθέτουν χώρο που δεν φαίνεται σε έναν πρόχειρο υπολογισμό.
Future-proof δεν σημαίνει μόνο πρόβλεψη καλωδίων αλλά και πραγματικό απόθεμα στον πίνακα.
Όχι με βάση το μάτι ή την εμπειρική αίσθηση ότι «κάπου θα χωρέσουν».
Ένας πίνακας που γεμίζει 100% από την πρώτη μέρα είναι κακή επιλογή ακόμη και αν τεχνικά «βγαίνουν τα νούμερα». Η έλλειψη ελεύθερου χώρου δυσκολεύει την κυκλοφορία αέρα, αυξάνει τη θερμική φόρτιση των υλικών και μετατρέπει κάθε μελλοντική επέκταση σε νέα ανακατασκευή.
Για αυτό η ώριμη πρακτική είναι να υπολογίζεται τουλάχιστον 20% έως 30% επιπλέον απόθεμα. Αυτό το reserve δεν είναι χαμένος χώρος. Είναι λειτουργικός χώρος που επιτρέπει στον πίνακα να δουλεύει ψυχρότερα, να συντηρείται καθαρότερα και να δεχθεί αύριο νέο αντικεραυνικό, νέα έξυπνα relays ή μια αναβάθμιση παροχής χωρίς δεύτερο εξωτερικό κουτί.
Η διαφορά κόστους ανάμεσα σε έναν οριακό πίνακα και έναν ελαφρώς μεγαλύτερο είναι μικρή σε σχέση με το συνολικό έργο. Η διαφορά ποιότητας όμως είναι τεράστια. Στην πράξη, σχεδόν πάντα αξίζει να επιλέξετε ένα νούμερο πάνω από αυτό που βγάζει ο αυστηρός μαθηματικός ελάχιστος υπολογισμός.
Ο πίνακας δεν είναι απλή αποθήκη υλικών αλλά θερμικό και ηλεκτρολογικό σύστημα.
Αν δεν υπάρχει κενός χώρος, κάθε αναβάθμιση καταλήγει σε πρόσθετα κουτιά και ακαταστασία.
Συνήθως τα λίγα επιπλέον ευρώ αγοράζουν πολλά χρόνια ευελιξίας και ασφάλειας.
Ένας πίνακας που περισσεύει λίγο είναι πάντα καλύτερος από έναν πίνακα που ασφυκτιά.
Ο σωστός πίνακας δεν είναι ο μικρότερος που χωράει σήμερα. Είναι εκείνος που θα εξακολουθεί να υπηρετεί καθαρά και με ασφάλεια το σπίτι και αύριο.
Επιστροφή στην κατηγορία.
Μετάβαση στην κατηγορίαΕπιστροφή στον κεντρικό οδηγό.
Μετάβαση στον οδηγό